คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ นิยาย บท 92

ฟู่ซือเหยียนเดินเข้ามาแล้วลูบศีรษะของฟู่ซืออวี่ “อยากเลือกตัวไหนให้แม่ของลูกล่ะ?”

“ผมอยากเลือกสองตัว!” ฟู่ซืออวี่พูดอีกว่า “แม่ชิงซูหนึ่งตัว แม่เสี่ยวชูหนึ่งตัว แบบนี้ถึงจะยุติธรรม!”

น้ำเสียงของฟู่ซือเหยียนอ่อนโยน “ได้สิ”

เวินจิ่งซียืนฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกอยู่ข้าง ๆ สงสัยเล็กน้อย

‘แม่ชิงซู’ ‘แม่เสี่ยวชู’ อะไร

เจ้าเด็กคนนี้มีแม่กี่คนกันแน่?

ฟู่ซือเหยียนเรียกพนักงานร้านมา ซื้อแมวพันธุ์บริติชช็อตแฮร์ที่ซืออวี่เลือกไว้แล้วสองตัว

เวินจิ่งซีทำเรื่องเสร็จแล้ว ก็ยกลังที่ใส่โกลเด้นรีทรีฟเวอร์เปิดประตูกระจกร้านขายสัตว์เดินออกไป โดยไม่สนใจพวกเขาพ่อลูกอีก

ฟู่ซือเหยียนกันกลับไป แล้วกวาดสายตามองลังสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในมือเวินจิ่งซีชืด ๆ

เขาชะงักไป คิ้วเข้มดุจน้ำหมึกขมวดเข้าหากันมุ่น

...

ขณะเวินจิ่งซีกลับถึงสตูดิโอ เสิ่นชิงซูก็ตื่นแล้ว

เธอนั่งเหม่อลอยจ้องใบตรวจของตัวเองอยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็ได้สติกลับมา แล้วลวดเอาใบตรวจครรภ์ในมือสอดไว้ใต้หมอน

“เชิญค่ะ”

เวินจิ่งซีผลักเปิดประตูเดินเข้ามา

“คือว่า ผมมีเรื่องต้องหารือกับคุณหน่อย”

เสิ่นชิงซูมองเขา “คุณว่ามาสิคะ”

เวินจิ่งซีชี้ไปที่นอกประตู “คุณออกมาดูก่อนสิ”

เสิ่นชิงซูลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกมาจากห้องทำงาน

ข้างประตูห้องทำงานมีลังสัตว์เลี้ยงลังหนึ่งตั้งอยู่ เดิมทีโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ก็นอนอยู่ในลังสัตว์เลี้ยงด้วยความเชื่องอยู่แล้ว ขณะเสิ่นชิงซูเดินออกมา มันคล้ายกับรับรู้ รีบลุกขึ้นมาในทันที พร้อมกับส่ายห่างอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา!

“ให้มันอยู่กับฉันแล้วกันค่ะ” เสิ่นชิงซูลุกขึ้นยืนพลางมองเวินจิ่งซีแล้วพูดว่า “ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเลี้ยงโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวหนึ่ง ฉันมีประสบการณ์ น่าจะดูแลมันได้”

เวินจิ่งซีเลิกคิ้ว “คุณแน่ใจนะ? พวกเขาบอกว่าเลี้ยงสัตว์ก็เหมือนเลี้ยงลูก จะอยากแค่ประเดี๋ยวประด๋าวไม่ได้นะ เลี้ยงแล้วก็ต้องรับผิดชอบจนถึงที่สุด!”

“ฉันรู้ค่ะ” ท่าทางของเสิ่นชิงซูหนักแน่นมาก “ฉันดูแลมันให้ดีได้”

ในใจของเวินจิ่งซีแอบถอนหายใจทีหนึ่ง ทว่าผิวเผินกลับพูดอย่างวางมาดว่า “ก็ได้ งั้นผมยกหมาตัวนี้ให้คุณแล้วนะ”

เสิ่นชิงซูฉีกยิ้มชืด ๆ “ฉันคิดว่าฉันกับมันมีวาสนาต่อกันทีเดียว”

“เหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้น” เวินจิ่งซีนั่งยอง ๆ ลง แล้วประเมินโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่อยู่ในลังสัตว์เลี้ยง “หมาตัวนี้ดูเชื่องมาก”

“เหมือนกับโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่ปู่ฉันเลี้ยงก่อนหน้านี้ตัวนั้นมาก” เสิ่นชิงซูนั่งยองลง พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“คุณต้องตั้งชื่อให้มันหน่อยหรือเปล่า?”

เสิ่นชิงซูครุ่นคิดพลางมองโกลเด้นรีทรีฟเวอร์แล้วพูดขึ้นว่า “ชื่อ ‘อาหยวน’ เป็นไง?”