ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 105

“ดีนคะ ลงมาพักหน่อยเถอะค่ะ”

ภาพที่ชายหนุ่มคนรักปีนขึ้นไปบนหลังคาโรงเรียน ไอรินได้เห็นมันมาเป็นเวลาสามวันแล้ว จากที่ตอนแรกคิดว่าหนุ่มเจ้าสำอางอย่างพลชคงทำงานหนักแบบนี้ไม่ไหว ตอนนี้เธอเชื่อหมดใจแล้วว่าไม่มีอะไรในโลกที่ผู้ชายคนนี้ทำไม่ได้

พลช ดีน แม็กซ์เวล ตอนนี้กำลังปีนป่ายอยู่บนหลังคาสูงสามเมตรครึ่ง สลัดคราบนักธุรกิจหลายพันล้านออกไปไม่มีเหลือ เขาสวมชุดพื้นเมือง มีแค่งอบบนศีรษะที่ช่วยป้องกันความร้อนจากแสงอาทิตย์ได้เล็กน้อย

ชายหนุ่มสาละวนอยู่กับการปูกระเบื้องใหม่ เขาติดลมไม่ยอมลงมาพัก จนแฟนสาวอย่างไอรินต้องเดินมาตามด้วยตัวเอง

ไม่อย่างนั้นมื้อกลางวันคงไม่ได้ตกถึงท้อง ไม่รู้ว่าจะขยันอะไรขนาดนั้น

“เดี๋ยวก่อนนะริน ผมขอทำตรงนี้อีกนิดเดียว”

“ถ้าคุณไม่ลงมารินจะไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”

คำขู่ของแฟนสาวทำให้พลชไม่กล้าขัดใจ ไอรินยืนกอดอกรอ ข้างกายมีลูกสมุนอย่างคำแก้วยืนอยู่ด้วย เด็กน้อยเลียนแบบท่าทางของไอริน ดวงตาทั้งสองคู่กดดันจนพลชยอมตัดใจปีนบันไดลงมา

“มาแล้วครับ”

ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า สีผิวที่เคยขาวจัดถูกแดดร้อน ๆ ของเดือนเมษากัดกินจนแดงก่ำ แต่ดูเหมือนพลชจะไม่ได้เดือดร้อนอะไรทั้งนั้น เขาส่งยิ้มให้ไอริน แต่กลับไม่ได้รับรอยยิ้มหวาน ๆ กลับมาเหมือนเคย

ไอรินงอนเขาแล้ว

“หิวแล้วครับ วันนี้รินทำอะไรให้ผมทานนะ”

ชายหนุ่มเรียนรู้ที่จะง้อ เขาจับมือบางมากุมเอาไว้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่คนอื่นไม่มีทางได้ยิน หวังเพียงแค่ให้คนหน้าบึ้งเลิกงอนกัน

“พี่รินทำแกงส้มชะอมกุ้งตัวเบอเร่อ อร่อยหยั่งงี้เลยจ้าพี่ดีนสุดหล่อ”

ยกเว้นคำแก้วไว้คนหนึ่งแล้วกัน..

พลชย่อตัวลงจนส่วนสูงพอดีกับเด็กน้อย เขานอนบ้านคำแก้วเป็นเดือน ๆ จนสนิทกันแล้ว เด็กหญิงพูดเก่ง น่ารัก และฉลาดเป็นกรด ทำให้พลชอดนึกไม่ได้ว่าถ้าเขากับไอรินมีลูกสาวด้วยกัน จะสดใสร่าเริงได้เท่าคำแก้วไหม

“รู้ได้ยังไงว่าอร่อยน่ะคำแก้ว อย่าบอกนะว่าแอบหม่ำกับข้าวของพี่อีกแล้ว”

“แหะ ๆ คำแก้วแค่ชิมจ้า ชิมไม่เยอะ นิดเดียวเอ๊งงง”

คำแก้วขึ้นเสียงสูงอย่างคนมีพิรุธ พลชหัวเราะ มือใหญ่วางบนศีรษะเด็กน้อยแล้วเขย่าเบา ๆ

ยิ่งเห็นคำแก้ว เขาก็ยิ่งอยากมีลูก จากที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ หรือถ้าคิด.. พลชก็คิดแค่อยากมีลูกเพื่อสืบทอดสายเลือดแม็กซ์เวลเท่านั้น แต่ในตอนนี้ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไปหลายอย่าง และเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น

ทุกอย่างเป็นเพราะไอริน

“มองทำไมคะ”

หญิงสาวถามเสียงเขียว ไอรินทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกมองด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น นอกจากคำแก้วแล้วยังมีชาวบ้านอีกหลายคนที่เดินสวนกันไปมา บางคนเอ่ยแซวว่าอิจฉาคู่รักหนุ่มสาวจนไอรินหน้าแดงแจ๋

“ที่จริงคุณไม่น่าให้พวกเขามาลำบากเลย ที่นี่คนเยอะขนาดนี้ ไม่เกินสองอาทิตย์ก็เสร็จแล้วค่ะ”

ชาวบ้านที่นี่น่ารักทุกคน พอรู้เรื่องที่พลชจะเป็นพ่องาน ออกเงินปรับปรุงโรงเรียนใหม่ทั้งหมดเพื่อเด็ก ๆ พวกเขาก็รีบเสนอตัวมาช่วยทันที การที่ชาวบ้านช่วยออกแรง ทำให้พลชไม่ต้องจ่ายค่าช่างเต็มจำนวน เขาจ้างมาแค่ไม่กี่คนเพื่อคอยดูหน้างานว่าจะไม่มีปัญหา

อาคารที่จะสร้างใหม่เป็นอาคารชั้นเดียว พลชเน้นความแข็งแรงทนทานเป็นหลัก ค่าวัสดุจึงแพงไปด้วย

“ไม่ได้หรอก พวกนั้นสบายเกินไปแล้ว”

ช่วงที่เขาไม่อยู่ผู้ช่วยทั้งสองคนไปช่วยงานแด๊ดแทน แด๊ดไม่ได้ว่าเรื่องที่เขาลางานเป็นเดือน ๆ เพราะตั้งแต่ทำงานมาสิบปีพลชไม่เคยลาพักร้อนเลยสักครั้ง งานทั้งหมดในช่วงนี้แด๊ดเป็นคนจัดการให้ ฝีมือระดับนั้นไม่ว่างานจะยากแค่ไหนก็ไม่ระคายผิว วันก่อนยังโทรมาบอกเขาว่าไม่ต้องรีบกลับ เพราะแด๊ดกำลังติดลม

ไม่รู้กลับไปคราวนี้พลชจะถูกเขี่ยออกจากเก้าอี้หรือเปล่า แต่เขาไม่ยอมหรอก เดี๋ยวไม่มีเงินไว้เลี้ยงลูกเมีย

“คุณแค่อยากแกล้งพวกเขา”

“แล้วทำไมคุณถึงเข้าข้างคนอื่น ไม่เข้าข้างแฟนตัวเอง”

“ก็แฟนนิสัยไม่ดี รินจะเข้าข้างทำไมคะ”

“นี่ คุณว่าผมเหรอ”

ข้อนิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบปลายจมูกรั้นเบา ๆ มันเขี้ยวจนอยากจับมาฟัดให้ตัวช้ำ แต่สถานที่ดันไม่เอื้ออำนวย