ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 118

ทั้งหมดเป็นเพราะคน ๆ เดียว

ดวงตาเกือบร้อยคู่เหลือบมองไปยังโต๊ะตัวหนึ่งซ้ำ ๆ ก่อนจะรีบหลุบมองจานข้าวตัวเองเหมือนเผลอทำเรื่องที่ร้ายแรงลงไป ทั้ง ๆ ที่คนในโต๊ะนั้นไม่ได้สนใจคนอื่นเลยสักนิด

เคร๊ง!

“อ๊ะ ขอโทษค่ะท่านประธาน! ชะ ช้อนมันหลุดมือ”

พลชหันไปมอง เขาเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ เมื่อเห็นว่าพนักงานดูแปลก ๆ ไป อีกอย่าง เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแคนทีนในวันนี้มันเงียบผิดปกติ

แม้แต่ในครัวยังแทบไม่มีเสียง ไม่ใช่ว่าพวกเชฟต้องทำอาหารกันหรอกเหรอ

“พนักงานเป็นอะไรกัน” เขาหันไปถามผู้ช่วยที่นั่งเขี่ยข้าวเหมือนเบื่ออาหาร วิลล์วางช้อนลงแล้วตอบเสียงราบเรียบ

“ท่านประธานลงมาทานข้าวที่แคนทีน พนักงานคงเกร็งกันน่ะครับ”

“เกร็งทำไม”

พลชลุกขึ้นยืน หันไปพูดกับพนักงานทุกคนก่อนที่มื้อเที่ยงจะกร่อยไปมากกว่านี้

“ทำตัวให้สบายเถอะทุกคน คิดซะว่าผมเป็นพนักงานคนหนึ่ง ทานให้อร่อยนะ ไม่ต้องเกร็ง”

ถึงพลชจะพูดแบบนั้น แต่พนักงานส่วนมากก็ยังสงวนท่าที ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ ไม่มีเสียงพูดคุยเหมือนเคย

“ผมบอกบอสแล้วว่าอย่าลงมา”

“ก็รินไม่ยอมทานข้าวกับฉันนี่”

“โทษรินอีก คุณนั่นแหละเอาแต่ใจ ปกติรินก็ลงมาทานข้าวที่นี่อยู่แล้ว จะให้รินทานกับคุณได้ยังไง รินเป็นเลขานะคะ”

“แต่รินก็เป็นคนรักของผมนะ”

“ดีน!”

“ผมแค่อยากทานข้าวกับคนรัก มันผิดขนาดนั้นเลยเหรอ” เด็กชายพลชหน้าจ๋อยสนิท ก้มหน้างุด ใช้ช้อนเขี่ยข้าวเหมือนเด็กที่ถูกแม่ดุ

ไอรินไม่ค่อยได้ขึ้นเสียงใส่นอกจากเวลาเขิน แต่ครั้งนี้เธอเสียงดังเพราะกำลังไม่พอใจเขา พลชที่แค่อยากอยู่กับคนรักเลยอดเสียใจไม่ได้ ผิดด้วยเหรอที่เขาอยากใช้เวลากับไอรินเยอะ ๆ

เขาอยากอยู่กับไอรินทั้งวันทั้งคืน ขอแค่ได้มองหน้า ได้ยินเสียงก็มีความสุขแล้ว

เขาผิดด้วยเหรอ

“คุณวิลล์คุณไมค์ รินรบกวนเอานี่ขึ้นไปบนห้องให้หน่อยนะคะ” ไอรินไหว้วานสองผู้ช่วย ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งของแฟนหนุ่มแล้วดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น “ขึ้นไปบนห้องเถอะค่ะ รินทานข้าวกับคุณก็ได้”

“ริน”

“รินเอาแต่ใจเองเกินไป รินขอโทษค่ะ คุณยอมให้รินกลับมาทำงาน ยอมให้รินทำตามใจทุกอย่าง รินก็ควรจะยอมคุณบ้าง อีกอย่าง.. เรื่องมันก็เล็กแค่นี้เอง รินไม่อยากให้เราทะเลาะกันค่ะ”

“แต่เราทานข้าวที่นี่ก็ได้ ผมไม่มีปัญหาอะไร”

“คุณไม่มีปัญหา แต่ไม่ใช่กับพนักงานค่ะ ยังไงคุณก็เป็นถึงท่านประธาน พนักงานคงทำตัวไม่ถูกกัน”

ไอรินอธิบายอย่างใจเย็น ในสายตาของเธอ พลชเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง แต่ในสายตาของพนักงาน พลชคือนักธุรกิจพันล้าน

และดูเหมือนว่าทรัพย์สินของตระกูลแม็กซ์เวลจะแตะหมื่นล้านได้ในปีหน้า เพราะบริษัททำกำไรสูงขึ้นทุกปี

พลชเข้ามาคลอเคลีย เอ่ยคำพูดเดิมซ้ำ ๆ ด้วยความรู้สึกผิดจับใจ

ข่าวที่เกิดขึ้นทำให้หุ้นของบริษัทร่วงหนัก เพราะหลายคนคาดหวังว่าคนที่ยืนเคียงข้างพลชจะคู่ควรกว่านี้ พอเป็นไอริน ภาพลักษณ์สูงส่งของพลชก็ดูจะลดต่ำในสายตาของคนนอก คนพวกนั้นสนใจแค่รูปร่างหน้าตา และชีวิตที่เป็นเหมือนเจ้าชายของเขา

เรื่องหุ้นตกไม่ได้ผิดจากที่คาดไว้เท่าไหร่ เพราะพลชคือผู้นำ ต่อให้เป็นเรื่องเล็ก ๆ ก็มีผลกับหุ้นในตลาดได้ทั้งนั้น ครั้งนี้หนักหน่อยเพราะเป็นเรื่องที่คนส่วนมากให้ความสนใจ แต่กระแสช่วงแรก ๆ มันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าบริษัทเขาดีพอเดี๋ยวทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ

แต่ที่เขารู้สึกแย่ คือการที่ไอรินต้องมาเผชิญกับเรื่องราวร้าย ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยต่างหาก

“รินต้องเจอมากกว่านี้อีกใช่ไหมคะ”

“ไอริน..”

“เหมือนว่าการที่เรารักกันมันจะไม่ง่ายเลยนะคะ”

.

.

.

.

.

TBC