“เหมือนว่าการที่เรารักกันมันจะไม่ง่ายเลยนะคะ”
“ไอริน อย่าพูดแบบนี้”
พลชส่ายอย่างตื่นตระหนก เขากลัว กลัวว่าประโยคต่อมาของไอรินจะทำให้หัวใจของเขาแตกสลาย
“ทำไมคะ รินคิดว่า..”
“ไม่นะริน! ไม่พูดคำนั้นออกมานะที่รัก”
พลช ดีน แม็กซ์เวล ทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้น ใช้สองแขนกอดรัดร่างเพรียวบางของแฟนสาวเอาไว้แน่น ซบใบหน้ากับหน้าท้องราบเรียบด้วยความหวาดกลัวสุดหัวใจ
เขากลัว กลัวว่าไอรินจะบอกเลิกเขา
กลัวว่าไอรินหายไปอีกครั้ง
เขากลัว
“อึก”
“คุณ..”
ความหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตา ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ปีร่ำไห้เพียงเพราะกลัวว่าคนรักจะทิ้งไป ไม่เหลือคราบนักธุรกิจดังที่มีแค่คนเกรงใจในอำนาจ ตอนนี้พลชไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นนอกจากไอริน
“อย่าทิ้งผมไปนะริน ได้โปรด”
“ดีนคะ”
“ให้ผมทำยังไงก็ได้ อึก ผมทำได้ทุกอย่าง แต่เราไม่เลิกกันนะริน ไม่เลิกกันได้ไหม ฮึก”
ไอรินอ้าปากค้าง ก่อนที่มือบางฟาดผลัวะเข้าที่ไหล่กว้างเต็มแรง ทำเอาคนที่กำลังร้องไห้หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองแฟนสาวทั้งน้ำตา
ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บตัว ทั้งงุนงง พลชเหมือนลูกหมาตัวโต ๆ ที่เจ้าของไม่พาไปเดินเล่น
“เลิกอะไรคะ!” ไอรินถามเสียงเขียว ฟาดมือกับไหล่หนาอีกที “ตบปากเลยนะคะ พูดคำว่าเลิกออกมาได้ยังไง”
“อ้าว.. ก็”
“ก็อะไรคะ”
“ก็รินจะเลิกกับผม.. โอ้ย!” พูดไม่ทันจบประโยค พลชก็ต้องเปลี่ยนมาร้องโอดโอยแทน “ที่รัก หยิกผมทำไม”
“รินจะหยิกให้เขียวเลยถ้าคุณไม่หยุดพูดคำนั้น”
“ไม่พูดแล้วครับ ๆ” พลชใช้มือข้างหนึ่งปิดปากไว้แน่น ไม่กล้าพูดคำว่าเลิกออกมาอีก
ไม่ใช่เพราะกลัวเจ็บ แรงของไอรินเหมือนมดกัด ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเคืองเลยสักนิด
แต่เขากลัวว่าคำ ๆ นั้นจะกลายเป็นความจริง เพราะมันคงเจ็บกว่าถูกตี ถูกหยิกไม่รู้กี่ล้านเท่า
“รินไม่ได้หมายถึงแบบนั้นซะหน่อย”
ไอรินถอนหายใจ มือบางลูบบริเวณที่ตัวเองลงมือกับคนรักเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบประโลมให้เขาหายเจ็บ
“รินแค่กำลังคิดว่า ถ้าเราพลิกจากวิกฤตให้เป็นโอกาสจะดีกว่าไหมคะ”
“ยังไงครับ”
“อีกไม่นานคงมีนักข่าวขึ้นไปที่ดอย รินจะให้แม่เนียน ๆ พูดถึงเรื่องโรงเรียนที่บริษัททำแล้วไม่ได้บอกสื่อ รินคิดว่านี่คือโอกาส บริษัทและตัวคุณจะถูกมองในแง่บวกขึ้น”
.
.
การประชุมในวันนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด ชายหนุ่มที่นั่งหัวโต๊ะมองหน้าผู้เข้าประชุมทีละคน ไม่มีใครกล้าสบตาเขา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังเอาแต่พ่นคำพูดน่ารำคาญออกมาไม่หยุด
“ท่านประธานลองตั้งโต๊ะแถลงข่าวไหมครับ”
“แถลงข่าวเรื่องอะไร”
“ก็.. เรื่องคนรัก ท่านประธานแค่บอกว่า เอ่อ ไม่ใช่ความจริง..”
ปัง!!!
“ไม่ใช่ความจริงอะไรคุณสุพจน์! ไม่เห็นหรือไงว่าคนรักของผมนั่งอยู่ตรงนี้”
ไอรินเอื้อมมือไปบีบต้นขาแกร่งเบา ๆ เพื่อให้คนรักใจเย็นลง และมันก็เกือบจะได้ผล ถ้าไม่ใช่เพราะใครบางคนสอดปากขึ้นมาก่อน
“แต่ท่านประธานจะปล่อยให้เรื่องส่วนตัวมาทำให้บริษัทพังไม่ได้นะครับ ไม่เห็นเหรอครับว่าวันนี้หุ้นก็ร่วงอีกแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปบริษัทคงหมดความน่าเชื่อถือ”
“ถ้าบริษัทมันจะพังเพราะผมมีแฟน ก็แปลว่าบริษัทมันไม่มั่นคงตั้งแต่แรก พวกคุณทำงานกันยังไง ถ้าไม่มีประสิทธิภาพพอก็ลาออกไป!”
“ท่านประธาน!!”
“ตะ แต่ท่านประธานอย่าลืมสิคะ ว่าตำแหน่งสะใภ้แม็กซ์เวลสำคัญแค่ไหน จะให้ใครมาเป็นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”
“คุณขจี ที่ขอนแก่นขาดผู้จัดการพอดี ผมจะย้ายคุณไปที่นั่น”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20