ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 120

“ท่านประธาน มันจะเกินไปแล้วนะครับ!”

“ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ภายในหนึ่งเดือนถ้าทุกอย่างยังไม่กลับมาเป็นปกติ ผมจะลาออกจากตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร และแต่งตั้งคนที่เหมาะสมขึ้นมาแทน”

“บอสคะ!”

ครั้งนี้มีแค่เสียงของไอรินที่แย้งขึ้น เพราะดูเหมือนว่าทั้งผู้ถือหุ้นและผู้บริหารทั้งหลายจะพอใจกับการเดิมพันครั้งนี้

พลชไม่ใช่คนโปรดของคนพวกนี้เท่าไหร่ เพราะเขาให้ความสำคัญกับพนักงานระดับล่างมากเกินไป หลายครั้งพลชถูกยื่นคำร้องให้ปรับลดสวัสดิการของพนักงานลง และเพิ่มเงินเดือนให้กับผู้บริหารแทน แต่พลชไม่เคยสนใจ ทำให้พวกคนที่ถูกหักหน้าทั้งโกรธและเกลียดเขามาก แต่ในเมื่อเขาคือคนที่ถือหุ้นมากที่สุด ทั้งยังนั่งเก้าอี้ CEO แบบนี้ ที่ผ่านมาถึงไม่มีใครทำอะไรเขาได้

แต่ถ้าพลชยอมลงจากเก้าอี้ ไม่ว่าใครที่ขึ้นมาเป็นหุ่นเชิดแทนคงควบคุมได้ง่ายกว่านี้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เชิญ”

พลชผายมือไล่ทุกคนอย่างสุภาพ ตรงกันข้ามกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น พร้อมจะประทุออกมาได้ตลอดเวลา

“อ้อ ทุกคนคงรู้แล้วว่าไอรินคือคนรักของผม เป็นว่าที่นายหญิงของแม็กซ์เวล ดังนั้นถ้าผมได้ยินคำพูดที่ไม่ให้เกียรติคนรักของผมแบบเมื่อครู่อีก ผมจะไม่ทำแค่สั่งย้ายแน่ พวกคุณรู้ดีว่าผมไม่เคยโกหก”

คำขู่ของพลชดังก้องกังวาลไปทั่วห้องประชุมใหญ่ แน่นอนว่าคำพูดนั้นทำให้หลายคนที่ไม่ยอมรับไอรินไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงจะไม่พอใจแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใครทำอะไรได้

“พวกเราทราบดีว่าท่านประธานไม่เคยโกหก ดังนั้นหนึ่งเดือนหลังจากนี้ ก็หวังว่าท่านประธานจะรักษาคำพูดนะครับ”

พลชกำมือแน่น จดจำใบหน้าของคนปากดีเอาไว้ เมื่อไหร่ที่ทุกอย่างลงตัว คน ๆ นี้จะไม่มีทางได้เสนอหน้าอยู่บนบอร์ดผู้บริหารอีก

“เชิญ”

ผู้เข้าประชุมหลายสิบชีวิตลุกออกไปจากห้องหลังจากได้สิ่งที่พอใจ ทิ้งให้พลชกับไอรินนั่งอยู่ที่เดิม เมื่อที่ไม่มีสายตาของคนนอก ท่าทางเข้มแข็งของชายหนุ่มก็หายไป เขาทิ้งศรีษะกับไหล่เล็กอย่างต้องการที่พักพิง

“เหนื่อยไหม”

สองเสียงดังขึ้นประสานกัน ความคิดที่เหมือนลอกกันมาเป๊ะ ๆ ทำให้พลชหัวเราะออกมา

“เราใจตรงกันเลย”

“ค่ะ” ไอรินยิ้มอย่างเหนื่อยล้า “คุณไม่น่ารับปากไปแบบนั้นเลย”

“เรื่องที่ผมจะลาออกเหรอ ไม่เป็นไรหรอก ถึงผมจะไม่ได้เป็นผู้บริหาร แต่ผมก็ยังถือหุ้นมากที่สุดอยู่ดี”

“แต่ PDM group มีทุกวันนี้ได้เพราะคุณนะคะ ถ้าไม่ใช่คุณ รินนึกไม่ออกเลยว่าบริษัทจะเป็นยังไง”

“คุณอวยผมเกินไปแล้วที่รัก” พลชหัวเราะเสียงแผ่ว “แต่งานนี้ผมต้องพึ่งคุณแล้ว”

“รินยินดีช่วยคุณทุกอย่างค่ะ”

ไอรินบีบมือใหญ่เบา ๆ แล้วปล่อยให้พลชใช้ไหล่ของตัวเองเป็นที่พักพิงอยู่แบบนั้นนานเท่าที่เขาต้องการ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก แต่ความเงียบที่อบอุ่นแบบนี้.. มันกลับช่วยให้หัวใจที่เหนื่อยล้าเริ่มคลายลงทีละนิด

ชายหนุ่มจับมือนุ่มขึ้นมาพรมจูบด้วยความรัก ต่อให้ต้องลงจากเก้าอี้บริหารจริง ๆ พลชก็จะไม่เสียใจ เพราะอย่างน้อยเขาก็รักษาไอรินไว้ได้..

.

.

“เลิกอ่านได้แล้วค่ะ”

ไอรินดึงไอแพดออกจากมือใหญ่ ก่อนจะส่งเครื่องดื่มบำรุงสายตาให้คนรักดื่มก่อนนอน

ช่วงนี้พลชสายตาสั้นลงเล็กน้อย ยังไม่ถึงขั้นต้องใส่แว่นแต่ก็เริ่มทำให้เขาหงุดหงิดแล้ว ไอรินต้องคอยหาเครื่องดื่มบำรุง และทำอาหารที่ดีต่อสุขภาพตาให้กินเขาทุกวัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน