ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 168

168 /254

“ลิษา อืม.. ซี้ด”

ภรรยาพยายามกลืนกินสามี แต่เพราะขนาดและประสบการณ์ที่น้อยนิด ทำให้อลิษาต้องจำใจหยุดอยู่แค่ส่วนปลาย แต่แค่นั้นอินทัชก็แทบไม่เป็นตัวของตัวเอง

อลิษาออกแรงดูดท่อนรักของสามี สลับกับใช้ลิ้นเลียไปตามความยาว ได้ยินเสียงครางจากคุณหมอคนขรึมผู้บริหารคนเก่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้พิชิตยอดเขาที่ยากและสูงที่สุด คนร้อนวิชายิ่งได้ใจ ใช้ทั้งปากทั้งมือปรนเปรอให้สามีไม่ว่างเว้น

คุณหมอหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกสูบวิญญาณ เอวสอบยกขึ้นให้ภรรยาปรนเปรอได้ถนัดถนี่ ความอายไม่หลงเหลือ เวลานี้อินทัชสนใจแค่อลิษาคนเดียว

“อา ไม่ไหวครับ เอาปากออก อืม ผมจะหลั่ง”

อลิษาส่ายหน้า บ่งบอกว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยจนกว่าเขาจะหลั่งออกมา แต่คุณหมออย่างอินทัชมักจะมีวิธีพูดให้ผู้คนคล้อยตามได้เสมอ

“มันไม่อร่อยหรอกครับ อีกอย่าง อย่าปล่อยให้มันเสียเปล่าเลยครับ อื้ม.. ที่ผมหลั่งรอบนี้ อาจจะมีสเปิร์มตัวที่แข็งแรงพอทำให้คุณท้องก็ได้นะ”

“จริงด้วย!”

อินทัชตัวงอ เพราะอลิษาปล่อยปากออกกะทันหันทำให้เขาเสียวไปทั่วช่องท้อง ร่างเพรียวบางขยับขึ้นคร่อมสามี แพนตี้ตัวจ้อยหลุดร่วงไปกองเคียงข้างกับเดรสและบราเซียลูกไม้ข้างเตียง

“ลิษา เดี๋ยวก่อนครับ ให้ผมทำให้คุณก่อน” อินทัชผงกหัวขึ้นท้วง เขายังไม่ได้เล้าโลมให้เธอเลย แบบนี้โอกาสที่ผู้หญิงจะมีความสุขก็ลดน้อยลงไปด้วย

อลิษาส่ายหน้าเบา ๆ คุณหมอคิดเยอะอีกแล้ว เธอเข้าใจเพราะคุณหมอคงอ่านมาเยอะ แต่ทฤษฎีบางอย่างก็ไม่ได้ตรงกับความเป็นจริงเสมอไป

อย่างเช่นตอนนี้

“คุณสามี ลิษาบอกแล้วว่าวันนี้ลิษาจะเอ็นดูคุณเอง”

“แต่คุณยังไม่พร้อม”

“ลิษารู้ตัวดีค่ะว่าตัวเองพร้อมแค่ไหน” เธอกระซิบเสียงพร่า “คุณสามีนอนเฉย ๆ แล้วเป็นเด็กดีนะคะ”

เธอโน้มตัวไปจุ๊บปากบางเบา ๆ มือเรียวจับท่อนรักของสามีให้ตั้งตรง ก่อนจะขยับร่องรักที่พร้อมพรักเข้าไปใกล้ ถูไถแค่เบา ๆ น้ำหวานก็เปียกชื้นไปทั่วส่วนปลายหยัก

“เห็นไหมคะว่าลิษาพร้อมแค่ไหน” ไม่จำเป็นต้องเล้าโลมเธอก็มีอารมณ์แล้ว คุณหมอช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย

สะโพกมนกดลงอย่างเชื่องช้า ความคับแคบค่อย ๆ กลืนกินอินทัชทีละนิด เพราะเป็นฝ่ายควบคุมจึงรู้จังหวะหนักเบาที่ร่างกายรับไหว เมื่อรู้สึกเจ็บตึงเกินไปเธอก็หยุด ก้มตัวลงให้อินทัชดูดนมเพื่อสร้างความเสียวกระสั่น

“อืม แน่นจังค่ะ”

เข้าไปหมดแล้ว คนข้างบนเป่าปากอย่างโล่งอก ส่วนคนข้างล่างทำหน้าเหยเก รู้สึกดีจนเกือบทนไม่ไหว

บาดแผลเมื่อคืนยังไม่ทันจะหายดี แต่ดันมาซ้ำอีกรอบจึงรู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับความรู้สึกดี ๆ มันก็น้อยจนแทบไม่รู้สึก อลิษาชอบที่คุณหมออยู่ในตัวแบบนี้ ถึงจะอึดอัดคับแคบไปบ้าง แต่ก็อบอุ่นและปลอดภัย

เธอนั่งนิ่ง ๆ เพื่อให้ร่างกายคุ้นชินกับคุณหมอตัวใหญ่ อินทัชเองก็คอยช่วยเหลือภรรยา อกอิ่มทั้งสองข้างถูกมือใหญ่บีบคลึงและสะกิดปลายยอด ปลุกเร้าให้คนเจ็บกลับมารู้สึกดี

“อ๊า คุณหมอ”

สะโพกอวบอิ่มค่อย ๆ ขยับขึ้นลงช้า ๆ แรกเริ่มอลิษายังจับจังหวะได้ไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ แต่ก็ไม่นาน.. คนหัวไวเปลี่ยนจังหวะวาบหวามเนิบนาบเป็นเร่าร้อนรุนแรง ร่างกายบอบบางโยกขย่มคุณหมอราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ

เชื่อแล้วว่าทฤษฎีแน่นจริง ๆ

“อ๊า!”

“อื้ม ลิษาครับ”