ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 169

“พี่ลิษาคะ คุณไตรภพมาขอพบค่ะ”

“อะไรนะ!” อลิษาเบิกตากว้าง “นี่เขายังอยู่เหรอ?”

“พี่ลิษา ลูกค้าคนสำคัญนะคะนั่น” มะปรางอมยิ้มน้อย ๆ ระหว่างที่พูด คนเป็นพี่เลยยกมือขึ้นทำท่าจะเขกหัวน้องกลางอากาศสักที

มันน่าตีจริง ๆ เด็กคนนี้ รู้ว่าเธอรำคาญไตรภพแค่ไหนก็มาแหย่อยู่ได้

“ก็เห็นหายไปตั้งหลายเดือน พี่คิดว่าจะไม่กลับมาแล้ว” อลิษาบ่นอุบด้วยความเสียดาย แต่สุดท้ายร่างเพรียวบางก็จำต้องลุกขึ้นเพราะเลี่ยงไม่ได้

ลูกค้าคนสำคัญ ท่องไว้ ลูกค้าคนสำคัญ

“มะปรางให้คุณไตรภพรออยู่ในห้องรับรองแขกนะคะ”

“ทำไมไม่ช่วยพี่หน่อยหึ๊ มะปราง บอกว่าพี่ติดงานก็ได้” ผู้บริหารสาวทำหน้าปูเลี่ยน บ่งบอกว่าไม่อยากเจออีกฝ่ายมากแค่ไหน

“พี่ลิษาก็รู้ว่าต่อให้มะปรางบอกแบบนั้น คุณเขาก็จะรอจนกว่าจะได้เจอพี่อยู่ดี”

“เฮ้อออ”

อลิษาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอหลับตาลงตั้งสติ และเมื่อดวงตาเปิดขึ้นใบหน้าซังกะตายก็หายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฝึกจนคล่องมาตั้งแต่สมัยยังทำงานในวงการ

“มะปรางเอาคุ้กกี้กาแฟตามเข้าไปเสิร์ฟด้วยนะ”

“ได้ค่ะพี่ลิษา”

อลิษาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เรียบร้อย ขาเรียวก้าวฉับ ๆ ไปยังห้องรับรองแขก รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังกึก ๆ เป็นจังหวะ ห้องทำงานผู้บริหารกับห้องรับรองแขกไม่ได้ไกลกันมากนัก ใช้เวลาไม่นานร่างบางก็มาถึงจุดหมาย อลิษาปั้นยิ้มอีกครั้งระหว่างที่เอื้อมมือไปจับประตู

ลูกค้าคนสำคัญ อดทนไว้อลิษา

“สวัสดีค่ะคุณไตรภพ” อลิษาส่งเสียงทักทายไปก่อนตัว ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างคล้ายกับดีใจนักหนาที่ได้เจอกัน “ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ”

“คุณลิษา”

ชายหนุ่มวัยประมาณสามสิบปลาย ๆ ลุกขึ้นยืน เขาแต่งตัวด้วยชุดแบรนด์เนมราคาแพงตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าเรียบ ๆ ไม่หล่อสะดุดตาแต่สะอาดสะอ้านอย่างคนเจ้าสำอาง เส้นผมถูกปัดขึ้นเป็นทรงด้วยเจล กลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้งจนอลิษาได้กลิ่นเต็มจมูกแม้จะยืนห่างออกมาพอสมควร ไตรภพยิ้มกว้างดีใจ ผายมือไปที่โซฟาเชื้อเชิญให้สุภาพสตรีนั่งลงข้าง ๆ กาย

“คุณอลิษา นั่งก่อนครับ”

ถุงสีส้มที่เป็นเอกลักษณ์และมีชื่อแบรนด์เด่นสะดุดตาขนาดนั้น ไม่ต้องเปิดดูอลิษาก็รู้ว่ามันคืออะไร แบรนด์ดังที่ขึ้นชื่อว่าจะซื้อกระเป๋าได้สักใบนั้นยากยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง เพราะมีแค่เงินไม่พอ ต้องมีเครดิตดีและเป็นลูกค้าประจำด้วย

“คือว่า.. ฉันไม่อยากรับไว้เลยค่ะ มันแพงเกินไป อีกอย่างของที่มีไม่กี่ชิ้นแบบนี้คุณไตรภพควรมอบให้คนสำคัญนะคะ”

คอลเลคชั่นใหม่ที่ออกมาแค่ห้าสิบใบ ราคาคงไม่ต่ำกว่าเจ็ดหลัก แพงกว่าบ้านเล็ก ๆ หนึ่งหลังด้วยซ้ำ อลิษาปฏิเสธอย่างสุภาพ ของแพงขนาดนี้เธอรับไว้ไม่ได้ ไม่อยากให้ไตรภพคิดไปว่าที่ยอมรับเพราะเธอเล่นด้วย

“แต่ผมอยากให้คุณนี่ครับ”

“แค่คุณชวนเพื่อน ๆ มาใช้บริการกับบริษัทของฉันก็พอแล้วค่ะ”

อลิษาส่งยิ้มการค้าให้ไตรภพ พอได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ของสาวสวยชายหนุ่มก็ตาพร่า อ่อนระทวยไม่กล้าเซ้าซี้อลิษาอีก

“ขออนุญาตนะคะ น้ำกับคุ้กกี้ค่ะ”

มะปรางเดินเข้ามาในห้องพร้อมคุ้กกี้รสกาแฟและน้ำเปล่า แต่ในอ้อมแขนของผู้ช่วยสาวกลับมีช่อกุหลาบขนาดใหญ่ติดมาด้วย

“ไปเอาดอกไม้มาจากไหนมะปราง ใครให้มา”