ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 170
“คือว่า..”
“ผมซื้อมาให้คุณเองครับ” ไตรภพโพล่งขึ้น เขาเอื้อมมือไปรับช่อดอกกุหลาบจากมะปรางมายื่นให้อลิษา “ดอกไม้สวย ๆ สำหรับคนสวยแบบคุณครับ”
“แต่ว่า”
“ถ้าไม่รับกระเป๋าก็ช่วยรับดอกไม้เถอะนะครับ มันไม่ได้แพงอะไร และผมก็อยากให้คุณด้วย”
“ขอบคุณค่ะ” อลิษาจำใจรับช่อดอกไม้มาถือไว้ “ทีหลังไม่ต้องมีของฝากอะไรก็ได้นะคะ”
“พูดแบบนี้แปลว่าอยากให้ผมมาหาบ่อย ๆ ใช่ไหมครับ”
อลิษาเบะปากในใจ ไตรภพเป็นผู้ชายที่ชอบคิดเองเออเอง หลงตัวเองจนน่ารำคาญ เธอพูดไปสิบ เขาตีความเข้าข้างตัวเองไปเป็นล้าน คนปกติที่ไหนจะเข้าข้างตัวเองได้ขนาดนี้
เธอทำได้แค่ยิ้มรับตามเคย เก็บงำทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ เพราะยังไงไตรภพก็ยังเป็นลูกค้าคนสำคัญ
“อยากสิคะ เพราะถ้าคุณมา ก็แปลว่าคุณเจอคนที่ใช่ที่อยากออกเดทด้วยแล้ว”
นอกจากไตรภพจะคอยหาเพื่อนไฮโซมาใช้บริการบริษัทอลิษาแล้ว เขายังลงทุนสมัครหาคู่แบบพรีเมี่ยม ซึ่งมีราคาค่าสมัครเดือนละห้าหลักทุกเดือน สมัครโดยที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงหรือผู้ชายแม้แต่คนเดียว สมัครเพียงเพื่อหาเรื่องมาพบอลิษาเท่านั้น
อลิษานับถือความพยายาม ถ้าตัดนิสัยชอบคิดเองเออเอง หลงตัวเอง และอวดรวยไปได้บ้าง เธอก็อาจจะให้ความสนใจ อลิษาไม่ชอบผู้ชายที่ทำตัวเหนือกว่าคนอื่น มันไร้เสน่ห์
“คุณก็รู้ว่าผมอยากเดทกับใคร”
“เสียดายที่คนที่คุณอยากเดทด้วยไม่ได้ฝากโปรไฟล์ไว้กับบริษัทของเรา ฉันไม่สามารถแนะนำคุณให้กับคนที่ไม่ได้อยู่ในคู่สัญญาได้ค่ะ”
“คุณอลิษา คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงคุ- “
“ที่จริงคุณไตรภพเพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ น่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ” อลิษาเปลี่ยนเรื่อง หาทางไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างแนบเนียน
“คุณเป็นห่วงผมอีกแล้ว”
หญิงสาวยิ้ม เธอลุกขึ้นยืนเพื่อส่งแขก
“ฉันว่าคุณไตรภพรีบกลับไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ คุณดูโทรมมากนะคะรู้ไหม ใต้ตาคล้ำมากเลยค่ะ อุ้ย! หน้าผากก็มีริ้วรอยแล้วนะคะนั่น!”
“จริงเหรอครับ!”
หนุ่มเจ้าสำอางยกมือขึ้นลูบไปทั่วใบหน้าเพราะรู้สึกเสียเซลฟ์ เขาคิดว่าตัวเองดูดีมากแล้ว แต่พอคนสวยอย่างอลิษาเอ่ยเตือนก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้
“จริงสิคะ” อลิษาทำหน้าเป็นกังวล สมจริงจนไตรภพรีบลุกขึ้นยืน
“งั้นผมกลับก่อนดีกว่า”
“เชิญค่ะ”
ผู้บริหารสาวลงทุนเปิดประตูให้ด้วยตัวเอง เธอส่งยิ้มหวานให้ไตรภพ แต่ในใจกลับคิดว่าเมื่อไหร่จะออกไปเสียที
“ดูเหมือนว่าคุณหมอจะถึงแล้วด้วยค่ะ สวัสดีค่ะหมออินทัช”
“สวัสดีครับคุณมะปราง” เสียงนุ่มทุ้มเป็นเอกลักษณ์เอ่ยทักทายกลับอย่างสุภาพ “ลิษา ผมเลิกงานเร็วเลยแวะมารับไปทานข้าวครับ”
อลิษาค่อย ๆ หันกลับไปมอง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง สามีเธอจริง ๆ ด้วย ตัวเป็น ๆ ไม่ใช่ตัวแสดงแทน
“คุณหมอ..”
“หืม ช่อดอกไม้นี่ของใครเหรอครับ”
.
.
อินทัชเข้ามานั่งในห้องทำงานภรรยา ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เขาก้มหัวให้มะปรางตอนที่เธอเข้ามาเสิร์ฟน้ำ เมื่อผู้ช่วยสาวกลับออกไปทั้งห้องก็เหลือเพียงสองสามีภรรยา
อลิษานั่งเงียบกริบ หลังจากถามเรื่องดอกไม้คุณหมอก็ทำตัวปกติ เขายังคงสุภาพ ยกยิ้มบาง ๆ ตามนิสัย
“คุณเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมด้วย”
“ไม่ใช่ค่ะ ลิษาไม่ใช้น้ำหอมกลิ่นนี้คุณก็รู้”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20