“ลืมตาได้แล้วครับ”
เสียงกระซิบเบา ๆ บอกให้อลิษาค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เธอใช้เวลาปรับโฟกัสหลายวินาทีกว่าจะมองเห็นชัด ภาพที่เห็นคือคุณหมออินทัชคนเดิม ต่างกันที่คนตัวสูงไม่ได้ยืนเหมือนในตอนแรก เขาคุกเข่าลงบนพื้นตรงหน้าเธอ ในมือมีแหวนวงเล็กที่ล้อมไปด้วยเพชรเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ
“อะ อะไรคะเนี่ย”
คนถามหัวใจเต้นแรง เธอมึนงง สับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ หมออินทัชก็มานั่งคุกเข่าแล้วยื่นแหวนให้เธอแบบนี้
หมายความว่ายังไง
“เราเป็นสามีภรรยากันมาซักพักแล้วนะครับ ทั้งทางนิตินัย และพฤตินัย แต่ผมกลับรู้สึกว่าเราขาดอะไรบางอย่างไป”
อินทัชจับมือนุ่มมากุม นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงบริเวณนิ้วนางข้างซ้ายที่ว่างเปล่าเบา ๆ
“มันว่างเกินไป ลิษาไม่รู้สึกเหรอครับ”
“ตะ แต่ว่า.. ลิษา”
อลิษากลายเป็นคนติดอ่าง เธอเอาแต่ขยับปากอ้า ๆ หุบ ๆ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก
คุณหมอ.. ทำแบบนี้ไม่กลัวลิษาหัวใจวายเหรอคะ
“ลิษาครับ เรามาแต่งงานกันจริง ๆ ดีไหมครับ”
“อะ อะไรนะคะ”
“ผมคิดมาซักพักแล้วครับ ไม่รู้สิ ผมไม่ชอบที่คนอื่นคิดว่าคุณยังโสดแล้วตามจีบคุณแบบนั้น”
“คุณหมอหมายถึง คุณไตรภพ?”
“ผมไม่สนใจจะจำชื่อเขาหรอกครับ” คุณหมอพูดอย่างเอาแต่ใจ เป็นอีกด้านหนึ่งที่อินทัชเปิดเผยให้อลิษาเห็น เขาขี้หวงมาก และเวลาหวงก็จะเอาแต่ใจสุด ๆ
“คุณหมอ”
“ที่บอกว่าหวง ผมหวงจริง ๆ นะครับ คุณคงไม่รู้ว่ามีสามีขี้หวงแค่ไหน”
คนฟังยิ้มกว้าง หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว คนตรงหน้าไม่ได้พูดคำว่ารักหรือชอบออกมาด้วยซ้ำ แต่แค่นี้อลิษาก็ดีใจเหลือเกิน
“ผมอยากลองคบหากับคุณจริง ๆ แบบที่ไม่มีสัญญามาเกี่ยวข้อง”
VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20