ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 180

ถึงจะแปลกใจที่ปีก่อน ๆ ไม่เห็นพูดแบบนี้ แต่น้อง ๆ คงเห็นว่าเธออายุมากแล้วเลยเป็นห่วงสุขภาพ อลิษาจึงไม่ได้ติดใจอะไร

“ปีละครั้งไม่เป็นไรหรอกมั้ง แต่ไม่มีก็ไม่เป็นไรจ้ะพี่แค่ถามเฉย ๆ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ เรื่องฉลองไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้พี่มีนัดแล้ว”

“งั้นพี่ลิษารีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวรถจะติด”

“พวกเราก็กลับบ้านได้แล้ว อย่าโหมงานเกินไปรู้ไหม”

“ค่า/คร้าบ”

อินทัชถอนหายใจโล่งอกที่ภรรยาไม่เอะใจสงสัย เขาเดินตามอลิษาไปที่ลิฟต์ แต่ไม่วายหันกลับมาขยับปากเป็นคำขอบคุณให้มะปราง

ถ้าไม่ได้มะปรางคงแย่

.

.

ดินเนอร์ของคุณหมอหนีไม่พ้นร้านอาหารริมน้ำของเพื่อนสนิท อลิษาที่ปรับความเข้าใจกับสามีแล้วไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงมากนัก เธอเดินจับมืออินทัชเข้าไปในร้าน ดูเหมือนวันนี้ที่ร้านจะมีงานบางอย่าง เพราะไฟสีเหลืองนวลถูกประดับประดามากกว่าปกติ

“มาแล้วเหรออิน” มิตาออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง “สวัสดีค่ะคุณอลิษา”

“สวัสดีค่ะคุณมิตา”

“เชิญทางนี้เลยค่ะ อาหารที่สั่งไว้พร้อมแล้ว”

อินทัชและอลิษาเดินตามเจ้าของร้านไปยังมุมที่ถูกตกแต่งสวยงามเป็นพิเศษ ผู้บริหารสาวรู้สึกแปลกใจที่วันนี้ร้านมีลูกค้าค่อนข้างน้อย ที่สำคัญมุมของเธอไม่มีลูกค้าโต๊ะอื่นอยู่เลย

แปลก..

สัญชาติญาณบางอย่างร้องเตือนให้หัวใจเต้นแรง เธอสร้างเดทโรแมนติกที่แสนประทับใจให้ลูกค้ามาตั้งเท่าไหร่ ทำไมจะมองไม่ออกว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้ามันไม่ปกติ

อินทัชกำลังเซอร์ไพรส์วันเกิดเธอใช่ไหมนะ?

เพื่อให้แผนของคุณสามีราบรื่นอลิษาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าอินทัชจะทำอะไร ดวงตาวิบวับมองออกไปที่แม่น้ำ ทำเป็นสนใจเรือลำใหญ่ที่วิ่งผ่านแทนใบหน้าที่เก็บอะไรไม่ค่อยอยู่ของคุณหมอ

“วันนี้อากาศดีจังค่ะ”

“ใกล้เข้าหน้าหนาวแล้วครับ”

พูดคุยได้แค่นั้นอาหารที่อินทัชสั่งไว้ก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ เป็นอย่างที่คิดไว้ เมนูส่วนมากเป็นกุ้งตัวอวบอ้วนน่าทาน อาหารโปรดของอลิษาทั้งนั้น

“ผมแกะให้นะ”

อินทัชทำหน้าที่แกะกุ้งให้เหมือนเคย พอมือคุณหมอเปื้อนคนเป็นภรรยาก็เลยช่วยป้อนข้าวเป็นการตอบแทน สองหนุ่มสาวทานดินเนอร์ไปกระหนุงกระหนิงไป หวานฉ่ำเหมือนโลกมีกันแค่สองคน เจ้าของร้านที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ ทำได้แต่ยิ้มรับ

ไม่เจ็บเท่าตอนแรก แต่ก็ยังเจ็บ

“คุณมิตา เค้กนี่เสิร์ฟหลังเก็บจานของคาวใช่ไหมคะ”

“ใช่จ้ะ อย่าลืมปิดไฟด้วยล่ะ”

“ได้ค่ะ”

มิตาหันกลับไปมองที่โต๊ะริมน้ำอีกครั้ง ขนาดมองจากไกล ๆ เธอยังเห็นว่าอินทัชนั้นยิ้มกว้างแค่ไหน คุณหมอไม่หลงเหลือความเคร่งขรึมเวลาที่อยู่กับอลิษา เขาเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่มีความสุขจนมองไม่เห็นคนอื่นในสายตา นอกจากภรรยาคนเดียว

.

.

อลิษากินกุ้งจนพุงกาง เธอนั่งลูบพุงน้อย ๆ ระหว่างรอของหวานมาเสิร์ฟ บอกไปหลายรอบแล้วว่ากินไม่ไหวแต่อินทัชก็ยังไม่ฟัง เธอไม่อยากขัดใจก็เลยเออออไป

“ถ้าลิษาน้ำหนักขึ้นคุณห้ามบ่นนะคะ”

“ทำไมผมต้องบ่นล่ะครับ”

“ก็คุณจะหนัก...เวลาที่ลิษาอยู่บนตัวคุณไงคะ”

อลิษากระซิบตอบสองแง่สองง่าม ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับสื่อความนัย ที่เธอไม่อยากกินของหวานเพราะอยากกลับบ้านเต็มทน อยากนอนกอดคุณหมอ จับคุณหมอกินเพื่อเผาผลาญแคลลอรี่ที่กินเข้าไปวันนี้ให้หมด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน