ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 190
อลิษาตื่นแต่เช้าพร้อมกับใบหน้าที่สดชื่นกว่าทุก ๆ วัน หันไปมองเตียงที่อินทัชใช้นอนก็พบว่าคุณหมอหายไปแล้ว
ตื่นเร็วกว่าเธออีกแล้ว
เพราะว่าวันนี้จะได้กลับบ้านอลิษาจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หลังจากดูอาการมาเป็นเวลาสิบวันเต็ม คุณหมออินทัชก็ไว้ใจให้คุณแม่ของแฝดกลับไปพักที่บ้านได้ อาการแพ้ของอลิษาลดน้อยลงมากหลังจากอัลตร้าซาวด์เมื่อสี่วันก่อน เธอสามารถกินอาหารได้ไม่ต้องให้น้ำเกลืออีกแล้ว ไม่ได้แพ้ท้องทั้งวันจนอ่อนแรง จะแพ้ก็เฉพาะช่วงเช้าที่ตื่นนอนเท่านั้น
“อึก!”
แค่นึกถึงอาการก็มา อลิษาหยิบถังที่ช่วงนี้กอดบ่อยกว่าสามีขึ้นมากอดพร้อมโก่งคออาเจียน อาหารมื้อเย็นที่ยังไม่ย่อยถูกดันออกมาจนหมดอีกแล้ว พออาเจียนเสร็จท้องก็ร้องครวญครางหาอาหารมาเติมเต็มทันที
ก๊อก ก๊อก
“ลิษา ผมเองนะครับ”
“อึก! คุณหมอ”
“ลิษา!”
อินทัชเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมถุงหูหิ้วในมือ เห็นภาพที่ภรรยานั่งกอดถังอาเจียนก็รีบปรี่เข้ามาดูแล เอาถังไปทำความสะอาดโดยไม่รังเกียจ ช่วยประคองร่างเพรียวเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัว ล้างหน้าล้างปากจนสดชื่นขึ้น
“ดีขึ้นไหมครับ”
“ค่ะ แต่ลิษาหิวจัง”
“อีกซักพักอาหารก็มาแล้วครับ อดทนหน่อยนะ”
อลิษาพยักหน้ารับเพราะไม่อยากเอาแต่ใจกับสามีไปมากกว่านี้ อินทัชดูแลดีจนเธอเกรงใจ นอกจากตอนที่ต้องไปทำงานแล้ว เวลาอื่นเขามักจะทำหน้าที่ทุกอย่างด้วยตัวเองแทนพยาบาล
“นั่นถุงอะไรคะ” อลิษาทำจมูกฟุดฟิด เธอได้กลิ่นบางอย่างที่ทำให้น้ำลายสอ “มะม่วงเปรี้ยวใช่ไหมคะ!”
“ครับ ป้าจิตบอกว่า.. ลิษา อย่าเพิ่งสิครับ”
“คุณหมอ เอามาน้า ลิษาอยากทานนน”
อลิษากอดเอวสอบเป็นลูกลิงเพราะอินทัชชูถุงมะม่วงขึ้นสูง พอไม่ได้ใส่ส้นสูงอลิษาก็กลายเป็นสาวไซซ์มินิเพราะสามีสูงตั้งร้อยแปดสิบห้า เธอที่สูงร้อยหกสิบห้ากลายเป็นคนแคระไปเลยเมื่อเทียบกับเขา
“ไม่ได้ครับ ต้องทานข้าวก่อน เดี๋ยวท้องเสีย”
“ไม่เอา ลิษาอยากทานมะม่วง” คนท้องกลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ดวงตาวาววับจับจ้องถุงในมือคุณหมอราวกับของล้ำค่า
แต่อินทัชไม่ใจอ่อน เขาส่ายหน้าเบา ๆ ยืนยันว่าจะไม่ให้กินเด็ดขาดถ้าอลิษายังไม่ได้กินข้าว
“คุณหมอขา ลิษาขอนะคะ” อลิษาส่งสายตาแป๋ว ๆ ไปอ้อนวอน เธออยากกิน.. อยากกินจนน้ำลายจะไหลอยู่แล้ว
“ตอนนี้ยังไม่ได้ครับ”
“คุณหมอ..”
“ลิษา คุณอย่าดื้อสิครับ” อินทัชเผลอทำเสียงดุ เพราะกลัวว่าถ้าเธอยังปีนป่ายไม่เลิกแบบนี้ ไม่นานคงล้มกันทั้งคู่ แล้วคนที่อันตรายกว่าใครก็คืออลิษาและลูก ๆ
“คุณหมอว่าลิษาเหรอคะ”
คนท้องชะงักกึก ฉับพลัน.. ดวงตาคู่นั้นก็เต็มไปด้วยน้ำตา
“คุณหมอว่าลิษา ฮึก รำคาญลิษา”
“.....”
“ทานข้าวเสร็จแล้วเดี๋ยวผมช่วยเปลี่ยนชุดนะครับ สิบโมงเราจะกลับบ้านกัน”
“.....”
“ลิษา..”
อลิษาดันถาดอาหารที่หมดเกินครึ่งออกห่าง ก่อนจะกดเรียกพยาบาลเข้ามาในห้อง รอไม่ถึงนาทีประตูห้องก็ถูกเปิดออก
“ค่าคุณลิษา อ้าว..” บุศยามีสีหน้างุนงง “คุณหมอก็อยู่เหรอคะ”
“คุณบุศคะ ช่วยลิษาเปลี่ยนชุดได้ไหมคะ”
“คะ? เอ่อ..”
บุศยามองหน้าอลิษา สลับกับหมออินทัชด้วยความงุนงง ปกติแล้วถ้าคุณหมออยู่ด้วยคุณอลิษาจะไม่เรียกหาเธอ เพราะคุณหมอทำทุกอย่างให้ภรรยาได้อยู่แล้ว
“คุณบุศคะ”
“คะ? ค่ะ ๆ” บุศยาเลิกตั้งข้อสงสัย เธอเดินผ่านอินทัชไปประคองร่างเพรียวบางขึ้นยืน “ไปเปลี่ยนชุดกันค่ะ”
คนถูกเมินมองตามแผ่นหลังเล็กอย่างอ่อนใจ ดูเหมือนว่าอลิษาจะโกรธมากจริง ๆ และปัญหามันก็เกิดขึ้นจากมะม่วงแค่ถุงเดียว
คิดอะไรไม่ออกอินทัชก็ออกไปที่ระเบียงแล้วต่อสายหามารดา รอไม่นานปลายสายก็รับ เสียงรอบข้างค่อนข้างดัง เพราะวันนี้คุณหมออิงอรมีสอนที่มหาวิทยาลัย
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20