ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 35

สื่อและผู้คนมากมายต่างจับตามอง ว่าใครกันจะเป็นผู้โชคดี ได้ผู้ชายที่หาที่ติไม่เจอคนนี้ไปครอง

สาว ๆ ที่ติดสอยห้อยตามพ่อแม่มางานนี้ด้วย ต่างรอคอยที่จะได้เจอพลชอย่างใจจดใจจ่อ พวกเธออยากพูดคุยกับเขาสักครั้ง เผื่อว่าในอนาคตจะได้ร่วมใช้นามสกุลแม็กซ์เวล นามสกุลขุนนางเก่าแก่จากประเทศที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์อย่างอิตาลีบ้าง

ไอรินที่เดินตามหลังเจ้านายหรี่ตาหนีแสงแฟลชมากมายที่สาดเข้ามาไม่หยุด เธอไม่เคยออกงานแบบนี้มาก่อนจึงค่อนข้างตื่นตระหนก แต่เพื่อภาพลักษณ์ของบอสเธอจึงต้องฝืนยิ้มเอาไว้ ถึงจะรู้ดีว่าคนอื่นคงไม่ได้สนใจเลขาอย่างเธอเท่าไหร่

“คุณพลชคะ ข่าวเรื่อง PDM Group เข้าถือหุ้นใหญ่ของสายการบินโลว์คอสที่กำลังจะล้มละลาย เป็นเรื่องจริงไหมคะ”

“แบบนี้จะรวมกับสายการบินหลักหรือเปล่าครับ”

“จริงไหมครับที่ใคร ๆ ก็พูดกันว่าคุณจะกินรวบธุรกิจสายการบินทั้งหมดไว้คนเดียว”

“วันนี้บอสไม่ได้มาเพื่อให้สัมภาษณ์นะครับ” วิลล์รีบเข้าไปขวางนักข่าวผู้หิวโหยทันที เพราะเขาเห็นว่าหัวคิ้วของบอสเริ่มขมวดเข้าหากันแล้ว “ขอทางหน่อยนะครับ”

“เดี๋ยวสิคะ!”

“คุณพลช ตอบคำถามด้วยครับ!”

สุดท้ายนักข่าวก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความผิดหวัง แต่ในตอนที่กลุ่มนักข่าวกำลังจะถอยกลับนั้น หนึ่งในนักข่าวก็เห็นใครคนหนึ่งที่พยายามแหวกทางคนนับสิบ เพื่อกลับไปรวมกลุ่มกับทายาทแม็กซ์เวลคนนั้น

“คุณ!”

พอนักข่าวหนึ่งคนให้ความสนใจ นักข่าวทั้งหมดก็ตามน้ำไปเพราะไม่อยากพลาดข่าวสำคัญ ไมค์นับสิบจ่อเข้าที่ไอรินอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนที่เคยทำแต่งานงก ๆ ในบริษัทตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“เมื่อกี้พวกเราเห็นว่าคุณมากับคุณพลช หมายความว่าคุณคือคนรักของเขาใช่ไหมคะ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เมื่อครู่ทุกคนมัวแต่สนใจพลช จนลืมสังเกตว่าข้างกายของเขามีหญิงสาวหน้าตาสะสวยเหมือนนางเอกละครอยู่ด้วย โชคดีที่เกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้น ไอรินถึงได้ถูกกักตัวไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เหล่านักข่าวเข้าหาไอรินเหมือนเจอเหยื่อตัวเล็ก ๆ อย่างน้อย ๆ ถ้าไม่ได้ข่าวเรื่องธุรกิจ ก็ควรได้ข่าวเรื่องหัวใจของหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีบ้าง

“มะ ไม่ใช่นะคะ”

เมื่อรู้ว่าไอรินไม่ใช่คนสำคัญอะไรกลุ่มนักข่าวก็แยกย้ายกันไป ไอรินไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกสบายใจ หรือปวดแปลบในอกดี เพราะคำพูดที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยามนั้นมันทำร้ายความรู้สึกเธอไม่น้อย

ไอรินก้มหน้าลง รู้สึกแสบจมูกเหมือนจะร้องไห้ ก็รู้อยู่หรอกว่าตัวเองไม่ใช่หญิงสาวที่สูงส่งมาจากไหน แต่พอได้ยินคำดูถูกดูแคลนต่อหน้าเป็นครั้งแรกแบบนี้ มันทำให้เธอตั้งรับไม่ทัน

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตในเซฟโซนมาตลอด เรียน ทำงาน หาเงินสร้างเนื้อสร้างตัวงก ๆ ไม่เคยเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวายทุกอย่าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเจอกับเรื่องบ้า ๆ แบบนี้

มันเกินจะรับไหวจริง ๆ

“อยากร้องไห้เหรอครับ ใช้ผ้าเช็ดหน้าของผมได้นะ”

เสียงนุ่มทุ้มของใครบางคน ที่มาพร้อมผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มทำให้ไอรินต้องเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มตรงหน้ามีเส้นผมสีทอง ใบหน้าที่มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีเชื้อสายตะวันตก รูปร่างสูงใหญ่ต่างจากน้ำเสียงที่นุ่มทุ้มและอ่อนโยน เขามองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นน้อย ๆ

“ผมยังไม่ได้ใช้มันเลย ถ้าคุณไม่รังเกียจ..”