ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 39

“หายไปไหนกันมา”

เสียงเย็นยะเยือกของเจ้านายทำเอาลูกน้องคอหดกันเป็นแถว ๆ ทั้งวิลล์และไมค์ต่างพากันก้มหน้าลง ไม่กล้าสบสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยถ้อยคำตำหนิ

พวกเขาแค่ออกไปสูบบุหรี่นอกงานไม่ถึงสิบนาที ไม่คิดว่าจะทำให้บอสไม่พอใจขนาดนี้

“พวกผมออกไปสูบบุหรี่มาครับ”

“งั้นเหรอ”

พลชถามเหมือนไม่ใส่ใจ แต่คนที่อยู่ด้วยกันมานานรู้ดีว่าเจ้านายแค่ยังไม่อยากเช็กบิลตอนนี้เท่านั้น ยังไงพวกเขาก็หนีไม่พ้นโทษ ข้อหาปล่อยปละละเลยหน้าที่

วิลล์หน้าจ๋อยสนิท เขาผิดเองที่ชวนไมค์ออกไปพร้อมกัน เพราะเห็นว่าไอรินมีเพื่อนอยู่ด้วยไม่น่ามีปัญหาอะไร ใครจะไปคิดว่าบอสจะกลับมาเร็วขนาดนี้

“กลับได้แล้ว”

“ครับบอส”

วิลล์สบสายตากับไอรินแวบเดียว ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับอย่างรวดเร็ว ไมค์ตามไปนั่งข้างคนขับ ส่วนไอรินกับพลชนั่งตอนหลังที่เป็นเบาะสี่ที่นั่ง หันหน้าเข้าหากันโดยมีโต๊ะขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่กั้นกลาง หน้าต่างทั่วทั้งคันถูกปิดด้วยผ้าม่านสีดำสนิท เมื่อประตูปิดลง คนด้านในก็ถูกตัดออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

พลชเลือกซื้อรถคันนี้เพราะฟังชั่นของมัน ส่วนของผู้โดยสารจะมีกระจกและผ้าม่านกั้นจากคนขับด้านหน้า คล้ายกับห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่งที่ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัว เก็บเสียงได้ดี และไม่มีใครมองเข้ามาได้นอกจากคนด้านในจะเปิดม่านสีดำออก

ไอรินนั่งตรงข้ามกับเจ้านายหนุ่มเหมือนขามา วิลล์ทำหน้าที่ขับรถได้อย่างนุ่มนวล เพราะราคาที่แพงหูฉี่ทำให้แทบไม่ได้ยินเสียงของเครื่องยนต์ หรือแรงสั่นสะเทือนเหมือนรถทั่วไป เลขาสาวที่ถูกแอร์เย็น ๆ เป่าเริ่มเคลิ้มจวนเจียนจะหลับอยู่รอมร่อ

ถ้าไม่ใช่เพราะเรียวขาถูกฝ่ามือร้อนสัมผัสแผ่วเบา

“บอส”

หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้น มองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม มือของพลชยังวางอยู่บนต้นขา และทำท่าเหมือนจะไต่ขึ้นสูงจนเธอต้องรีบตะครุบมือร้ายกาจนั่นไว้

“มะ ไม่ได้นะคะ”

ไอรินรีบห้าม เธอรู้ดีว่าบอสต้องการอะไร แต่บนรถแบบนี้..

“มานั่งฝั่งนี้ไอริน”

“บอสคะ”

“หรือจะให้ผมลุกไปเอง”

เธอรีบคำนวนข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว ถ้าบอสลุกขึ้นมาเอง ที่นั่งของเธอที่ติดกับคนขับยังไงก็อันตรายกว่า ถึงจะมีกระจกกั้นและกันเสียงได้ดีแค่ไหน แต่ถ้าเกิดมันมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา..

“..หรืออาจจะเบื่อผม”

“รินไม่เบื่อบอสหรอกค่ะ”

“จริงเหรอ”

“จริงสิคะ รินจะโกหกบอสทำไม” ไอรินพยักหน้ายืนยัน พลางดิ้นไปมาเพื่อหวังให้ตัวเองหลุดพ้นจากคนมือไว “ปล่อยรินได้แล้วค่ะบอส เดี๋ยวสองคนข้างหน้าจะได้ยินเข้า”

“อย่าดิ้น”

“บอสก็ปล่อยรินสิคะ เอ๊ะ! บอส?” ไอรินเบิกตากว้าง หันไปสบตาคนเป็นเจ้านายอย่างไม่อย่างจะเชื่อ

สิ่งนั้นที่ดันก้นเธออยู่ บอกทีว่ามันไม่ใช่..

“ก็บอกแล้วว่าอย่าดิ้น ยิ่งดิ้น.. มันก็ยิ่งแข็ง คุณนุ่มไปทั้งตัวแบบนี้” พลชกระซิบเสียงพร่า เอ่ยโทษเลขาสาวหน้าตาเฉย

ไอรินหลบสายตาร้อนแรง หวังจะจบบทสนทนาลามก แต่พลชไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น

“คุณจะให้ผมลงจากรถ ทั้ง ๆ ที่มันแข็งแบบนี้น่ะเหรอ จะใจร้ายเกินไปหรือเปล่า หืม? ไอริน”