ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 45
กินเวลาไปชั่วโมงเศษกว่าพายุสวาทจะจบลง เนิ่นนานจนไอรินที่เป็นฝ่ายออนท็อปเหนื่อยอ่อนและหลับไปทันที ทั้ง ๆ ที่ตัวยังเปื้อนไปด้วยน้ำกามของเจ้านายหนุ่ม พลชประคองร่างบอบบางออกจากตัก ไอรินที่หลับไปแล้วลืมตาตื่น เอ่ยกับพลชด้วยน้ำเสียงงัวเงียแกมออดอ้อนว่า
“อื้มมม บอสขา รินขอพักแป๊บนึงนะคะ ไว้ค่อยทำต่อน้า”
“ไอริน ผมไม่ได้จะ..”
“รินขอพักแป๊บเดียวนะคะ แป๊บเดียวเอง งืม ๆ”
ชายหนุ่มส่ายหัวแล้วหลุดหัวเราะออกมา เขาปล่อยให้ไอรินนอนพักอย่างที่เธอต้องการ ทั้งยังใจดีช่วยเช็ดคราบอะไรต่อมิอะไรออกให้ และจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง
“จะมีเจ้านายที่ไหนใจดีได้เท่าผมอีก ไอริน”
จัดการเลขาเสร็จก็หันมาจัดการตัวเอง พลชส่ายหน้าตอนที่เห็นคราบเปื้อนวงกว้างบนกางเกง ทั้งของตัวเองและของไอรินปะปนกันจนแยกแทบไม่ออก
เมื่อทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ พลชก็กดเครื่องมือสื่อสารข้างรถเพื่อพูดคุยกับลูกน้องอีกสองคน
“ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน”
“บางนาครับ บอสจะให้ผมกลับเพนท์เฮ้าส์เลยไหมครับ”
“ไม่ล่ะ” พลชปฏิเสธทันที วันนี้เขาไม่อยากกลับเพนท์เฮ้าส์ แต่อยากไปที่ ๆ หนึ่งมากกว่า “ไปพัทยา”
“ครับ!?” วิลล์ทวนคำอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง พัทยา คนอย่างบอสเนี่ยนะจะไปพัทยา
หรือบอสมีงานที่นั่น แต่เท่าที่จำได้พรุ่งนี้มัน..
“พรุ่งนี้วันหยุดไม่ใช่หรือไง”
“ก็ใช่ครับ แต่..”
ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ คนอย่าง พลช ดีน แม็กซ์เวล เคยรู้จักวันหยุดที่ไหนกัน คน ๆ นี้ทำงานเจ็ดวันต่ออาทิตย์ไม่เคยหยุดพัก พอบอสพูดถึงวันหยุดทั้งวิลล์และไมค์จึงได้แต่มองหน้ากันงง ๆ
“ทำไม? นายจะไม่ให้ฉันพักบ้างเลยเหรอวิลล์”
“ปละ เปล่าครับ” วิลล์รีบปฏิเสธทันที แค่โดนหมายหัวเรื่องเดียวก็หนักแล้ว อย่าขัดใจเจ้านายจะดีกว่า “ไปพัทยานะครับ บอสจะกลับไปเก็บเสื้อผ้า..”
“ไม่ต้อง ค่อยไปหาซื้อเอาข้างหน้า”
“ครับบอส”
“โทรไปจองรีสอร์ทไว้สี่หลังด้วย ฉันไม่อยากนอนโรงแรม ถึงแล้วค่อยเรียก ฉันจะพักผ่อน”
พลชกดตัดสัญญาณทันทีที่พูดจบ ห้องโดยสารขนาดกว้างกลับมาสงบอีกครั้ง ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อลงจนถึงกลางอกเพราะความอึดอัด เขาหยิบแล็ปท็อปขึ้นมา ตั้งใจว่าจะทำงานที่คั่งค้างต่อระหว่างทางไปพัทยา
“อื้มม”
ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิดพลชก็ต้องหยุดการกระทำทุกอย่างลง ดวงตาคมกริบมองไหล่กว้างที่ถูกกดทับด้วยศีรษะของเลขาสาว ไอรินใช้ไหล่ของเขาแทนหมอน หลับสนิทไม่รู้ตัวสักนิดว่าทำอะไรลงไป
ไม่รู้หรือไงว่าเขาไม่เคยให้ใครนอนหนุนแบบนี้มาก่อน
พลชนิ่งคิด แค่เขาขยับออกห่างทุกอย่างก็จะจบ
“ไอริน ผมอยากให้คุณมีความสุขในช่วงเวลาที่อยู่กับผม”
“อื้อ”
“ขี้เซา”
พลชเขี่ยปลายจมูกโด่งรั้นด้วยปลายนิ้ว เขาหลุดหัวเราะเมื่อไอรินย่นจมูกและยกมือขึ้นปัดไปมาเพราะรำคาญ
“อื้อ อย่า”
“หึ”
ชายหนุ่มเฝ้ามองคนขี้เซาหลับปุ๋ยจนกระทั่งตัวเองเริ่มรู้สึกง่วง เขาปรายตามองแล็ปท็อปที่ไม่ถูกแตะต้องก่อนจะเมินมันไป ขอพักเหมือนคนอื่นเขาสักวันก็แล้วกัน
“อื้อ อุ่นจัง”
ร่างบางขยับเข้าหาไออุ่น พลชเองก็ไม่ได้ขยับหนี เขาพิงตัวกับเบาะนุ่มแล้วผลอยหลับไปอย่างรวดเร็ว
.
.
“บอสครับ ถึงแล้วนะครับ”
พลชถูกปลุกด้วยเสียงของคนสนิท ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีงัวเงียแม้จะเพิ่งตื่น แต่พอเขาจะขยับตัวกลับรู้สึกหนักอึ้งที่ตัก เมื่อหลุบตามองก็เห็นว่าเลขาขี้เซาใช้ตักเขานอนแทนหมอนเสียแล้ว
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20