“ชอบไหม”
“ชอบสิคะ รินชอบอาหารทะเลที่สุด ขอบคุณนะคะ”
ไอรินยิ้มกว้าง ดวงตาโตเฉี่ยวหยีลงเหมือนเด็กที่ได้อมยิ้ม รอยยิ้มของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ชวนให้ใครหลายคนลอบมองมาด้วยความสนใจ
พลชเริ่มรำคาญสายตาผู้ชายที่มองไอริน ตั้งแต่นุกุล มาร์ติน ฝรั่งนั่น แล้วไหนจะตอนนี้อีก เขารู้ว่าไอรินมีเสน่ห์ ทั้งสวยและน่ามองแค่ไหน แต่ทั้ง ๆ ที่เขานั่งหัวโด่อยู่แบบนี้ ยังจะมองมาไม่มีความเกรงอกเกรงใจ
น่ารำคาญ
แต่คนถูกมองกลับไม่สนใจใครเลย นอกจากปู กุ้ง และหอยตัวโต ๆ ตรงหน้า เธอเอาแต่กินไม่ห่วงภาพลักษณ์จนพลชอ่อนใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษเนื้อปูที่ติดอยู่บนกลีบปากอิ่มออก แล้วใส่ปากตัวเองต่อหน้าตาเฉย
“บอสคะ!”
“ปูนี่หวานนะ” พลชทำเป็นไม่รู้หนาวรู้ร้อน เขาอดสะใจไม่ได้เมื่อเห็นว่าสายตาน่ารำคาญพวกนั้นหายไปแทบจะทันที
“บอส บอกรินก็ได้นะคะ รินเอาออกเองได้” คนเป็นเลขาก้มหน้าบอกเสียงอู้อี้
“อืม ไว้รอบหน้าจะบอก”
ไอรินส่งค้อนให้เจ้านาย ในขณะที่เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีอย่างที่ไหนเอาปูจากปากเธอไปกินต่อแบบนั้น ปูอีกสามตัวในจานก็มี ร้านก็แกะมาให้แล้ว
ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
วิลล์ที่เห็นทุกอย่างสะกิดเพื่อนมือเป็นระวิง ภาพที่เห็นเมื่อกี้มันอะไรกัน ถ้าเขาไม่รู้จักทั้งสองคนมาก่อน คงคิดว่าบอสกับคุณไอรินเป็นคู่รักที่มาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หลังแต่งงาน
นี่เรามาพักผ่อนกันไม่ใช่เหรอ
“ไมค์ กลิ่นมันแปลก ๆ ไหมวะ”
“กลิ่นตัวนายเองหรือเปล่า” ไม่บ่อยครั้งที่ไมค์จะมีอารมณ์ขันมาเล่นมุก แต่ก็ดันเป็นมุกที่ทำให้คนฟังหน้าตึง
ถ้าพูดแล้วปากดีแบบนี้ จะหุบปากเหมือนเดิมก็ได้นะ
วิลล์ได้แต่ด่าเพื่อนในใจ เพราะด่าออกเสียงไปมันก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่ดี เมื่อยปากเปล่า ๆ
“กินกุ้งนี่ไปเลย!”
.
.
ตกเย็น ไอรินออกมานั่งที่ชายหาดเพื่อรอดูพระอาทิตย์ตก มือบางกุมมือถือเอาไว้แน่น ตั้งใจว่าจะถ่ายภาพสวย ๆ ส่งไปให้แม่ดู
จะว่าไป คุณครูไอยราก็ไม่ได้มาเที่ยวทะเลนานแล้ว ถึงพระอาทิตย์ตกบนดอยจะสวยไม่แพ้กัน แต่ยังไงมันก็คนละความรู้สึก บางที เร็ว ๆ นี้ไอรินอาจจะขอลางานกับพลช นัดให้แม่มาหาแล้ว ไปเที่ยวด้วยกันสักสามวัน
ติดแค่ว่าแม่จะยอมมาหรือเปล่า รายนั้นไม่เคยยอมทิ้งเด็ก ๆ ได้นานเลยสักครั้ง ถ้าถามว่าไอรินบ้างานได้ใคร ก็ต้องตอบว่าคุณครูไอยรานั่นเอง
นั่งคนเดียวได้สักพัก ไอรินก็รู้สึกถึงเงาดำที่พาดลงมา เธอหันกลับไปมอง ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะฉีกยิ้มกว้างให้คนมาใหม่
“มาดูพระอาทิตย์ตกเหมือนกันเหรอคะบอส”
“..อืม”
“นั่งสิคะ ใกล้แล้ว วันนี้พยากรณ์บอกว่าจะตกตอนหกโมงสามสิบห้านาที อีกสิบนาทีเองค่ะ”



VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20