เข้าสู่ระบบผ่าน

ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 48

“ชอบไหม”

“ชอบสิคะ รินชอบอาหารทะเลที่สุด ขอบคุณนะคะ”

ไอรินยิ้มกว้าง ดวงตาโตเฉี่ยวหยีลงเหมือนเด็กที่ได้อมยิ้ม รอยยิ้มของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ชวนให้ใครหลายคนลอบมองมาด้วยความสนใจ

พลชเริ่มรำคาญสายตาผู้ชายที่มองไอริน ตั้งแต่นุกุล มาร์ติน ฝรั่งนั่น แล้วไหนจะตอนนี้อีก เขารู้ว่าไอรินมีเสน่ห์ ทั้งสวยและน่ามองแค่ไหน แต่ทั้ง ๆ ที่เขานั่งหัวโด่อยู่แบบนี้ ยังจะมองมาไม่มีความเกรงอกเกรงใจ

น่ารำคาญ

แต่คนถูกมองกลับไม่สนใจใครเลย นอกจากปู กุ้ง และหอยตัวโต ๆ ตรงหน้า เธอเอาแต่กินไม่ห่วงภาพลักษณ์จนพลชอ่อนใจ เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษเนื้อปูที่ติดอยู่บนกลีบปากอิ่มออก แล้วใส่ปากตัวเองต่อหน้าตาเฉย

“บอสคะ!”

“ปูนี่หวานนะ” พลชทำเป็นไม่รู้หนาวรู้ร้อน เขาอดสะใจไม่ได้เมื่อเห็นว่าสายตาน่ารำคาญพวกนั้นหายไปแทบจะทันที

“บอส บอกรินก็ได้นะคะ รินเอาออกเองได้” คนเป็นเลขาก้มหน้าบอกเสียงอู้อี้

“อืม ไว้รอบหน้าจะบอก”

ไอรินส่งค้อนให้เจ้านาย ในขณะที่เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีอย่างที่ไหนเอาปูจากปากเธอไปกินต่อแบบนั้น ปูอีกสามตัวในจานก็มี ร้านก็แกะมาให้แล้ว

ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

วิลล์ที่เห็นทุกอย่างสะกิดเพื่อนมือเป็นระวิง ภาพที่เห็นเมื่อกี้มันอะไรกัน ถ้าเขาไม่รู้จักทั้งสองคนมาก่อน คงคิดว่าบอสกับคุณไอรินเป็นคู่รักที่มาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หลังแต่งงาน

นี่เรามาพักผ่อนกันไม่ใช่เหรอ

“ไมค์ กลิ่นมันแปลก ๆ ไหมวะ”

“กลิ่นตัวนายเองหรือเปล่า” ไม่บ่อยครั้งที่ไมค์จะมีอารมณ์ขันมาเล่นมุก แต่ก็ดันเป็นมุกที่ทำให้คนฟังหน้าตึง

ถ้าพูดแล้วปากดีแบบนี้ จะหุบปากเหมือนเดิมก็ได้นะ

วิลล์ได้แต่ด่าเพื่อนในใจ เพราะด่าออกเสียงไปมันก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรอยู่ดี เมื่อยปากเปล่า ๆ

“กินกุ้งนี่ไปเลย!”

.

.

ตกเย็น ไอรินออกมานั่งที่ชายหาดเพื่อรอดูพระอาทิตย์ตก มือบางกุมมือถือเอาไว้แน่น ตั้งใจว่าจะถ่ายภาพสวย ๆ ส่งไปให้แม่ดู

จะว่าไป คุณครูไอยราก็ไม่ได้มาเที่ยวทะเลนานแล้ว ถึงพระอาทิตย์ตกบนดอยจะสวยไม่แพ้กัน แต่ยังไงมันก็คนละความรู้สึก บางที เร็ว ๆ นี้ไอรินอาจจะขอลางานกับพลช นัดให้แม่มาหาแล้ว ไปเที่ยวด้วยกันสักสามวัน

ติดแค่ว่าแม่จะยอมมาหรือเปล่า รายนั้นไม่เคยยอมทิ้งเด็ก ๆ ได้นานเลยสักครั้ง ถ้าถามว่าไอรินบ้างานได้ใคร ก็ต้องตอบว่าคุณครูไอยรานั่นเอง

นั่งคนเดียวได้สักพัก ไอรินก็รู้สึกถึงเงาดำที่พาดลงมา เธอหันกลับไปมอง ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะฉีกยิ้มกว้างให้คนมาใหม่

“มาดูพระอาทิตย์ตกเหมือนกันเหรอคะบอส”

“..อืม”

“นั่งสิคะ ใกล้แล้ว วันนี้พยากรณ์บอกว่าจะตกตอนหกโมงสามสิบห้านาที อีกสิบนาทีเองค่ะ”

บทที่ 48 1

บทที่ 48 2

บทที่ 48 3

Verify captcha to read the content.VERIFYCAPTCHA_LABEL

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ขย้ำรักเลขา NC-20