ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 47

ไอรินตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน และก็เหมือนเคย ข้างกายของเธอไม่มีใครอยู่ด้วยเหมือนทุกครั้ง ที่นอนข้าง ๆ เย็นชืดจนชิน เมื่อคืนหลังจากที่ทุกอย่างจบลง บอสคงกลับไปนอนที่บ้านพักของตัวเอง

ไอรินลุกขึ้นยืน พยุงร่างที่อ่อนแรงไปที่กระจกบานใหญ่ เธอเปิดม่านสีเข้มออกกว้าง ภาพตรงหน้าคือทะเลสีฟ้าครามที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา

ทะเล ไม่ได้มาทะเลนานแล้วเหมือนกัน

เมื่อคืนไอรินเอาแต่นอนอุตุ พอรู้สึกตัวก็จูงมือบอสเข้าห้องแล้วทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันทั้งคืน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน รู้แค่ไม่ใช่ที่เพนท์เฮ้าส์ แต่ก็คงไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไหร่

ออด

หญิงสาวละสายตาจากทะเลตรงหน้า เธอเดินไปที่ประตู ส่องตาแมวเพื่อดูว่าใครที่มาหา

“คุณไมค์”

ไอรินรีบเปิดประตูเมื่อเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย ไม่รู้เลยว่าไมค์เองก็ยังอยู่ที่นี่ ในมือของอีกฝ่ายถือถุงกระดาษโลโก้แบรนด์ดังแล้วยื่นมันมาให้เธอ

“อะไรเหรอคะ”

“เสื้อผ้าของคุณครับ”

“เสื้อผ้า โอ๊ะ!”

ไอรินรีบเบี่ยงตัวหลบหลังประตูทันที เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำตัวเดียว ไม่เหมาะที่จะเปิดประตูรับใครด้วยซ้ำ

“ขอโทษค่ะที่แต่งตัวไม่เรียบร้อย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็มารบกวนคุณด้วย แต่ตอนนี้คุณไอรินรีบอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า บอสรอทานมื้อเที่ยงกับคุณ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้านะคะ”

“บอสเป็นคนให้ผมหามาให้ครับ”

“อ่า..” ไอรินก้มหน้าลงเล็กน้อย ในอกรู้สึกวูบไหวแปลก ๆ อีกแล้ว “ฝากบอกบอสด้วยนะคะว่ารินขอเวลาครึ่งชั่วโมง”

“ครับ”

ไมค์รับคำสั้น ๆ แล้วเดินจากไป ไอรินเพิ่งสังเกตว่าวันนี้เพื่อนร่วมงานสวมชุดสบาย ๆ แทนชุดทางการที่ใส่เป็นประจำ กางเกงขาสั้นสามส่วนสีครีม เสื้อลายสีสันสดใส รองเท้าแตะ ลุคนี้ทำให้ไมค์ดูเด็กลงกว่าอายุหลายปี

ไอรินปิดประตูบ้านพัก เธอตรวจดูของในถุงก็พบว่าเป็นเพียงชุดเดรสลายดอกไม้ทั่วไปที่เหมาะสำหรับการมาทะเล รองเท้าสานคู่สวย และชั้นในสองชิ้น

แต่เดี๋ยวก่อน ชั้นในอย่างนั้นเหรอ?

ไอรินรีบเอาของสำคัญมาลองสวม แล้วก็พบว่ามันใส่ได้พอดิบพอดี หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว เธอเป็นคนซ่อนรูปมาแต่ไหนแต่ไร บวกกับเวลาปกติที่มักจะสวมชุดสุภาพที่ไม่รัดรูปมากนัก เป็นไปไม่ได้ที่วิลล์หรือไมค์จะเดาไซซ์เธอได้ถูกเป๊ะแบบนี้

เธอเป็นคนเดียวที่รู้ขนาดร่างกายของตัวเอง แต่ก็มีอีกคนที่อาจจะรู้เหมือนกัน..

“อยู่ด้วยกันจนรู้ไซซ์เสื้อผ้าแล้วเหรอ”

แต่แล้วสายตาชื่นชมก็ถูกแทนที่ด้วยสายตาเย็นชา พลชมองไอรินที่หยุดคุยกับชายแปลกหน้าชาวต่างชาติด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เธอยิ้ม หัวเราะ และจับมือกับชายคนนั้นก่อนจะเดินจากมา

ลูกครึ่งแบบพลชรู้ดีว่าการจับมือทักทาย เป็นวัฒนธรรมสำคัญของชาวตะวันตก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นสายตาของชายคนนั้น ดูก็รู้ว่ากำลังสนใจเลขาของเขา แทบจะเดินตามมาด้วยซ้ำ

ครืด

พลชลุกขึ้นยืน เสียงดันเก้าอี้ดังจนวิลล์กับไมค์หันมามอง พวกเขาเห็นบอสเดินดุ่ม ๆ ไปที่ประตูห้องอาหาร ท่าทางเหมือนกำลังจะไปหาเรื่องใคร แต่พอถึงหน้าประตูกลับหยุดอยู่แค่นั้น

มองเลยไปอีกหน่อยวิลล์กับไมค์ก็ได้เห็นร่างบอบบางที่คุ้นเคย ไอรินในชุดสดใสเดินเข้ามาหาพลช ส่งยิ้มให้ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยกัน แต่ที่น่าแปลก คือบรรยากาศมาคุเมื่อกี้เหมือนจะหายไปทันทีที่ไอรินปรากฎตัว

“อะไรวะ”

ไมค์ยักไหล่ ไม่ตอบคำถามเพื่อนจอมสอดรู้

เขาไม่เหมือนวิลล์ วิลล์เป็นคนกระโตกกระตาก คิดอะไรก็พูดโพล่งออกมาทันที แต่ไมค์ไม่ใช่ เขาพูดน้อย เพราะชอบสังเกตคนรอบข้างมากกว่า

เพราะแบบนี้ไมค์ถึงจับสังเกตได้ ว่าบรรยากาศระหว่างบอสกับไอรินไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มีบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่ทั้งคู่อาจจะยังไม่รู้ตัว

เขาหวังว่าเรื่องนี้จะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เพราะเขาชอบเวลาที่บอสมีไอรินอยู่ข้างกายมากกว่า

พลชพาไอรินไปที่โต๊ะ พยักหน้าครั้งเดียวอาหารกลางวันที่หนักไปทางซีฟู้ดก็มาวางตรงหน้า ไอรินตาโตด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอไม่ได้กินอาหารทะเลแบบเต็มที่มานานแล้ว