ขย้ำรักเลขา NC-20 นิยาย บท 62

“เป็นยังไงบ้างคะนุ งานเสร็จแล้วโล่งเลยใช่ไหมคะ” ไอรินถามอินทีเรียหนุ่มเชิงหยอกเย้า แสดงถึงความสัมพันธ์ที่คืบหน้าไปอีกขั้น แต่สำหรับทั้งคู่มันไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน

แต่คนอื่นไม่ได้คิดแบบนั้น

คนอื่นที่ว่า หมายถึงพลชแค่คนเดียว..

“คุณนุกุล”

เสียงเรียกเข้ม ๆ ของซีอีโอหนุ่มทำเอานุกุลสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าพลชมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนี่เขาจะไม่ถูกกินหัวใช่ไหม

ตั้งแต่วันนั้นนุกุลก็เลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับพลชเวลาที่ไอรินอยู่ด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่นุกุลรู้สึกได้ว่าทุกครั้งที่เขาพูดคุยกับไอริน เขามักจะถูกพลชมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเสมอ ทั้ง ๆ ที่เวลาไม่มีไอรินอยู่ด้วยทุกอย่างก็ปกติดี คน ๆ นี้ทำงานด้วยง่ายกว่าสเกลงานขนาดกลางที่นุกุลเคยเจอมาด้วยซ้ำ เพราะพลชทั้งเก่ง ทั้งฉลาด และเป็นมืออาชีพมาก

แต่ก็อย่างที่เห็น เวลาที่เห็นเขาคุยกับไอรินทีไร พลชก็จะเปลี่ยนไปทันที นุกุลไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าตัวแปรที่สำคัญคือไอริน ความสัมพันธ์ของสองคนนี้อาจจะมีอะไรที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง แต่เขาไม่ได้มีหน้าที่ต้องเข้าไปสืบค้นหรือวุ่นวาย แค่เอาตัวเองให้รอดก็พอ..

“คะ ครับ คุณพลช มีอะไรให้ผมเพิ่มเติมอีกไหมครับ” เขากลั้นใจถามออกไป ในใจคิดไปต่าง ๆ นานาว่าจะถูกต่อว่าเรื่องไหน ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าจนพลชต้องลดท่าทีกดดันลง

“ไม่มีครับ ผมแค่จะคุยเรื่องค่าตอบแทนที่เหลือ”

“อ๋อ ได้ครับ” นุกุลถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็เรื่องค่าแรงนี่เอง

“ช่วยตามผมเข้าไปในห้องด้วยนะครับ”

“ได้เลยครับ” นุกุลก้มหัวลงน้อย ๆ พอพลชก้าวห่างออกไปเขาก็หันไปพูดคุยกับไอรินต่อ “รินมีงานต่อใช่ไหม? เดี๋ยวผมคุยกับคุณพลชเสร็จก็คงกลับเลยไม่ได้แวะมากวนแล้ว ยังไงเจอกันเย็นนี้นะ”

“อื้อ ยังไงนุโทรมาแล้วกัน”

มือที่จับบานประตูกระจกชะงักลง นุกุลพูดเบามาก แต่เพราะชั้นนี้เป็นชั้นผู้บริหารที่เงียบสงบ ดังนั้นพลชจึงได้ยินทุกคำที่ทั้งสองคนสนทนากัน

นัดกันไปไหน?

พลชจำใจต้องเข้าไปในห้องทำงานทั้ง ๆ ที่ยังค้างคาใจ ทั้งสองคนนัดกันไปไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้? ถึงในใจจะหงุดหงิดแค่ไหนแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากปั้นหน้าเรียบแล้วรอให้นุกุลเข้ามารับเช็กเงินสดก้อนสุดท้ายไป จะได้จบ ๆ ซะที

น่าหงุดหงิดชะมัด

.

.

ไอรินก้มมองตารางงานของพลชในไอแพด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ คนเป็นเลขาต้องรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเจ้านายเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเลือกได้...เธอไม่อยากรับรู้เรื่องนี้เลย

‘18:00 นัดคุณแพทริเซีย’

ไอรินได้ยินวิลล์โทรสั่งช่อดอกไม้จากร้านดัง คงไม่พ้นพลชสั่งเพื่อมอบมันให้คุณแพทริเซีย ซึ่งมันไม่ได้แปลกอะไรเลย วันนั้นเขาก็แสดงออกชัดเจนอยู่แล้วว่าสนใจเธอ ตอนนี้คงเป็นโอกาสเหมาะที่จะได้ขยับความสัมพันธ์ขึ้นมาอีกขั้น

“เจ็บแฮะ”

ถึงจะรู้อยู่แล้วแต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี หญิงสาวปิดหน้าตารางงานของบอสลง สูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอเลือกทางนี้เอง ก็ต้องยอมรับมันให้ได้

สัมผัสจากพลชยังร้อนแรงเหมือนเดิม ไอรินเผลอเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ แอ่นอกให้เขาคลุกเคล้าอย่างลืมอาย จนกระทั่งฝ่ามือร้อนล้วงเข้ามาในกระโปรง.. และทำท่าว่าจะเกี่ยวแพนตี้ของเธอลง

“บอสคะ!!”

ผลั่ก!

ไอรินลุกจากตักกว้าง เธอผลักพลชออกห่างพร้อมก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

“ไอริน”

พลชมองท่าทางของไอรินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่พอใจก็ใช่ เขาไม่เคยถูกใครทำแบบนี้ใส่มาก่อน แต่อีกใจเขากลับรู้สึกกลัว

ไอรินไม่เคยปฏิเสธเขาแม้แต่ครั้งเดียว แล้วทำไมครั้งนี้ถึงได้ปฏิเสธ

หรือว่าเธอมีใครในใจแล้ว

“รินขอโทษค่ะบอส”

ไอรินได้สติ เธอเดินเข้าไปใกล้เจ้านายหนุ่ม มือบางปัดเสื้อที่ยับย่นของเขาให้เข้าที่ จัดเนคไทที่เบี้ยวให้กลับมาตรงเหมือนเดิม

“รินแค่กลัวว่าบอสจะสาย หกโมงบอสต้องไปเจอคุณแพทริเซียนะคะ”