เหวินเสี่ยวจี้เลิกคิ้ว “จริงเหรอ?”
ชายคนนั้นตอบว่า “จริงครับ คนในหมู่บ้านเห็นมากับตา”
คราวนี้มีอีกคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “เรามาดูกันว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงแบบไหนกัน?”
พวกเขาพูดพลางเดินขึ้นไปบนภูเขา
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของจงจิ่งห้าวที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาหยิบมันออกมาพบหมายเลขที่แสดงเป็นชื่อของหลินซินเหยียน เขาหยุดฝีเท้าลง รอให้เหวินเสี่ยวจี้และคนอื่นๆเดินผ่านไปก่อน จากนั้นรับสายขึ้น
“ฮัลโหล......”
“ทำไมนานจังคะกว่าจะรับสาย?” หลินซินเหยียนถามด้วยเสียงแหบแห้งแต่หนักแน่น
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?” กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาเกร็งขึ้นทันที
“น้าชาย......ไปแล้วค่ะ”
จงจิ่งห้าวไม่ได้แปลกใจมาก เพราะแพทย์ประจำตัวได้บอกเอาไว้ว่า ร่างกายของเขาหากสามารถอยู่ถึงวันแต่งงานของจวงเจียเหวินได้ก็ดีมากแล้ว
“ผมจะกลับเดี๋ยวนี้”
เขาวางสายแล้วโทรกลับหาเหวินเสี่ยวจี้
“เกิดอะไรขึ้น?” เหวินเสี่ยวจี้วิ่งกลับมา
“ผมจะกลับแล้ว คุณหาต่อไปนะ” จงจิ่งห้าวพูด
“เพิ่งจะมาเองไม่ใช่หรือไง? ทำไมกลับเร็วแบบนี้ล่ะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? หรือว่า......”
จงจิ่งห้าวขัดจังหวะเขาและกล่าวว่าเฉิงยู่เวินได้ล่วงลับไปแล้ว
เหวินเสี่ยวจี้พยักหน้า “ถ้าอย่างั้นคุณกลับไปเถอะ ฉันจะอยู่ช่วยหาที่นี่เอง”
เหวินเสี่ยวจี้กลัวเขาจะไม่วางใจ จึงได้พูดอีกว่า “เราจะพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อค้นหาที่เหยียนเฉินให้พบในเร็ววันเท่าที่จะทำได้......”
เขาไม่มีคำพูดคำใดออกมา เพียงแค่วางมือบนไหล่ของเหวินเสี่ยวจี้ ตอนนี้เขาไม่อาจพูดอะไรออกมาได้เลย แต่เหวินเสี่ยวจี้ก็รู้ว่าเขาแบกรับภารกิจอันหนักอึ้งเอาไว้
“ผมขับรถเอง” เหวินเสี่ยวจี้เดินกลับมาพร้อมเขา ส่วนคนที่มากับพวกเขายังคงออกตามหาจงเหยียนเฉินต่อไป
ตั้งแต่จงจิ่งห้าวเดินทางมาที่นี่เขาไม่ได้พักผ่อนเลยทั้งวัน ตอนนี้เขาก็ต้องกลับไปอีกแล้ว
จากที่นี่ต้องขับรถเข้าไปในเมือง ถึงจะมีสนามบิน
เหวินเสี่ยวจี้ขับรถตรงไปยังสนามบินในเมือง
เมื่อมาถึงพบว่าไม่มีเที่ยวบินที่เหมาะสม จากนั้นจึงเปลี่ยนไปขึ้นรถไฟความเร็วสูงแทน
เมื่อเห็นจงจิ่งห้าวขึ้นรถไฟความเร็วสูงไปแล้ว เขาก็เดินทางกลับไป
การเดินทางไปกลับนี้ใช้เวลาอยู่หนึ่งคืนเต็ม
เมื่อกลับเข้าไปในหมู่บ้านก็เกือบเช้าแล้ว
แต่ทว่า เมื่อไปถึงเขากลับได้พบเข้ากับข่าวดี
“หาเหยียนเฉินพบแล้ว”
เมื่อเหวินเสี่ยวจี้จอดรถ ก็มีคนมาส่งข่าวดีให้เขา
“เมื่อไหร่?” เขาถาม
“เมื่อคืนนี้”
หลังจากที่เหวินเสี่ยวจี้และจงจิ่งห้าวออกไป พวกเขาก็ทำการค้นหาต่อ กระทั่งในตอนเย็น มู่เยวียนเอ๋อร์ และจงเหยียนเฉินออกมาทานอาหารที่ลานอีกครั้งจึงได้พบเขาเข้า
“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ทำไมเมื่อคืนคุณไม่โทรหาผม?” เหวินเสี่ยวจี้พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“ผมโทรหาคุณแล้ว แต่ผมไม่สามารถติดต่อคุณได้”
“ทำไมจะโทรไม่ติดล่ะ?” เหวินเสี่ยวจี้รู้สึกว่าเขาคนนั้นพูดจาไร้สาระ จึงได้หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อ พบว่าหน้าจอเปิดไม่ติด คาดว่าคงจะแบตหมดจนปิดเครื่องไปแน่ๆ
“ทำไมต้องมาหมดในช่วงเวลาสำคัญด้วย?” เขาอารมณ์เสียเล็กน้อย
“เรารับเหยียนเฉินกลับมาแล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่งช่วยเขาไว้” ชายคนนั้นรายงาน
เหวินเสี่ยวจี้กล่าวว่า “อืม สิ่งสำคัญคือหาเขาพบ”
ไม่ต้องไปสืบหาอีกแล้ว เพียงแค่พบเขาก็ดียิ่ง
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว โชคดีเหลือเกินที่คุณไม่เป็นไร ผมจะโทรหาพ่อของคุณก่อนนะ เขาเพิ่งออกไปเมื่อคืนนี้” เหวินเสี่ยวจี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาในขณะที่เขาพูด
“พ่อของผมมาที่นี่ด้วยเหรอ แล้วแม่ผมล่ะ?” จงเหยียนเฉินถาม
“พ่อคุณมาคนเดียว แม่คุณไม่รู้เรื่องนี้หรอก เราปิดบังเธอเอาไว้เพราะรู้ว่าสุขภาพเธอไม่ค่อยดี เราเกรงว่าเธอจะทนไม่ไหว” เขากดโทรศัพท์แล้วยกขึ้นมาไว้ตรงหู
“อย่าพูดถึงเรื่องตาผมนะครับ ผมกลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วงอีก” จงเหยียนเฉินพูด
เหวินเสี่ยวจี้มองมาที่เขาและพูดว่า “โอเค”
จากนั้นมือถือก็เชื่อมต่อสายออกไป
“พบเหยียนเฉินแล้ว”
“เมื่อไหร่?”
“เมื่อคืนนี้หลังจากที่คุณจากไป เขาสบายดีไม่ต้องกังวล พวกเราจะกลับเดี๋ยวนี้”
“อืม”
“กลับไปที่เมืองB ก่อนแล้วค่อยย้ายไปที่เมืองC” เหวินเสี่ยวจี้พูด
“อืม”
หลังจากที่เขาพูดจบก็ปลอบโยนว่า “เขาอายุมากแล้ว อย่าได้เศร้าใจไปเลย”
แน่นอนว่าเรื่องนี้จงเหยียนเฉินเข้าใจดี แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดใจ “เราจะกลับวันนี้เลยไหม?”
“ตอนนี้เรายังเดินทางไปงานศพทัน จะได้ส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย” เหวินเสี่ยวจี้พูด
จงเหยียนเฉินก็คิดแบบเดียวกัน พวกเขาทั้งสองจึงได้เดินทางกลับไปพร้อมกันในวันนั้น ส่วนมู่เยวียนเอ๋อร์ต้องการรักษาดวงตาของจงเหยียนเฉินต่อ ดังนั้นจึงกลับไปพร้อมพวกเขา
ตอนนี้เหวินเสี่ยวจี้บอกความจริงเกี่ยวกับจงเหยียนเฉินให้เฉินชือหานได้รับรู้แล้ว เมื่อตอนนี้เห็นจงเหยียนเฉินเดินทางกลับมาจึงรู้สึกดีใจมาก
“ฉันฟังจากลุงของคุณแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะนะ ลุงของคุณจะเตรียมเรื่องเดินทางไปเมืองCให้เอง เราจะไปกันในคืนนี้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม