เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า คิ้วของโจชัวก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
หลังมื้อเช้าเสร็จสิ้น เนลลี่กระโดดลงจากเก้าอี้ตัวเล็กของเธอ “หนูกลับห้องก่อนนะคะ!”
สิ้นเสียงเล็ก ๆ เด็กน้อยก็ขึ้นบันไดไป
ลูน่านั่งอยู่บนเก้าอี้จ้องมองผมหางม้าของเด็กน้อยที่กวัดแกว่งไปมาขณะจ้ำอ้าวขึ้นบันไดพลางส่ายหัวไปมาเบา ๆ อย่างอดไม่ได้
เด็กอย่างไรก็คือเด็กที่อารมณ์เปลี่ยนไปมารวดเร็วราวกับพายุ
จากท่าทีของเธอตอนนี้ ดูเหมือนจะลืมเรื่องราวเมื่อวานนี้ไปเสียแล้ว
สักพักเธอก็ลุกขึ้นยืนและเตรียมที่จะขึ้นไปข้างบน
“เดี๋ยวก่อน”
ทันทีที่เธอลุกขึ้น โจชัวก็เรียกเธอ
ลูน่ามองชายหนุ่ม “มีอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่าคะ คุณลินช์?”
“มีสิ”
โจชัวกระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “ฉันอยากทำอาหารให้เนลลี่”
เขายังจำคำพูดของเด็กชายตัวน้อยเมื่อคืนนี้ได้
“ถ้าพ่อแท้ ๆ ของผมมาอยู่ตรงหน้าล่ะก็ ผมหวังว่าเขาจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ผมทาน เลือกชุดตัวเก่งให้และเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังสักเรื่องครับ”
ถึงแม้ว่าเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอาจจะมีความต้องการที่แตกต่าง แต่เพื่อเนลลี่ อย่างน้อยเขาก็ต้องลองดู
เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เนลลี่กลับมาหาและเขาไม่เคยให้ของขวัญสักชิ้นหรือทำอะไรให้ลูกเลยสักอย่างเดียว
เขาจะต้องชดใช้สำหรับเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อวานนี้
ลูน่ามองชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “คุณ… อยากทำอาหารให้คุณหนูทานเหรอคะ?”
ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ไม่ได้เหรอ?”
“ได้สิคะ”
เธอไม่ว่าอะไรต่อ หมุนตัวและตรงไปยังห้องครัว “ฉันจะสอนวิธีทำไข่คนมะเขือเทศให้คุณ”
เมนูนี้ทั้งทำง่ายและอร่อย เนลลี่ชอบเมนูนี้มาก
เท่าที่เธอรู้เกี่ยวกับโจชัว บอกตามตรงว่าเธอคาดหวังไม่ได้จริง ๆ ว่าเขาจะทำเมนูที่ซับซ้อนกว่านี้ได้
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
นักเขียนมาโป๊ะตรงที่ทำให้นางเอกและลูกๆเกิดโง่กระทันหัน นึกไม่ออกว่าเช็คดีเอ็นเอได้ ตอนที่มีคนมาสวมรอยเป็นแม่เด็กๆ อ...