นายน้อยเจ้าสำราญ (逍遥小地主) นิยาย บท 630

ตอนที่ 630 สอบเอินเคอ (1)

“เสี่ยวซิงเอ๋อร์ เจ้ารีบหน่อย ! ”

ซือหม่าเช่อนั่งอยู่หน้ากระจกของโต๊ะเครื่องแป้ง มองสำรวจความเรียบร้อยของตนเองในกระจก เห็นว่ายังใช้มิได้เพราะเหมือนสตรีมากจนเกิน

“มาแล้ว มาแล้วเจ้าค่ะ บ่าวว่าคนงามเยี่ยงคุณหนูการจะปลอมตัวเป็นบุรุษยากกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีกนะเจ้าคะ ! ”

“คิ้วต้องเขียนให้หนาขึ้นอีกนิด… ข้าบอกเจ้าซื้อผ้ารัดอกผืนเล็กที่สุดมา แต่ดูสิ มันใหญ่ถึงเพียงนี้จะรัดอกให้เล็กลงได้เยี่ยงไรกัน ? ”

เสี่ยวซิงเอ๋อร์หน้ามุ่ยแล้วกล่าวด้วยเสียงไม่หนักแน่นว่า “ถ้าหาก… ถ้าหากมันหลุด แล้วต่อไปคุณหนูจะทำเยี่ยงไรเจ้าคะ ? ”

ซือหม่าเช่อเม้มริมฝีปาก “ของเช่นนี้จะหลุดได้เยี่ยงไร ? ช่างเถอะ นี่ก็สายมากแล้วรีบไปหาผ้าไหมมารัดให้ข้า… นี่มันใหญ่เกินไป ! ”

นางนั่งอยู่หน้ากระจกแล้วออกคำสั่ง ส่วนเสี่ยวซิงเอ๋อร์ก็ได้ไปหาผ้าไหมสีขาวมาหนึ่งผืน จากนั้นก็รีบลุกขึ้นทันที “มารัดให้ข้าประเดี๋ยวนี้”

“โอ๊ย…เบา ๆ หน่อยสิ ! ”

“คุณหนูเจ้าคะ นี่มิใช่การหาเรื่องหรือเจ้าคะ ? นี่เพิ่งจะเข้าสู่ฤดูร้อน อากาศจึงยังมิค่อยร้อนสักเท่าใดนัก คุณหนูลองคิดดูว่าหากเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างแท้จริงแล้วรัดไว้เช่นนี้… คุณหนูจะทนไหวหรือเจ้าคะ ? ที่ปิดบังไว้จะต้องมีคนจับได้แน่นอนเจ้าค่ะ ! ”

ซือหม่าเช่อตื่นตกใจขึ้นมาทันพลัน เพราะสิ่งนี้คือความจริง

“อย่าเพิ่งสนเรื่องนี้เลย รีบไปสอบเอินเคอให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”

คุณหนูและบ่าวรับใช้กำลังยุ่งอยู่กับการแต่งตัว ใช้เวลาไป 1 ชั่วยาม ในที่สุดซือหม่าเช่อก็กลายเป็นบุรุษรูปงามในชุดสีฟ้าและสวมหมวกของบัณฑิตเอาไว้

“ตอนนี้ข้าดูเหมือนบุรุษหรือไม่ ? ” ซือหม่าเช่อหมุนตัวไปมาที่หน้ากระจกอย่างพึงพอใจ

“ใต้หล้านี้จะมีบุรุษที่ใบหน้างดงามเยี่ยงนี้หรือเจ้าคะ ? ” เสี่ยวซิงเอ๋อร์พึมพำต่อ “มิมีเคราและมิมีลูกกระเดือกเลย… หากมีคนสังเกตอย่างจริงจังก็คงดูออกว่าเป็นบุรุษมิจริง”

“ไปเถิด ฟ้ายังมิค่อยสว่างนักต้องรีบไปถึงสถานที่สอบก่อนเวลาสักหน่อย”

“คุณหนูยังมิได้กินมื้อเช้านะเจ้าคะ ! ”

“มิต้องกินแล้ว เร็วเถิด เอาหนังสือมาด้วย พวกเราไปสอบเป็นจิ้นซื่อกัน ! ”

……

……

สถานที่สอบเอินเคอตั้งอยู่ในสำนักศึกษาจี้เซี่ย ซึ่งสนับสนุนโดยกั๋วจื่อเจี้ยนและมีติ้งอันป๋อที่ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ของสำนักศึกษาจี้เซี่ยเป็นผู้คุมสอบ

นี่คือการสอบเอินเคอคราแรกในรอบสิบปีนับตั้งแต่ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยูขึ้นครองบัลลังก์ ถึงแม้ฝ่าบาทจะมีพระประสงค์ให้เจ้าหน้าที่ของว่อเฟิงเต้าอยู่ภายใต้ระบบการจ้างงาน แต่ทว่าก็ยังกระตุ้นให้เกิดความกระตือรือร้นของบัณฑิตมากมายจนอยากมาร่วมสอบ

“ติ้งอันป๋อเป็นเต้าถายแห่งว่อเฟิงเต้า หากข้าได้รับการว่าจ้างอย่างน้อยก็จะได้เป็นนายอำเภอประจำเขตก่อน ! ”

“ข้ามาเพราะเลื่อมใสและศรัทธาในตัวของติ้งอันป๋อ สำหรับผู้อื่นก็เหมือนล่องลอยไปดั่งปุยเมฆ”

“ติ้งอันป๋อ แท้จริงแล้วท่านเจวี๋ยเยผู้นี้เป็นคนที่ลงมือปฏิบัติจริง หากมีบุญได้อยู่ใต้บัญชาของเขา สิ่งที่ได้เรียนรู้มาชั่วชีวิตถือว่ามิสูญเปล่า ! ”

“มิรู้ว่าติ้งอันป๋อจะออกหัวข้อคำถามแบบใดกัน ได้ยินมาว่ามิเหมือนสมัยชิวเหวยแล้ว”

“อาจจะเกี่ยวข้องกับนโยบายใหม่… เจ้ามิได้เตรียมตัวมาเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ฮึ ๆ ข้าเพิ่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อวานนี้ หลังจากไปกั๋วจื่อเจี้ยนเพื่อลงทะเบียนก็มืดค่ำมากแล้วจึงรีบร้อนไปเสียหมดทุกอย่าง”

“เจ้ามิเคยได้ยินบทกวีบทใหม่ที่ติ้งอันป๋อประพันธ์ขึ้นมาเยี่ยงนั้นหรือ ! ”

“อ่า…เป็นบทกวีแบบใดกัน ? ”

“วันหนึ่งเมื่อต้าเผิงเริ่มโบยบินตามสายลม ขี่พายุหมุนโผทะยานเก้าหมื่นลี้… ! ”

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: นายน้อยเจ้าสำราญ (逍遥小地主)