นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ นิยาย บท 101

เนื่องจากคราวก่อนกินข้าวเกือบเจอกับฟู่อี้ชวน ครั้งนี้ซูมั่วจึงบอกรุ่นพี่ว่ากินร้านอาหารละแวกนี้ โจวจิ่งอันวางแผน โดยมีตัวเลือกร้านอาหารหลายร้านที่มีรีวิวในอินเทอร์เน็ตดีเยี่ยมทั้งนั้น

ทั้งสองกินอาหารกวางตุ้งซึ่งมีรสชาติอ่อน ตอนจะคิดเงิน เดิมซูมั่วอยากจ่าย แต่โจวจิ่งอันไม่ให้เธอจ่าย เขายิ้มพูดว่า

“คราวหน้าค่อยเปลี่ยนให้เธอเลี้ยงฉันก็แล้วกัน”

“ฉันรู้สึกว่า...” ซูมั่วยังพูดไม่จบก็มีเสียงดังมาจากด้านข้าง

“ประธานโจว?”

ครั้นได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอยู่บ้าง ซูมั่วก็นิ่งไป ก่อนจะรีบหมุนตัวไปโดยอ้างว่าปวดท้อง

เดิมโจวจิ่งอันอยากตามไปด้วย แต่คนที่ทักทายเขามาถึงข้างตัวแล้ว จึงได้แต่ตอบอีกฝ่ายตามมารยาท

“สวัสดีครับ”

“เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ประธานโจว ผมชื่อหลี่หยวน เป็นผู้ช่วยของประธานฟู่แห่งฟู่ซื่อกรุ๊ปครับ” หลี่หยวนยิ้มพูด

จากนั้นโจวจิ่งอันหันไปมอง ขมวดคิ้วค้นหาโดยรอบ ก่อนจะพูดขึ้น “กำลังรอคนอยู่เหรอครับ?”

“อ้อ ไม่ใช่ครับ แค่เมื่อกี้ได้ยินเสียงคนคุ้นเคยน่ะครับ” หลี่หยวนตอบ

เสียงเหมือนคุณนายมากจริง ๆ แต่ผู้หญิงข้างประธานโจวท่านนั้นผมสั้น เขาไม่เห็นหน้าตรง ๆ

“งั้นก็คงเป็นเพื่อนร่วมงานละมั้งครับ” โจวจิ่งอันยิ้มพูด

เขาคิดจะไป แต่ได้ยินอีกฝ่ายถาม “ประธานโจวมากับลูกค้าเหรอครับ?”

“เพื่อนผมครับ” โจวจิ่งอันตอบ

หลี่หยวนได้ยินก็พลันเข้าใจ ยิ้มน้อย ๆ พลางผงกศีรษะส่งอีกฝ่าย

เขามาซื้อมื้อเที่ยงให้ประธานฟู่ ร้านอาหารร้านนี้ไม่มีดิลิเวอรี จึงได้แต่มาด้วยตัวเอง

พอจ่ายเงินเสร็จเดินมาถึงข้างประตูก็เห็นประธานโจวกับผู้หญิงท่านนั้นเปิดประตูรถอยู่ไกล ๆ อีกฝ่ายผมสั้นประบ่า อยู่ในชุดกระโปรงสีกากี หลี่หยวนไม่รู้สึกคุ้นตาอะไร

แต่ขณะกำลังเตรียมตัวจะกลับ หางตาดันไปเห็นผู้หญิงรวบผมข้างใบหูก้มตัวขึ้นรถ เผยใบหน้าด้านข้าง

หลี่หยวนตะลึงงันไปในทันที หันขวับมาดูอีกครั้ง กลับกลายเป็นว่ามองไม่เห็นเสียแล้ว

เหมือนมาก... ชั่วขณะหนึ่ง เขาราวกับเห็นคุณนาย หรือจะเป็นภาพหลอน?