อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1143

ฟู่จาวหนิงพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ยังตัดสินใจว่าจะไปอยู่

หนึ่งคือนางเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอาการป่วยของลูกชายผิงเหอกงจริงๆ สองคือ ถ้าหากอีกฝ่ายบุกเข้ามาเชิญจริงๆ ตอนนี้เซียวหลันยวนเองก็อยู่ที่นี่ด้วย ซ้ำยังกำลังเป็นช่วงสำคัญที่สุดในการรักษาใบหน้าด้วย นางไม่อยากให้เรื่องมาบานปลายใหญ่โต ถึงตอนนั้นจะดึงเขาลำบากไปด้วย

"แล้วก็ เพื่อเสิ่นเสวียนด้วย"

ตระกูลเสิ่นตอนนี้กำลังลำบาก เสิ่นเสวียนเองก็ยิ่งลำบาก

องค์จักรพรรดิต้าชื่อคอยรับมือกับตระกูลเสิ่นอยู่เช่นนี้ หลังจากนี้เกรงว่าคงจะไม่เหลือเส้นทางไว้ให้ครอบครัวของเสิ่นเสวียนอีกแล้ว

นอกจากตัวเสิ่นเสวียนเองที่พยายามต่อต้าน จุดที่นางช่วยได้ก็ต้องทำให้เต็มที่

แล้วก็พฤติกรรมสังหารหมอที่รักษาลูกชายไม่ได้ขององค์หญิงใหญ่ ครอบครัวนั้นก็คงไม่ใช่คนดีอะไร แต่ ถ้าหากนางรักษาคุณชายน้อยได้ล่ะ อย่างน้อยก็คือว่าบีบผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่ไว้ได้แล้ว หลังจากนี้อย่างน้อยก็ไม่ใช่ศัตรูกัน

ยิ่งไปกว่านั้นที่สำคัญที่สุดคือ นางสามารถยืมจุดนี้สร้างชื่อได้ ถึงตอนนั้นก็เป็นไปได้มากว่าจะสามารถใช้เส้นสายที่นางชิงมาได้ในต้าชื่อเข้าสนับสนุนเสิ่นเสวียน

ในเมื่อคิดจะไปยังจวนผิงเหอกงแล้ว ฟู่จาวหนิงจึงรีบไปเตรียมตัวบางส่วน ยัดกล่องยาของตนเองเข้าไปจนเต็ม เอาของที่สามารถนำออกมาได้ออกมาทั้งหมด สิ่งสำคัญคือต้องใช้พลังทำให้สามีภรรยาผิงเหอกงต้องสั่นสะเทือนขึ้นมาก่อน

เดิมทีคิดว่าจวนผิงเหอกงจะส่งคนมาพรุ่งนี้ คิดไม่ถึงว่าพอฟ้าเพิ่งมืดก็มีคนเข้ามาแล้ว

คนคุ้มครองเรือนกลุ่มหนึ่งขี่ม้ามาตรงหน้าอย่างดุดัน ด้านหลังมีรถม้าคันใหญ่อีกคันหนึ่ง เอะอะมะเทิ่งสุดๆ

"หมอเทวดาฟู่อะไรนั่นพักอยู่ที่นี่หรือ?"

คนที่เข้ามาอยู่ในชุดกระโปรงสวยงาม เป็นฮูหยินอายุน้อยที่พันรอบคอด้วยผ้าคันคอขนจิ้งจอก ดูแล้วอายุยี่สิบกว่าๆ

"คุณหนูรอง ที่นี่เลยเจ้าค่ะ" สาวใช้มองเรือนหลังนี้ ตอบกลับอย่างแน่ใจ

"ท่านแม่เองก็จริงๆ เลย หมอหญิงที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรคนหนึ่ง แต่ต้องให้ข้ามาเชิญด้วยตนเอง ให้หน้านางเกินไปแล้ว"

"คุณหนูรอง นี่ไม่ใช่ว่าท่านจะได้กลับไปที่บ้านฝ่ายหญิงพอดีหรือเจ้าคะ? ฮูหยินไปไหนไม่ได้ คิดแล้วจะต้องเชื่อใจท่านมากจึงให้ท่านเข้ามา"

"เอาเถอะเอาเถอะ ข้ารู้ว่าในใจท่านแม่ก็มีแต่น้องชายนั่นล่ะ เคยเห็นพวกราสามพี่น้องในสายตาเสียที่ไหน ลงรถม้าเถอะ ข้าเองก็อยากเห็นว่าหมอเทวดาฟู่ที่ถูกขนานนามว่าวิชาแพทย์สูงส่งและหน้าตางดงามมากจะเป็นคนแบบไหน"

ประตูใหญ่ปิดสนิท คุณหนูรองขมวดคิ้ว ให้คนคุ้มครองเรือนไปเคาะประตูทันที

"เจ้าจะไปจริงๆ หรือ?"

"ใช่สิ เตรียมตัวเสร็จหมดแล้วด้วย" ฟู่จาวหนิงตบลงมาที่กล่องยาของตนเอง "ใส่เอาไว้เต็มพิกัดเลย"

"เจ้าทำไมเหมือนจะไปทำสงครามอย่างนั้นล่ะ" เสิ่นเสวียนหัวเราะขึ้นมา

"แล้วไม่ใช่รึ? อันที่จริงทุกครั้งที่รักษาคนไข้สำหรับข้าก็เหมือนเป็นสงครามนั่นล่ะ ข้าทำสงครามกับโรคภัยไง"

"ข้าไปกับเจ้า"

เซียวหลันยวนเดินเข้ามา

"ท่านน่ะหรือ?"

ฟู่จาวหนิงมองหน้าเขา ตอนนี้กำลังพันผ้าเอาไว้ แล้วจะไปได้อย่างไรกัน

"ท่านต้องพักผ่อนที่นี่ ที่ไหนก็ห้ามไปทั้งนั้น" ฟู่จาวหนิงทำท่าเป็นหมอหลักตัวเขาขึ้นมาทันที "กินข้าวแล้วก็ไปนอนเสีย"