อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1144

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว "เวลาขนาดนี้แล้ว พวกเขาคืนนี้คงไม่ปล่อยเจ้าไปแน่"

"ข้าพาสืออีสือซานกับไป๋หู่สามคนไปด้วย"

"พาเสี่ยวชิ่นไปด้วย" เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้น "ถ้าหากต้องค้างคืนที่นั่นจริง ข้างกายเจ้าไม่มีสาวใช้สักคนคงไม่ค่อยสะดวกนัก"

เสี่ยวชิ่นวิ่งเข้ามา กอดห่อผ้าห่อใหญ่มาด้วย "นายท่าน คุณหนูจาวหนิง ข้าเก็บของที่ควรเอาไปด้วยมาหมดแล้ว"

"อืม เจ้าติดตามคุณหนูไปก็ต้องตื่นตัวหน่อยนะ" เสิ่นเสวียนกำชับมา

"ข้าน้อยทราบแล้ว"

เสี่ยวชิ่นยังดีอกดีใวจที่ฟู่จาวหนิงใช้งานนาง ไม่เช่นนั้นเวลาเช่นนี้ฟู่จาวหนิงก็เอาแต่พาพวกสืออีไป เห็นได้ชัดว่านางไร้ประโยชน์

ในเรือน คนจากจวนผิงเหอกงยังคงเร่งมาอยู่

"ยังไม่เจอคนอีกหรือ? หมอเทวดาฟู่นี่ก็หน้าใหญ่เหมือนกันสินะ?"

ฟู่จาวหนิงพาเสี่ยวชิ่นเดินออกมา

พอคุณหนูรองเหอเห็ฯนาง ดวงตาก็ถลึงตาโตขึ้นทันที นางก็โพล่งออกมาทัน "ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงงามกว่าที่ได้ยินมาเสียอีก!"

สาวใช้นางถลึงตาอ้าปากค้าง พยักหน้าด้วยสัญชาตญาณ "งดงามมากจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงในชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลสาบ และยังมีเสื้อนอกสีน้ำเงินปักดอกไม้ลายเงินอีกตัวหนึ่ง ดูแล้วทรงสง่าและดูสบายดีด้วย

ปอยผมที่ขมับกดไว้เบาๆ มีปิ่นดอกไม้ไข่มุกอีกหลายดอกเสียบอยู่ ไม่ได้ช่วงชิงความงามบนใบหน้านางเลย แต่กลับยิ่งขับให้เด่นขึ้น

รูปร่างของนางอ่อนช้อยยืดตรง ไหล่คอยืดออก ดูดีมากเป็นพิเศษ

รอจนนางเดินมาถึงตรงหน้า คุณหนูรองเหอจึงดึงสติกลับมาจากความลุ่มหลงในความงาม

"ท่านคือคุณหนูรองจากจวนผิงเหอกงหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม

คุณหนูรองเหอก็เพิ่งตั้งตัวกลับมาทัน

แต่คิดไม่ถึงว่าพอนางจะไปแล้ว คุณหนูรองเหอกลับยังชักช้าอืดอาดแบบนี้

"เจ้าเคยได้ยินไหม ที่ว่าหมอก่อนหน้านี้พอรักษาน้องชายข้าไม่ได้ ส่วนใหญ่จะถูกแม่ของข้าสังหารทิ้ง?"

"เคยได้ยินสิ"

"แล้วเจ้าไม่กลัวเลยหรือ? ทำไมถึงไม่ปฏิเสธเลยล่ะ?" คุณหนูรองเหอไม่เข้าใจ

"ท่านอยากให้ข้าปฏิเสธหรือ?"

"ข้า ข้าก็ ไม่ใช่สิ ข้ากำลังถามเจ้านะ!"

"แล้วถ้าข้าปฏิเสธมันมีประโยชน์หรือ?"

"ไม่มีประโยชน์หรอก แม่ของข้าเองก็พูดมาแล้ว ถ้าต้องมัดเจ้าไปก็ให้มัดไปด้วย!"

"ถ้าอย่างนั้นก็จบแล้วนี่? ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ แล้วทำไมข้าต้องปฏิเสธล่ะ?" ฟู่จาวหนิงดึงนางกลับ "จะไปก็รีบไปเถอะ ถ้าหากเรื่องมันราบรื่น คืนนี้ข้ายังกลับมากินข้าวมื้อดึกได้"