อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1145

พอเห็นว่าใกล้จะถึงจวนผิงเหอกงแล้ว คุณหนูรองเหอยังไม่เก็บสายตากลับมาจากหน้าฟู่จาวหนิง

ตลอดทางนางเอาแต่มองฟู่จาวหนิง

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าใบหน้านี้มันงามเสียเหลือเกิน ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด

ตลอดทางฟู่จาวหนิงถามนางเกี่ยวกับเรื่องคุณชายน้อยไปพอสมควร หลักๆ ล้วนวนอยู่ที่อาการป่วยเขา

ไม่ได้พูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับอาการป่วยของเขาเลย

คุณหนูรองเหอรู้สึกแปลกประหลาดสุดๆ

"คุณหนูรอง ถึงแล้วขอรับ" คนขับรถหยุดรถม้า

ฟู่จาวหนิงเตรียมลงจากรถม้า คุณหนูรองเหอไม่รู้ว่าตนเองคิดอะไรอยู่ ดึงมือของนางเอาไว้

"แม่นางฟู่ ข้าไม่ได้ขู่ท่านนะ แม่ของข้าไม่มีทางดีกับท่านเพราะท่านหน้าตาดีแน่ ถ้าหากท่านรักษาน้องข้าไม่ได้จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกถึงสาเหตุอะไรไม่ได้ แม่ของข้าจะเอาชีวิตของท่านไปจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าคุณหนูรองเหอคนนี้น่ารักเสียจริง

"เช่นนั้นท่านจะให้ข้าหนีไปตอนนี้หรือ?"

"ไม่ใช่ ข้าอยากให้ท่านคิดให้ดี ถ้าหากรักษาไม่ได้ล่ะก็ ท่านต้องพูดอะไรออกมาหน่อย ต่อให้จะแต่งคำน่าฟังอะไรออกมาหน่อยก็ยังดี ข้าขอบอกกับท่านไว้ ถึงอย่างไรให้พูดอะไรก็ได้ที่ทำให้แม่ของข้ารู้สึกว่ามีหวัง เช่นนี้นางจะไม่สังหารท่าน"

"ข้ารู้สึกว่าแม่ของท่านทำเช่นนี้ไม่ถูกเอาเสียเลย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น "ดังนั้น ถ้าหากข้ารักษาคุณชายน้อยไม่ได้จริง แล้วยังพูดอะไรที่นางอยากฟังไม่ได้ ข้าเองก็จะหยุดไม่ให้นางสังหารข้าเหมือนกัน"

พูดจบนางมือนางก็ออกแรง ผละจากคุณหนูรองเหอ กระโดดลงจากรถม้า

"ท่าน? ท่านจะหยุดนางหรือ?"

คุณหนูรองเหอกำลังสงสัยว่าหูนางฟังผิดหรือเปล่า นางยกเสียงสูง กระโดดลงจากรถม้าตามมา เตรียมจะบอกกับฟู่จาวหนิงให้ชัดเจนอีกครั้ง แต่ผู้ดูแลที่ประตูใหญ่ก็รีบสาวเท้าเดินเข้ามาหาแล้ว

"นี่คือหมอเทวดาฟู่หรือ? นายท่านกับฮูหยินของพวกเรากำลังรออยู่ รีบเข้าไปเถิด"

"นำทางเลย"

ฟู่จาวหนิงจึงตามผู้ดูแลเหอเข้าประตูไป

ตอนนี้พอเห็นว่าสามียังกินได้อย่างหน้าตาเฉย นางเองก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี

"ท่านทำไมยังกินลงอีกกัน?"

ผิงเหอกงงงงัน "ทำไมจึงยังกินลง? ก็นี่มันเวลาข้าวเย็นแล้ว ไม่กินข้าก็หิวน่ะสิ"

"อันเอ๋อร์เมื่อครู่ทำข้าวหกเต็มพื้นไปหมด เขายังไม่กินเลย แล้วท่านที่เป็นพ่อทำไมยังมากันได้หน้าตาเฉยแบบนี้อีก?"

พอคิดถึงลูกชายที่ไม่กินข้าว แล้วยังอาละวาดออกมาอีก องค์หญิงใหญ่ก็ใจเหมือนถูกมีดกรีด

นางไม่รู้ว่าควรจะช่วยลูกชายอย่างไร

คิดว่านางไม่อยากจะเดินไม่ได้แทนเขาหรือ? ถ้าหากทำได้นางก็ยินยอม นางกระทั่งยอมให้ตัดอายุตัวเองลงไปสักสิบปี เพื่อแลกกับการที่ลูกชายปลอดภัยเสียด้วยซ้ำ

"ฮูหยิน เขาเป็นแบบนี้มาสองปีแล้ว หรือว่าข้าต้องไม่กินข้าวไปสองปีด้วยหรือ?" ผิงเหอกงเองก็ถูกลูกชายอาละวาดใส่จนแทบจะอารมณ์เสียเหมือนกัน

"ท่านไม่สงสารอันเอ๋อร์น่ะสิ ท่านยังคิดจะไปหานังปีศาจสาวสองคนที่เรือนตะวันตกอยู่ใช่ไหม ให้พวกนางคลอดลูกชายให้กับท่านอีก?"