อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1146

องค์หญิงใหญ่โมโหจนตบโต๊ะ "ข้าจะบอกท่านไว้นะ ท่านอย่าได้คิดเพ้อเจ้อเชียว ข้าไม่มีทางให้นังสารเลวพวกนั้นได้คลอดลูกชายแล้วมาแย่งของของอันเอ๋อร์ของข้าหรอก!"

ทั้งหมดของจวนผิงเหอกงนี้ควรจะเป็นของอันเอ๋อร์

ภรรยาน้อยสองคนในเรือนตะวันตกนั่น นางส่งคนไปไปกรอกยาแท้งลูกไว้นานแล้ว นายท่านยังคิดว่าพวกนางจะมีลูกได้รึ

สีหน้าผิงเหอกงขรึมลงมา

มาอีกแล้วมาอีกแล้ว ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ หญิงเหี้ยมคนนี้เริ่มอาละวาดอีกแล้ว

เขาตบตะเกียบลงดับป้าบ

"ไม่กินแล้ว!"

""เดิมทีก็ไม่ควรกินอยู่แล้ว!

"นายท่าน ฮูหยิน หมอเทวดาฟู่มาถึงแล้ว"

เสียงของผู้ดูแลเหอดังแว่วมาแต่ไกล

"มาแล้ว!"

องค์หญิงใหญ่พุ่งออกไปด้านนอกทันที

ผิงเหอกงเองก็รีบตามออกไป เขาเองก็อยากรู้อยากเห็นต่อหมอเทวดาฟู่เหมือนกัน! ได้ยินว่าพอองค์ชายสองเคยพบนางแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มคนที่กินเห็ดเชียนเสวี่ยหออันดับหนึ่งที่เมืองหลวงวันนี้ อันที่จริงก็มีเขาอยู่ด้วย!

ตอนนั้นเขาก็อยู่ที่หออันดับหนึ่งด้วย

แต่น่าเสียดายก่อนหน้าที่จะได้กินเห็ดเชียนเสวี่ยเขากำลังนวดมือนวดเอวอยู่กับภรรยาผู้น้อยอยู่ ไม่ได้สนใจว่าข้างนอกเอะอะอะไรกัน

จนตอนที่กินเห็ดเชียนเสวี่ยหมด เขาก็เพิ่งรู้ว่าที่หออันดับหนึ่งเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ต่อมาเขาถึงได้เห็นองค์ชายสอง

ยิ่งไปกว่านั้น สองวันนี้ยังได้ยินว่าองค์ชายสองคอยค้นหาหมอเทวดาฟู่คนนี้มาตลอด แม้จะไม่รู้ว่าเพราะอะไร

แต่นางไม่รู้เพราะอะไรจึงไม่ค่อยยินดีนักที่จะให้ฟู่จาวหนิงต้องมาเจอสายตาของท่านพ่อแบบนี้ น่าขายหน้าเสียจริง

"อายุแค่นี้ แต่เป็นหมอเทวดาหรือ?" สายตาองค์หญิงใหญ่พิจารณาตัวฟู่จาวหนิงอย่างสงสัย ยิ่งมองก็ยิ่งไม่อยากเชื่อ "ดูแล้วไม่เหมือนจะรักษาเป็นเลยนะ เจ้าคงไม่ได้คิดจะมาหลอกลวงจวนผิงเหอกงของพวกเราใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเมื่อครู่เหลือบมองผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่ไปแล้ว

ตอนนี้พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่ดูไม่ใช่คนที่จะเข้าหาง่ายๆ จริงๆ

"เป็นพวกท่านที่เชิญข้ามานะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นตรงๆ

"บังอาจ!"

องค์หญิงใหญ่ตวาดขึ้นมา "เจ้าทำไมจึงพูดกับฮูหยินอย่างข้าเช่นนี้? ก็แค่ได้ยินคำเล่าลือมาบ้างจึงเชื่อเจ้า ให้เจ้ามาดูอาการอันเอ๋อร์ของพวกเรา แต่เจ้ากลับกล้าใช้คำว่าเชิญกับตนเองอย่างนั้นหรือ?"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จวนของท่านก็ไม่ต้องเชื่อข้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" ฟู่จาวหนิงหมุนตัวจะเดินกลับ

"บังอาจ!" องค์หญิงใหญ่ตวาดขึ้นอีกครั้ง "จวนผิงเหอกงของพวกเรา เป็นสถานที่เจ้าคิดจะมาคิดจะไปได้ตามใจชอบหรือ?"