อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1151

"ขอข้าดูขาของเจ้าหน่อยสิ ไม่ดูแล้วจะรักษาอย่างไร?"

ฟู่จาวหนิงตีมือเขา

คุณหนูรองเหอตกตะลึงไป นี่กล้าตีมือเขาออกด้วยหรือ?

แต่น้องชายที่ทำตัวเหมือนจอมมารอาละวาดในอดีตมาตลอด ตอนนี้กลับถูกตีจนไม่พูดอะไร แต่กลับร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้นว่า "ขาของข้ามันพิการไปแล้วยังจะดูอะไรอีก!"

"เมื่อครู่บอกไว้ว่าอะไรนะ? จะให้ความร่วมมือกับข้าใช่ไหม แล้วตอนนี้จะไม่ให้ความร่วมมือเสียแล้วหรือ? จะว่าไป ขาพิการหรือไม่พิการ นั่นไม่ใช่สิ่งที่หมออย่างข้าต้องดูหรือไรกัน? เจ้าเองก็ไม่ใช่หมอเสียหน่อย เจ้ารู้อะไรบ้าง?"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางเงยหน้ามองไปทางคุณหนูรองเหอ "ท่านจับมือเขาไว้ อย่าให้เขาขยับตัวส่งเดช"

"อ๋า? ข้าจับหรือ?"

"หรือจะให้ข้าเรียกองครักษ์ข้าเข้ามาล่ะ"

"ข้าจับเอง ข้าจับเอง" คุณหนูรองเหอรีบจับแขนของเหอเซี่ยนอันไว้

"เจ้ากล้าหรือ..."

"ชู่ว" ฟู่จาวหนิงตัดบทเหอเซี่ยนอัน

นางเลิกขากางเกงของเหอเซี่ยนอันขึ้นไป จนเผยให้เห็นน่องและหัวเขาของเขา

นางเปิดกล่องยา หยิบค้อนไม้อันเล็กด้ามหนึ่งออกมา เคาะลงไปบนน่องกับหัวเข่าของเหอเซี่ยนอัน

"ท่านกำลังทำอะไรน่ะ!"

"อย่างนี้เจ็บไหม?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ไม่ ไม่เจ็บ...อ๊า! ตรงนี้เจ็บ!"

"แล้วทางนี้ล่ะ?"

"เจ็บๆๆ"

เหอเซี่ยนอันคิดถึงวันที่ตนเองเกิดอาการ สีหน้าก็ซีดขาวขึ้นมา

"ลูกกลอนแก้พิษแบบไหน?"

"นั่นเป็นสิ่งที่หมัวมัวคนหนึ่งในวังมอบให้ไว้ บอกว่าเดิมทีจะส่งไปให้ท่านน้าฝูอวิ้นที่สุสานจักรพรรดิ แต่ฮองเฮาบอกว่าท่านน้าฝูอวิ้นมีอยู่แล้ว จึงมอบให้กับข้าทาสอย่างพวกนาง หมัวมัวคนนั้นจึงส่งให้ข้ามาเม็ดหนึ่ง"

"ข้าตอนนั้นไม่เห็นได้ยินเรื่องนี้เลย?" คุณหนูรองเหอตะลึงไป

"ก็แค่ยาแก้พิษเม็ดเดียวไหม? ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย พวกเจ้าตอนนั้นก็ไม่ได้ถามข้าก็เลยไม่ได้พูดสิ" เหอเซี่ยนอันตอบ

"นี่ยังไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่หรือ? ถ้าหากยาแก้พิษเม็ดนั้นคือปัญหาล่ะ?"

"ไม่มีหรอก ยาแก้พิษเม็ดนั้นมีแค่หมอหลวงที่โรงหมอหลวงใช้ไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้ข้าเองก็เคยกินมาแล้ว แค่ตอนเข้าป่าถือโอกาสกินไปหน่อยเท่านั้น เผื่อว่ามีงูพิษกัดจะได้ไม่ตาย แล้วก็เผื่อไปเจอกับพวกหญ้าพิษดอกไม้พิษในภูเขาจะได้ปลอดภัยหน่อย"

เหอเซี่ยนอันไม่ใช่ครั้งแรกที่กินยาแก้พิษนั่น รสชาติเป็นแบบเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีจะส่งไปให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย แล้วจะไปมีเรื่องได้อย่างไรกัน?