อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1212

เสิ่นเสวียนมองของที่ฟู่จาวหนิงส่งเข้ามา อดกุมหน้าผากไม่ได้

"เตรียมไว้เยอะขนาดนี้เชียว?"

สิ่งที่ฟู่จาวหนิงส่งเข้ามาเป็นห่อขนาดใหญ่ ด้านในใส่ยาเอาไว้เต็มพิกัด

"ข้าเองก็ไม่รู้ว่าท่านลุงคนโตทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง แต่เตรียมตัวไว้ก็ไม่เสียหลาย ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสส่งของไปได้ แน่นนอนว่าต้องนำไปมากหน่อย"

ฟู่จาวหนิงกระทั่งรู้สึกยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่ช่วงนี้นางยุ่งมาก คงจะสกัดยาได้มากกว่านี้เพื่อส่งไปแล้ว

แต่ว่าก่อนหน้านี้ไม่แน่ใจว่าผิงเหอกงจะยอมช่วยไหม

"ลุงคนโตของเจ้าถ้าได้ของแล้วกลัวว่าจะมึนไปหมดนี่สิ"

"วัตถุดิบยาในนี้ข้าเขียนชื่อกับวิธีใช้พร้อมปริมาณไว้แล้ว ลุงคนโตพอเห็นก็น่าจะรู้ว่าใช้อย่างไร และยังมียาคุ้มครองหัวใจกับลูกกลอนล้างปอดด้วย สองอย่างนี้ไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่มีเรื่องก็สามารถให้ท่านลุงคนโตกินก่อนได้เลย"

แค่ยาคุ้มครองหัวใจ ถ้าออกมาจากมือของฟู่จาวหนิง ก็ถือว่ามูลค่าไม่ธรรมดาแล้ว

แล้วห่อยาใหญ่ขนาดนี้ อัดแน่นแบบนี้ ราคาแพงมหาศาลเลยทีเดียว

เสิ่นเสวียนให้คนรับ "รอท่านลุงคนโตของเจ้ากลับมาก่อน จะต้องให้เขามาขอบคุณเจ้าดีดี"

เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องพูดเยอะแล้ว

เสิ่นเสวียนให้คนนำของเหล่านี้ไปสมทบกับคนของผิงเหอกง ม้าเร็วหลายตัวก็ออกจากประตูเมือง พุ่งทะยานสู่เมืองหมาน

ฟู่จาวหนิงว่างลงมาชั่วคราว

หลายวันนี้นางกว่าจะมีเวลาว่างลงมาได้ ยังดีที่เรือนที่พักมีน้ำพุร้อนอยู่ ทุกคืนหลังจากกลับไปก็จะลงไปแช่ในน้ำพุร้อน แล้วนางก็ใส่วัตถุดิบยาลงไปอีกเล็กน้อย สามารถขจัดความเหนื่อยล้าได้ ช่วยให้นอนดีขึ้นด้วย

เซียวหลันยวนหลายวันนี้ก็เข้าใจความรู้สึกของนางมากจริงๆ พอนางอาบน้ำเสร็จก็กอดนางหลับไป ไม่กวนอะไรนางเลย

เพียงแต่ ฟู่จาวหนิงไม่รู้ว่าทุกคืนที่เขาดมกลิ่นประทินของนาง กอดตัวนุ่มๆ ของนางแล้วความคิดเตลิดจะฟุ้งซ่านไปแค่ไหน

นางเองก็หลับสบาย แต่เซียวหลันยวนกลับหลับอย่างทรมาน

แต่จะให้เขาไปนอนห้องอื่นก็ไม่ค่อยอยากจะไปนัก