อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1221

เซียวหลันยวนหัวเราะพรืดออกมา "และยิ่งไม่เชื่อเรื่องการคุ้มครองจากสวรรค์อะไรนั่นด้วย ดังนั้นคำพูดนี้ท่านหูทีหลังไม่ต้องพูดแล้วนะ"

สวรรค์คุ้มครองอะไรกัน ชะตาต้องกันอะไรกัน

ถ้าให้พูดจริงๆ เขามีชะตาต้องกันกับจาวหนิงต่างหาก

หลังจากแต่งงานกับจาวหนิง สุขภาพของเขาก็ดีวันดีคืน ตอนแรกที่เขาพิษกำเริบจนตัวเย็นเฉียบ แค่นางมาอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นแล้ว

แล้วมาพูดอะไรสวรรค์คุ้มครอง อย่างฟู่จาวหนิงที่เรียนรู้มาจนวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม นั่นเป็นความสามารถของตนเองต่างหาก

พิษในร่างกายเขาได้นางมาช่วยแก้ให้ ชีวิตของเขาก็ยืดตามาได้เพราะลูกกลอนบำรุงหัวใจที่นางไปตามหาและสกัดมาให้ พิษคงค้างของเขาก็เป็นโชคดีของนางที่หาเอ็นมังกรหยกจนพบแล้วนำมาแก้ให้

แผลเป็นพิษบนหน้าเขาตอนนี้ ก็เป็นฟู่จาวหนิงที่รักษาให้

เป็นนางที่ไม่กลัวความน่าเกลียด ไม่รังเกียจความสกปรก คอยล้างแผลให้กับเขาทายาให้เขาอยู่ตลอด

ถ้าจะบอกว่าที่เขามีชีวิตต่อมาได้ นั่นก็ล้วนเป็นเพราะฟู่จาวหนิงทั้งนั้น

ต้องมาขอโชคจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเสียที่ไหน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำอะไรบ้าง? นางทำอะไรได้บ้าง?

"อ๋องเจวี้ยน..."

ในใจท่านหูรู้สึกไม่ค่อยดี แม้จะไม่มีใครเห็นสีหน้าอ๋องเจวี้ยน แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเขา ก็รู้ถึงความเย็นชาของเขาแล้ว ว่าไม่ได้ใส่ใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยแม้แต่น้อย

"พระชายาของข้าไม่ใช่คนง่ายๆ" เซียวหลันยวนเห็นแก่หน้าของเจ้าอารามโยวชิง จึงพูดประโยคนี้ตามออกมา

ถ้าว่าตามหลัก ท่านหูคนนี้ควรจะหุบปากได้แล้ว

แต่ว่าเขามองหน้ากากของอ๋องเจวี้ยน คิดถึงเรื่องที่เล่าลือกันในแคว้นเจา จากนั้นจึงมองไปยังโสมเซียนค้างฟ้าบนโต๊ะ กัดฟันพูดออกมา

"ท่านอ๋อง องค์หญิงใหญ่ของข้าไม่ใช่คนที่มองคนแต่ภายนอก นางชื่มชมอ๋องเจวี้ยนมา..."

"เสิ่นเซียง"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดุขึ้นมาเสียงหนึ่ง

เสิ่นเซียงรีบปิดปากถอยออกไปอยู่ข้างๆ

แต่นางยังรู้สึกไม่ค่อยยินยอมนัก

คุณชายลึกลับที่ใส่หน้ากากอยู่ตลอดคนนั้นคืออ๋องเจวี้ยน！

แล้วก็หมอเทวดาฟู่ที่ช่วงนี้เลื่องชื่อไปทั่วจนแทบจะไล่ตามองค์หญิงใหญ่ทันแล้วคนนั้น เป็นพระชายาของเขา?!

คิดถึงจุดนี้ กระทั่งเสิ่นเซ๊ยงก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์แทนองค์หญิงใหญ่ของตนเอง