อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1221

เซียวหลันยวนหัวเราะพรืดออกมา "และยิ่งไม่เชื่อเรื่องการคุ้มครองจากสวรรค์อะไรนั่นด้วย ดังนั้นคำพูดนี้ท่านหูทีหลังไม่ต้องพูดแล้วนะ"

สวรรค์คุ้มครองอะไรกัน ชะตาต้องกันอะไรกัน

ถ้าให้พูดจริงๆ เขามีชะตาต้องกันกับจาวหนิงต่างหาก

หลังจากแต่งงานกับจาวหนิง สุขภาพของเขาก็ดีวันดีคืน ตอนแรกที่เขาพิษกำเริบจนตัวเย็นเฉียบ แค่นางมาอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นแล้ว

แล้วมาพูดอะไรสวรรค์คุ้มครอง อย่างฟู่จาวหนิงที่เรียนรู้มาจนวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม นั่นเป็นความสามารถของตนเองต่างหาก

พิษในร่างกายเขาได้นางมาช่วยแก้ให้ ชีวิตของเขาก็ยืดตามาได้เพราะลูกกลอนบำรุงหัวใจที่นางไปตามหาและสกัดมาให้ พิษคงค้างของเขาก็เป็นโชคดีของนางที่หาเอ็นมังกรหยกจนพบแล้วนำมาแก้ให้

แผลเป็นพิษบนหน้าเขาตอนนี้ ก็เป็นฟู่จาวหนิงที่รักษาให้

เป็นนางที่ไม่กลัวความน่าเกลียด ไม่รังเกียจความสกปรก คอยล้างแผลให้กับเขาทายาให้เขาอยู่ตลอด

ถ้าจะบอกว่าที่เขามีชีวิตต่อมาได้ นั่นก็ล้วนเป็นเพราะฟู่จาวหนิงทั้งนั้น

ต้องมาขอโชคจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเสียที่ไหน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำอะไรบ้าง? นางทำอะไรได้บ้าง?

"อ๋องเจวี้ยน..."

ในใจท่านหูรู้สึกไม่ค่อยดี แม้จะไม่มีใครเห็นสีหน้าอ๋องเจวี้ยน แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเขา ก็รู้ถึงความเย็นชาของเขาแล้ว ว่าไม่ได้ใส่ใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยแม้แต่น้อย

"พระชายาของข้าไม่ใช่คนง่ายๆ" เซียวหลันยวนเห็นแก่หน้าของเจ้าอารามโยวชิง จึงพูดประโยคนี้ตามออกมา

ถ้าว่าตามหลัก ท่านหูคนนี้ควรจะหุบปากได้แล้ว

แต่ว่าเขามองหน้ากากของอ๋องเจวี้ยน คิดถึงเรื่องที่เล่าลือกันในแคว้นเจา จากนั้นจึงมองไปยังโสมเซียนค้างฟ้าบนโต๊ะ กัดฟันพูดออกมา