อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1223

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไปด้านนอกผาดหนึ่ง ชิงอีกำลังชะโงกหน้าออกไปดูข้างนอก พอสบสายตากับนาง จึงหดกลับมาทันที

นี่มันแปลกๆ นะ

ฟู่จาวหนิงตักน้ำแกงให้เขา "ดื่มน้ำแกงก่อน ท่านหูไม่ใช่บอกว่าหารุ่นหลังสาวใช้วังของตงฉิงพบแล้วหรือ? ได้เจอแล้วหรือยัง?"

"ไม่เลย"

"เขาโกหกท่านหรือ?"

"ยังไม่ทันพูดถึงเรื่องนี้"

ฟู่จาวหนิงเห็นเซียวหลันยวนเหมือนไม่ค่อยอยากจะพูดต่อ ก็เลยไม่ถามอีก

"กินข้าว กินเสร็จพวกเราไปอ่านหนังสือกัน หนังสือที่ท่านลุงให้มา" ฟู่จาวหนิงยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือเลย นางเดิมทีคิดจะรอเขากลับมาก่อนแล้วค่อยไปดูหนังสือสามเล่มที่เกี่ยวกับตงฉิงนั่นด้วยกัน

"ได้"

กินข้าวเที่ยงเสร็จ ฟู่จาวหนิงหยิบหนังสือสามเล่มนั้นออกมา

เล่มหนึ่งคือตำราของหายากล้ำค่าของตงฉิง ด้านในเขียนถึงผลิตผลที่มีเฉพาะในตงฉิงส่วนหนึ่ง และยังมีเรื่องวิถีชีวิตของผู้คนอีกส่วนหนึ่งด้วย

มองออก ว่าตงฉิงนั้นมีผลิตผลที่สมบูรณ์จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นวิถีชีวิตผู้คนก็ยังเรียบง่ายอีกด้วย

เรื่องที่แตกต่างจากที่พวกเขารู้มาทั้งหมดที่สุดเรื่องหนึ่งก็คือ ระบบจักรพรรดินี

ตงฉิงไม่ใช่จะมีจักรพรรดินีอยู่ตลอด แต่เหล่าทายาทของราชวงศ์ตงฉิงนั้นก็ไม่แข็งแรงมาแต่ไหนแต่ไร ที่แปลกคือที่สามารถเติบโตขึ้นมาเป็นองค์ชายหรือธิดาจักรพรรดิได้จะมีอยู่แค่คนสองคนเท่านั้น ในรุ่นที่แล้วก็มีเพียงแค่ธิดาจักรพรรดิคนเดียว

พวกเขาให้ความสำคัญกับสายเลือดราชวงศ์ ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายหรือว่าธิดาจักรพรรดิ ขอแค่สายเลือดบริสุทธิ์ก็สามารถสืบทอดบัลลังก์ได้

ดังนั้นรุ่นที่แล้วที่มีธิดาจักรพรรดิเพียงคนเดียว จึงมีนางที่สืบทอดต่อเป็นจักรพรรดินี

จักรพรรดินีมีพระสวามี พระสวามีก็ช่วยจักรพรรดินีปกครองบ้านเมือง ไม่ใช่แค่คอยดูแลวังหลังเท่านั้น

"ราชวงศ์ตงฉิงวังหลังนั้นสงบดีมาก"

ฟู่จาวหนิงพอเห็นจุดบรรยายนี้ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาแล้ว

"องค์จักรพรรดิตงฉิงปกติจะมีหนึ่งฮองเฮาสองพระสนม ถ้าหากเป็นจักรพรรดินี ก็จะมีหนึ่งพระสวามีและสองผู้รับใช้สามี"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองไปพักหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน

"ข้าจะไปดึงเจ้าของสิ่งนั้นออกจากหัวของพวกเขา" นางเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนปิดหนังสือ มองนาง

"หนิงหนิง ตัวตนฐานะของข้าถูกเปิดโปงในต้าชื่อแล้ว คงจะไม่สะดวกอยู่ต่อนานนัก"

"ท่านหูพูดออกมาแล้วหรือ?"

ฟู่จาวหนิงแทบจะเดาออกมาได้ทันทีหลังจากที่เขาพูด และไม่รู้เพราะอะไร แม้นางจะไม่เคยพบกับท่านหูนี่ แต่ว่ารู้สึกไม่ค่อยดีกับคนคนนี้เลย

เซียวหลันยวนยอมรับแล้ว

ชิงอีอยู่ข้างนอกก็ทนไม่หว ยื่นหน้าเขามาพูดคำหนึ่ง "องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นต้องใจกับท่านอ๋องของพวกเราแล้ว"

สายตาเย็นเยียบของเซียวหลันยวนกวาดออกไป

ชิงอีรีบหุบปาก