อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1229

"เอาล่ะ คนตายไปแล้วก็คืนชีพไม่ได้อีก พวกท่านต่อให้เจ็บปวด แต่จะมาลงบนตัวเหอเซียนอันไม่ได้"

องค์ชายสองหลังจากขึ้นไปจุดธูปก็พาเหอเซี่ยนอันออกมา

เขามองขาของเหอเซี่ยนอัน "เซี่ยนอัน คนที่รักษาขาให้เจ้าคือหมอเทวดาฟู่หรือ?"

เขาไม่กล้ายืนยัน แต่พอคิดถึงเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา จวนผิงเหอกงเชิญหมอที่มีในเมืองหลวงทั้งหมดเข้าไปแล้ว แล้วยังเข้าวังมาอ้อนวอนฝ่ายาทเพื่อขอตัวหมอหลวงอีก ไม่มีใครสักคนที่รักษาจนหายดีได้

ดังนั้นตอนนี้คนที่รักษาขาของเขา จะต้องเป็นหมอเทวดาที่มาใหม่จากภายนอกแน่ เขาคิดออกแต่ฟู่จาวหนิงเท่านั้น

เหอเซี่ยนอันพอได้ยินเขาถามเช่นนี้ก็คิดว่าเขารู้ ยิ่งไปกว่านั้นฟู่จาวหนิงก็ไม่ได้กำชับไว้ว่าห้ามพูดถึงนาง เขาจึงพยักหน้าให้

"ใช่แล้ว หมอเทวดาฟู่เก่งมากเลย"

เป็นนางจริงๆ!

องค์ชายสองใจเต้น "แล้วหลิวเกาไหลกับหลินต๋าก็เป็นนางที่ช่วยชีวิตเอาไว้หรือ?"

"องค์ชายสองรู้จักนางด้วยหรือ?"

รู้จักสิ ข้ารู้จักนาง" ใจขององค์ชายสองร้อนวาบขึ้นมาแม่นางฟู่เป็นหมอเทวดาจริงๆ ด้วย เช่นนั้นก็ต้องเชิญนางไปที่จวนอ๋องเสียหน่อย "เจ้ารู้ไหมว่านางพักอยู่ที่ใด? ข้ามีเรื่องต้องไหว้วานนาง"

"ข้าไม่รู้ แต่ว่าส่งจดหมายไปหานางได้"

ฟู่จาวหนิงยังติดต่อกับผิงเหอกงอยู่ ถึงอย่างไรก็ยังต้องรู้ข่าวคราวของเมืองหมานอยู่ ดังนั้นจึงให้พวกเขามีเรื่องก็ทิ้งจดหมายไว้ในจุดที่เคยไปเจอพวกเขาตอนนั้น

องค์ชายสองใจร้อนขึ้นมา "เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าส่งจดหมายหน่อย"

เหอเซี่ยนอันคิดๆ "องค์ชายสอง ข้าแค่ช่วยท่านส่งจดหมายนะ แต่หมอเทวดาฟู่จะพบท่านหรือเปล่า ข้าบังคับนางไม่ได้"

หมอเทวดาฟู่เป็นผู้มีพระคุณของเขา แล้วยังเป็นผู้มีพระคุณของหลินต๋ากับหลิวเกาไหลอีก ต่อให้เป็นองค์ชายสองก็จะมาบีบนางไม่ได้

"ได้ ข้าขอเขียนจดหมายก่อน" องค์ชายสองยินดีขึ้นมา