อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1240

เสิ่นเชี่ยวกำลังเล่าเรื่องในตอนนั้น

คนในห้องก็ล้วนนิ่งงันไม่ขัดนาง เพราะนางน่าจะกำลังคิดไปด้วยพูดออกมาด้วย

"ภายหลังข้าจึงออกมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร หลังจากนั้นสมองของข้าก็มึนๆ งงๆ แล้วยังเวียนหัวด้วย ข้าก่อนหน้านี้บางครั้งก็มีอาการแบบนี้ ดังนั้นจึงไม่คิดจะอยู่ต่อแล้ว เดี๋ยวจะทำอะไรพลาดขึ้นตอนอยู่ในงานเลี้ยง"

"ข้าตอนนั้น" เสิ่นเชี่ยวดวงตาดูว่างเปล่า "ตอนนั้นข้าไปหาสาวใช้วัง บอกว่าจะออกจากวังก่อน แต่สาวใช้วังบอกว่าไม่ได้ ตอนนั้นยังไม่มีใครออกไป ไม่สามารถส่งข้าออกไปตามลำพังได้ จึงชี้ไปที่ตำหนักข้างแห่งหนึ่ง บอกว่าถ้ารู้สึกแย่จริงๆ ก็ไปพักผ่อนที่นั่นได้"

พวกเขารู้ ว่าเสิ่นเชี่ยวใกล้จะพูดถึงจุดสำคัญแล้ว

"ข้าตอนนั้นก็ไร้เดียงสา ไม่รู้สึกสงสัยอะไรเลย กระทั่งรู้สึกว่า ข้าอยู่ที่นั่นตัวตนฐานะนั้นต่ำต้อยที่สุด คนอื่นต่อให้คิดจะทำร้าย ก็คงไม่มาถึงข้าหรอก เพราะข้าเองก็แค่คนธรรมดา ไม่ใช่คนสูงศักดิ์อะไร ไม่ว่าจะเป็นใคร แค่ยื่นนิ้วออกมาส่งๆ นิ้วหนึ่งก็บี้ข้าตายได้แล้ว"

เสิ่นเชี่ยวตอนนั้นคิดเช่นนั้นจริงๆ

และเพราะสามีของนางไปช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิไว้โดยบังเอิญ ได้รับโอกาสให้มาอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์องค์จักรพรรดิ ได้แสดงถึงความสามารถ จนได้รับโอกาสเข้ามาในงานเลี้ยงวังเท่านั้น

พวกเขาไม่เคยไปผิดใจกับใคร ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เคยไปขวางหูขวางตาใครทำอะไรอีกด้วย

เหล่าขุนนางพวกนั้น ยังจะมาริษยาอะไรพวกเขากัน?

"ระหว่างทาง ข้าเจอกับองค์รัชทายาท ตอนนั้นเขายังเป็นองค์รัชทายาท ตอนนี้เขาคือองค์จักรพรรดิแล้ว"

เสิ่นเชี่ยวขณะที่ย้อนคิด ไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าเซียวหลันยวนเปลี่ยนไปแล้ว

หลายปีมานี้ พอพูดถึงเรื่องในครั้งนั้น องค์จักรพรรดิก็ไม่เคยพูดขึ้นมาก่อน ว่าตอนนั้นเขาพบกับฟู่หลินซื่อด้วย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน