อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1251

"องค์จักรพรรดิขอแค่เข้าหาอ๋องเจวี้ยนดีดี ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นแขก เกิดความสนใจต่อต้าชื่อ มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งกับต้าชื่อ ถ้าข่าวส่งไปถึงแคว้นเจา คงทำให้องค์จักรพรรดิแคว้นเจารู้สึกได้ว่าผิดปกติ และจะยิ่งกริ่งเกรงอ๋องเจวี้ยนขึ้นไปอีก"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเดิมทีไม่คิดจะพูดคำพูดพวกนี้ออกมาแต่ครั้งนี้องค์จักรพรรดิมานั่งอยู่บนเตียงนางตอนดึกดื่นขนาดนี้ ทำให้นางตกใจผวาจริงๆ ดังนั้นนางจึงต้องรีบงัดไพ่บางส่วน่กับความในใจพูดออกมา เพื่อทำให้องค์จักรพรรดิรู้สึกมั่นคง

"ได้ยินว่าองค์จักรพรรดิแคว้นเจาอ่อนไหวและขี้ระแวงมาก แล้วยังริษยาอ๋องเจวี้ยนมาแต่ไหนแต่ไรอีก หากเขารู้ว่าอ๋องเจวี้ยนมาต้าชื่อเพียงลำพัง แล้วยังมาสนิทสนมกับท่านอีก เขาจะคิดอย่างไรแล้วทำอย่างไร?"

องค์จักรพรรดิฟังเข้าหูแล้ว "องค์จักรพรรดิแคว้นเจาจะต้องเคลื่อนไหวต่อตัวอ๋องเจวี้ยนแน่"

"ถูกต้อง ถ้าเขามีการเคลื่อนไหวที่ตื่นเต้นเกินไป เช่นนั้นก็เท่ากับบีบอ๋องเจวี้ยนให้ออกไป ถึงตอนนั้นพออ๋องเจวี้ยนไม่มีที่พึ่งพิง ไม่ใช่มีเพียงต้องมายังต้าชื่อแห่งนี้เท่านั้นหรอกหรือ?"

"โอ..."

"ยังมีอีกเรื่อง องค์จักรพรรดิน่าจะรู้อยู่ อ๋องเจวี้ยนเองก็อภิเษกไปแล้ว พระชายาอ๋องเจวี้ยนยังเป็นหมอเทวดาอีกด้วย..."

ส่วนตัวตนของพระชายาอ๋องเจวี้ยน ช่วงนี้ทำอะไรอยู่ที่ไหน นางเชื่อว่าองค์จักรพรรดิเองก็คงตรวจสอบมาแล้ว

"เบื้องหลังของอ๋องเจวี้ยนยังมีเจ้าอารามโยวชิงอีก ก่อนหน้าองค์จักรพรรดิไม่ใช่บอกกับข้าแล้วหรือ ว่าอย่าดูถูกเจ้าอารามโยวชิงที่ดูเหมือนจะทำตัวเร้นห่างจากทางโลกคนนั้น?"

"ได้ยินเจ้าพูดแบบนี้ การดึงอ๋องเจวี้ยนเข้ามายังต้าชื่อ ก็ถือเป็นเรื่องดีสินะ?" องค์จักรพรรดิย้อนถาม

"องค์จักรพรรดิ ท่านมองเหตุการณ์มองคนต้องยอดเยี่ยมกว่าข้าอยู่แล้ว ข้าก็แค่มีความคิดตื้นเขินเท่านั้น จะดีหรือไม่ดีก็ต้องฟังจากองค์จักรพรรดิ ถ้าองค์จักรพรรดิยังไม่อยากให้ข้าไปเกลี้ยกล่อมอ๋องเจวี้ยนอีก ข้าก็จะไม่ไปพบเขาแล้ว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก้มหน้าต่ำพูดออกมาอย่างอ่อนโยน

การพบกับอ๋องเจวี้ยนครั้งนี้ ถูกนางพูดจนกลายเป็นเข้าไปเกลี้ยกล่อมแล้ว

ฟังแล้วไม่ได้เป็นเรื่องส่วนตัวแต่อย่างใด

องค์จักรพรรดินิ่งงันไปครู่หนึ่ง ตอนที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืน

"นอนเถอะ เรื่องนี้เจ้าเองก็ไม่ต้องใส่ใจแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าสามารถเป็นหญิงสาวที่ไม่ต้องคิดมากไม่ต้องกังวล กินกับดื่มไปเท่านั้นก็พอ"

อิ๋นสั่วเทน้ำมาถ้วยหนึ่ง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดื่มน้ำแล้วจึงสงบลงมาได้บ้าง

นางมองอิ๋นสั่ว

"ข้าจะนั่งรอความตายไม่ได้แล้ว"

ตั้งแต่เด็กนางรู้ว่าองค์จักรพรรดิหวาดกลัวต่อปรากฏการณ์ประหลาดตอนที่ตนเองเกิด นางมองว่าโชคของนางเป็นความรักเอ็นดูจากเขา และเป็นพันธนาการของตัวนางด้วย

นางยืมเรื่องการไปดูแลสุสานจักรพรรดิ เพื่อหลบเลี่ยงมาสิบกว่าปี ตอนนี้เลี่ยงจนเลี่ยงอีกไม่ได้แล้ว

เขาจะหักปีกของนางทิ้ง แล้วขังนางไว้ในวังลึกนี้จนตาย

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ต้องการให้ตนเองต้องน่าเวทนาแบบนั้นไปทั้งชีวิต