อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1253

เขาขนาดเกิดความคิดกบฏขึ้นแล้วด้วยซ้ำ คนอื่นยิ่งพูดว่าตระกูลเสิ่นดี เขาก็ยิ่งอยากจะทำลายตระกูลเสิ่น

หลายปีนี้เขาคอยสะกดตระกูลเสิ่นเอาไว้ตลอด แต่ตระกูลเสิ่นในช่วงเวลาสำคัญก็มักจะเปลี่ยนจากร้ายกลายเป็นดี เขาเองก็ทำได้แค่ค่อยๆ ไปเป็นขั้นเป็นตอน จัดคนบางส่วนให้ไปแต่งงานดองญาติกับตระกูลเสิ่น คนเหล่านั้นก็ล้วนถูกเขาส่งคนไปล้างสมองก่อนทั้งสิ้น หลังจากกลายเป็นคนตระกูลเสิ่นนานวันเข้าก็คิดจะฉีกความสามัคคีของตระกูลเสิ่นออกจากกัน

ตอนนี้เองก็เริ่มเห็นผลแล้ว

ตอนนี้ถ้าเขายังดึงฟู่จาวหนิงมาอยู่ข้างกายได้อีก เช่นนั้นฟู่จาวหนิงก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง

"ให้คนไปตรวจสอบอย่างละเอียด ตรวจสอบความสัมพันธ์ของฟู่จาวหนิงกับเสิ่นเสวียนอย่างละเอียด จากนั้นก็๖รวจสอบว่านางกับอ๋องเจวี้ยนมีความรู้สึกอย่างไรต่อกัน"

ถ้ารู้ว่าความสัมพันธ์สามีภรรยาของอ๋องเจวี้ยนเป็นอย่างไร เขาจึงสามารถวางแผ่นขั้นต่อไปได้

"ขอรับ"

"ฝ่าบาท แล้วเรื่องงานอภิเษกขององค์หญิงใหญ่ล่ะ?" ขุนนางบางส่วนถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอายุสิบแปดปีแล้ว

แม่นางที่อายุสิบแปด ก็ไม่ควรจะต้องมาอยู่ในวังหลังอีกจริงๆ จะถูกคนอื่นเอาไปพูดกันต่างๆ นานา องค์จักรพรรดิเองก็ต้องการชื่อเสียง ถ้าเขายังคิดแต่จะเอาน้องสาวที่โตเป็นอยู่ใหญ่แล้วให้อยู่แต่ในวัง ก็ยังไม่รู้ว่าจะถูกขุนนางเก่าตำหนิอย่างไรบ้าง แล้วคนในใต้หล้าจะพูดถึงเขากันอย่างไร

องค์จักรพรรดิให้ความสำคัญกับชื่อเสียงมาก

พอเห็นองค์จักรพรรดิไม่ตอบอะไร เหล่าขุนนางก็ลังเลพักหนึ่ง ลองหยั่งเชิงพูดขึ้น "หรือจะส่งองค์หญิงใหญ่ไปที่สุสานจักรพรรดิอีกดี?"

"ถ้าอย่างนั้นใต้หล้าจะพูดถึงข้ากันอย่างไรเล่า? ให้น้องสาวที่เป็นเหมือนดอกไม้บานไปเฝ้าอยู่ที่สุสานจักรพรรดิเพียงลำพังไปทั้งชีวิตหรือ?"

องค์จักรพรรดิหน้าดำเมี่ยมขึ้นมา

หลักๆ เองก็ใช่ หลายปีมานี้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่แต่ที่สุสานจักรพรรดิ ห่างหูห่างตาเขามาก เขาก็รู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยได้รับโชคสักเท่าไร

เขาตอนนี้อายุก็มากแล้ว ฝูอวิ้นต้องคอยมาอยู่ข้างกายเขาจึงจะถูก

องค์จักรพรรดิเองก็เชื่อนักเชื่อหนา เขาชื่อว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคือคนที่สามารถปกป้องเขาได้

"จวนองค์หญิงใหญ่ขององค์หญิงใหญ่ใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว..."

ผู้อาวุโสจี้ไม่ค่อยสบอารมณ์กับเขานัก "มีอะไร?"

"จางหนิงนางยังอยู่ในเมืองหลวงจักรพรรดิไหม?"

"เจ้าจะถามเรื่องศิษย์รักของข้าทำไมกัน? ข้าจะบอกเจ้าไว้นะ นางมีสามีแล้ว ซือถูไป๋ เจ้เาองก็หน้าตาไม่เลวไปหาหญิงสาวคนอื่นไม่ได้หรือไรกัน?"

ทำไมต้องเอาแต่มาตามตื๊อศิษย์ของเขาด้วย?

"ผู้อาวุโสจี้พูดตลกเสียแล้ว" ซือถูไป๋ยังคงสีหน้าปกติ ดูแล้วเหมือนยังยอมมรับกับคำพูดไร้สาระของเขาอยู่ "ข้าแค่รู้ว่าจาวหนิงต้องการวัตถุดิบยาชนิดหนึ่ง จึงอยากจะบอกนาง..."

"เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?"

"ข้าไปรู้มาอย่างไม่ตั้งใจน่ะ แล้วก็อยากจะช่วยเหลือนางจริงๆ"

"ไม่ต้องแล้ว นางได้วัตถุดิบยามาแล้ว เจ้าน่ะ กลับไปบ้านซือถูของเจ้าเถอะ ไม่ต้องกังวล" ผู้อาวุโสจี้โบกไม้โบกมือ พอคิดถึงเรื่องที่ฟู่จาวหนิงบอกว่าถ้าเจอซือถูไป๋ ถ้าบอกความจริงเขาได้ก็บอกออกไปตรงๆ เลย