อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1269

มีคนทักผู้อาวุโสจี้อยู่ตลอดทาง

"ผู้อาวุโสจี้ ท่านเองก็มาเมืองจี้ด้วยหรือ?"

"ผู้อาวุโสจี้ ไม่เจอกันเสียหลายปี นายท่านของข้าเองก็มาด้วยเช่นกัน"

พวกเขาทักทายกับผู้อาวุโสจี้ จากนั้นก็มองต่งฮ่วนจือ น่าจะพอเดาถึงตัวตนฐานะเขาได้แล้ว

แต่พอเห็นฟู่จาวหนิง ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกาย ไม่รู้จัก แต่เดาได้ แต่ก็ยังไม่อาจยืนยัน

ระหว่างทางมีสายตาคนไม่น้อยตกมาอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงหันหน้าเหลือบมองไป

ตอนที่เพิ่งลงรถม้าก่อนหน้า เซียวหลันยวนเองก็บอกนางแล้ว ว่าเขาจะคอยดูนางจากมุมมืด ไม่เผยตัวออกมา

ฟู่จาวหนิงคิดถึงตัวตนฐานะเขา จากนั้นก็คิดถึงว่าองค์จักรพรรดิต้าชื่อยังวาดรูปเพื่อตามหาเขา จึงไม่ได้คัดค้านอะไร

ตอนนี้พอเห็นว่าจุดพักผ่อนนี้มีคนมากมายกำลังจับจ้องนาง นางจึงรู้่สึกว่าเซียวหลันยวนตัดสินใจได้ถูกต้อง

ถ้าเขาอยู่ข้างกายนาง คงถูกเปิดโปงในเวลาไม่นานแน่นอน

เพียงแต่ตอนนี้ที่นี่คนเยอะมาก นางเองก็ไม่รู้ว่าเซียวหลันยวนไปหลบอยู่ตรงมุมมืดไหน

"จาว..."

เสียงหนึ่งดังขึ้น ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนมาเรียกนางอีกอย่าง

"แม่นางฟู่"

ตอนนี้เขากับเซียวหลันยวนอยู่ในช่วงรักหวานฉ่ำนะ

นางยังไปคุยกับซือถูไป๋ได้อีกเสียที่ไหน? เดิมทีเซียวหลันยวนก็ค่อนข้างติดใจเรื่องซือถูไป๋อยู่แล้ว ในฐานะคู่ครองที่รู้จักกาลเทศะ ก็ต้องรักษาระยะห่างกับชายคนอื่นเอาไว้ด้วย ต้องให้ความรู้สึกปลอดภัยกับฝ่ายชายจึงจะถูก

ฟู่จาวหนิงประคองผู้อาวุโสจี้ให้รีบเดินตามต่งฮ่วนจือ

แต่ต่งฮ่วนจือก็ยังหยุดลงมา มองๆ ซือถูไป๋ จากนั้นก็หันหน้ามาถามฟู่จาวหนิงอย่างประหลาดใจ "ศิษย์น้องหญิงเล็กกับคุณชายซือถู..."

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น! เจ้าเดินของเจ้าไปแล้วจะมาสนใจอะไรอีก?" ผู้อาวุโสจี้ถลึงตาใส่เขา

รอบๆ มีคนนอกอยู่ตั้งเยอะ ตอนนี้จะมาถามอะไรแบบนี้ จะหาเรื่องมาให้จาวหนิงหรือไรกัน? ศิษย์ของเขาพวกนี้ไม่มีใครฉลาดเหมือนจาวหนิงเลยจริงๆ

ต่งฮ่วนจือได้สติกลับมา จึงไม่กล้าถามอะไรอีก รีบพาพวกเขาไปยังกระโจมที่เหล่าศิษย์ของพันธมิตรโอสถใต้หล้าทางนั้น