อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1270

ซือถูไป๋งงงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มที่ริมฝีปากจึงแข็งทื่อไป

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไม่คิดอยากจะพูดกับเขาเลยสักคำหรือ?

พวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนเก่ากันอยู่กระมัง

เพื่อนที่รู้จักจากแคว้นเจา มาเจอกันอีกครั้งในเมืองจี้ที่ไกลขนาดนี้ ถ้าตามหลักการถ้าคุยกันบ้างก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนี่

เขาเห็นนางมากับผู้อาวุโสจี้ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะสนใจกับวัตถุดิบยาของหมู่บ้านนิรนามนี้แน่นอน

เขาเองยังคิดจะเอาข่าวที่หามาเล่าให้นางฟังอยู่ ถือว่าเป็นการแบ่งปันให้นาง

ซือถูไป๋หัวเราะขืนๆ ขึ้นมาเสียงหนึ่ง

ด้านหลังเขามีแม่นางสวมผ้าคลุมหน้าคนหนึ่งเดินเข้ามา มองๆ แผ่นหลังฟู่จาวหนิง จากนั้นก็มองซือถูไป๋

"คุณชายซือถือดูท่านจะปล่อยว่างแม่นางฟู่ไม่ลงเสียแล้ว" เสียงของนางแผ่วเบาเอามากๆ แค่ให้ซือถูไป๋ได้ยินเท่านั้น

ซือถูไป๋หันกลับมา สบตากับสายตาสุกใสของนาง ประหลาดใจ

"องค์หญิงใหญ่พูดเรื่องน่าขันเสียแล้ว"

ถูกต้อง คนผู้นี้คือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

เพียงแต่นงตอนนี้สวมเสื้อผ้าชุดสามัญ คลุมหน้าไว้ด้วยผ้าคลุมบาง บนเส้นผมก็ไม่ได้มีเครื่องประดับใด ราวกับล้างเอาความหรูหราออกไปจนหมด ไม่ได้ดูเด่นสะดุดตาเลย

"ไม่ใช่บอกให้เรียกข้าว่าแม่นางฝูหรอกหรือ?"

"ขอรับ แม่นางฝู"

เขาลืมไปชั่วขณะ ยังดีที่รอบตัวพวกเขาไม่มีใครอยู่ เสียงของพวกเขาเองก็เบามาก ไม่มีใครได้ยิน

"คุณชายซือถูกพอเห็นแม่นางฟู่ก็ดูจะลืมกาลเทศะไปเสียแล้ว" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเม้มปากยิ้มๆ

"แม่นางฝู ข้างนอกยังมีแดดอยู่เลย ท่านเข้าไปในกระโจมก่อนดีกว่า"

"อีกเดี๋ยวนางจะเข้าป่าหรือเปล่า?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับมองไปทางพวกของฟู่จาวหนิง

"เรื่องนี้..."

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน