อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1271

ดังนั้นก่อนหน้าที่จะปิดประตูเมืองวันนั้น เขาจึงอนุญาตให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นออกจากเมืองอย่างลับๆ

องค์จักรพรรดิเดิมทีคิดว่าถ้าขังอ๋องเจวี้ยนไว้ในเมืองหลวงจักรพรรดิได้ การจะปล่อยองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมายังเมืองจี้ก็ไม่มีอะไร คิดว่าพวกเขาไม่น่าจะได้เจอกัน

แต่น่าเสียดายที่หลายวันนี้เค้าค้นเมืองอยู่ตลอด ก็ยังหาอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิงไม่พบ

พวกของฟู่จาวหนิงเดินกันอย่างเชื่องช้า พอเห็นสถานที่ที่งดงามหน่อยก็หยุดชื่นชม แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาทางลัดและเร่งเดินทางมายังเมืองจี้ ดังนั้นจึงมาไวกว่าพวกเขาประมาณครึ่งวัน

พอมาถึงนางก็เจอกับซือถูไป๋

"คุณชายซือถู อีกเดี๋ญวข้าจะเข้าป่าไปกับท่านด้วย"

ซือถูไป๋งงงันไปครู่หนึ่ง ตอนแรกองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่คิดจะเข้าไป แต่จะรออยู่ที่นี่ รอจนลูกน้องของนางหาหมู่บ้านเจอแล้วค่อยเข้าไป

ทำไมถึงเปลี่ยนความคิดเสียแล้ว?

"ข้ารู้สึกว่า ข้าเข้าไปหาเสียหน่อย ไม่แน่อาจจะเจอกับวัตถุดิบยาดีดีนำกลับไปมอบให้องค์จักรพรรดิได้"

ประโยคนี้ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย องครักษ์ลับสองคนที่อยู่ด้านหลังไม่ห่างไปนักก็ได้ยินแล้ว

นี่เป็นองครักษ์ลับที่องค์จักรพรรดิส่งมา

มีบางคำพูดต้องให้พวกเขาได้ยินด้วย ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็จะถ่ายทอดคำพูดอะไรกลับไปให้องค์จักรพรรดิกันล่ะ?

"ในป่าน่าจะมีอันตราย ถ้าองค์หญิงใหญ่เข้าไปล่ะก็..."

"ข้าไม่เป็นไร อันที่จริงก่อนหน้านี้ข้าก็ขึ้นเขาเป็นประจำนะ "องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ส่ายหัวตัดบทคำพูดเขา"

นางคอยเฝ้าสุสานจักรพรรดิอยู่ที่นั่นหลายปี ก็ไม่ใช่ว่าจะอยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกมาข้างนอกเสียที่ไหน

กลับกันเลย ความสามารถของนางยังมีอีกหลายเรื่องที่คนอื่นไม่รู้

อ๋องเจวี้ยน ต้องอยู่ที่นี่แน่

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยืนยันจุดนี้ น่าจะเพราะไม่อยากเปิดเผยใบหน้า แต่เขาน่าจะแอบตามอยู่ใกล้ๆ ฟู่จาวหนิง ถ้าหากนางตอนนั้นอยู่ใกล้ฟู่จาวหนิง อ๋องเจวี้ยนจะต้องสังเกตเห็นนางแน่

นางจะให้อ๋องเจวี้ยนต้องมองนางใหม่

ซือถูไป๋พอเห็นนางตัดสินใจแล้ว ก็ไม่เตือนอะไรอีก

ก่อนหน้านี้ต่งฮ่วนจือเองก็เคยพูดไว้ ว่าป่าผืนนี้มีคนเข้ามาน้อย

"ฮ่วนจือ พวกเราต้องไปทางไหน? เจ้านำทางเถอะ"

ผู้อาวุโสจี้หลังจากเข้ามาก็มองไปทางต่งฮ่วนจือ เทียบกับพวกเขาแล้ว ที่นี่ต่งฮ่วนจือก็น่าจะคุ้นเคยกว่ากระมัง?

"ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องหญิงเล้ก พวกเราเดินตรงไปเถอะ เพราะพ่อค้ายาพวกนั้นเคยบอกว่า ตอนที่กำลังจะออกจากป่าพวกเขาจำได้ว่าเป็นเส้นทางเดินตรง" ต่งฮ่วนจือบอกมา

ฟู่จาวหนิงก็ไม่มีความเห็นใด

เดินตรงไปข้างหน้าตลอด

ช่วงนี้ยังถือว่าราบเรียบพอสมควร

แต่ว่าฟู่จาวหนิงพอหันไปมองด้านหลังผาดหนึ่ง ก็เหมือนจะเห็นว่ามีคนเดินตามมา

นางเองก็ไม่ได้มองมากนัก ที่นี่ไม่ใช่ที่ส่วนบุคคลเสียหน่อย มีคนเข้ามาก็เป็นเรื่องปกติ