อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1272

พอเดินตรงไปอีกระยะหนึ่ง ก็รู้สึกว่ารอบด้านล้วนเป็นป่าไม้ไปหมดแล้ว

"ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่ายังไหวไหม?" ต่งฮ่วนจือถามผู้อาวุโสจี้ขึ้นอย่างกังวล

ผู้อาวุโสจี้โบกไม้โบกมือ "ข้ายังเดินได้อีกสองชั่วยาม!"

ต่งฮ่วนจือหยุดชะงัก

อันที่จริงเขาก็รู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ

เพราะผู้อาวุโสจี้อายุมากแล้ว

เขาจำได้ว่าครั้งที่แล้วอาจารย์มายังเมืองจี้ แค่ออกไปเดินข้างนอกสองรอบพอกลับมาก็ดูเหนื่อยล้ามาก แล้วในภูเขานี้ก็เดินลำบาก พวกเขาเมื่อครู่ก็เดินกันมากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว เขาจึงอยากจะถามท่านอาจารย์ดูว่าจะนั่งพักหน่อยไหม

คิดไม่ถึงว่าจะเห็นท่านอาจารย์มีท่าทีเต็มไปด้วยกำลังวังชาแบบนี้

รู้สึกว่าการพบกันครั้งนี้ ท่านอาจารย์ดูหนุ่มขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

ผู้อาวุโสจี้มองสายตาเขา เข้าใจความคิดของเขาขึ้นมาทันที เขาสนุกขึ้นมาเสียแล้ว ยื่นมือมาตบที่บ่าของต่งฮ่วนจือ ดูจะภูมิใจหน่อยๆ

"เจ้ารู้สึกว่าสุขภาพอาจารย์ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

"ท่านอาจารย์น่าจะมีวิธีบำรุงสุขภาพที่ดี..."

"มีวิธีอะไรเสียที่ไหนกัน ยาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจที่ศิษย์น้องหญิงของเจ้าให้มาต่างหาก แล้วก่อนหน้านี้ยังกินอาหารยาจีนไปอีกหลายอย่างด้วย เห็นผลลัพธ์เสียที"

ผู้อาวุโสจี้ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะรู้สึกถึง

ฟู่จาวหนิงสกัดยาลูกกลอนคุ้มครองหัวใจด้วยตนเองมาให้เขาหลายครั้ง บอกว่าเขาอายุมากแล้ว แล้วยังให้ของบำรุงเลือดลมมาด้วย และยังมีพวกของเสริมกระดูกเสริมอะไรอีก ถึงอย่างไรนางพูดมาเยอะแยะเขาก็จำไม่หมด แต่จำได้ว่ากินมันอยู่ทุกวี่วัน

ตะนแรกก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ก่อนหน้านี้ที่เขาเดินทางไปเมืองหลวงจักรพรรดิ วิ่งไปวิ่งมาไม่ได้เหน็ดเหนื่อยเหมือนเมื่อก่อน เขาจึงมีปฏิกิริยาขึ้นมา ว่าร่างกายของตนเองเหมือนจะดีกว่าก่อนหน้านี้มาก

นั่นเป็นเพราะผลลัพธ์ของยาที่ฟู่จาวหนิงให้มาเหล่านั้น

ศิษย์คนเล็กของเขาคนนี้รับมาได้ยอดเยี่ยมเสียจริง

"ยาลูกกลอนที่ศิษย์น้องหญิงสกัดเอง..."

ต่งฮ่วนจือมองไปทางฟู่จาวหนิง ดวงตาเปล่งประกาย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน