อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1274

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมาด้วยหรือ? หรือยู่ที่ไหนกัน?

สำหรับจุดนี้ ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจมาก

"นางมาทำอะไร?"

นางยังคิดว่าตอนนี้องค์จักรพรรดิต้าชื่อน่าจะดึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเอาไว้แต่ในวังจักรพรรดิสิ จำกัดให้อยู่แต่ข้างกายเขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะปล่อยให้นางออกมาแบบนี้

"ที่นี่ในเมื่อมีวัตถุดิบยาชั้นดี นางจะต้องมาแน่ๆ ยิ่งไปกว่นั้นยังมีงานประชุมหมอใหญ่อีกด้วย"

"ดูจากตัวตนฐานะของข้า ข้าทำไมถึงรู้สึกว่าหมอใหญ๋ตอนนี้ไม่ค่อยได้รับความเคารพเท่าไรเลย" ฟู่จาวหนิงอดเย้าแหย่ขึ้นมาไม่ได้ "ไม่เช่นนั้นตอนข้าอยู่ที่เมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อ องค์จักรพรรดิต้าชื่อทำไมถึงไม่เชิญข้าเข้าไปในวังจักรรพรรดิอย่างนอบน้อม จัดงานเลี้ยงอะไรให้ข้าบ้าง?"

"เจ้าอยากไปกินเลี้ยงในวังจักรพรรดิต้าชื่อหรือ?" เซียวหลันยวนถาม

"ไม่ใช่เสียหน่อย ข้าไม่ได้สนใจวังเลยสักนิด" ฟู่จาวหนิงตอนนี้ไม่ชอบวังจักรพรรดิแล้วจริงๆ ในวังทำเอาอึดอัดหายใจไม่ออก

พวกเจ้านายแก่งแย่งชิงดี เหล่าข้าทาสก็มองตนเองต่ำต้อย พอคิดถึงโชคชะตาทั้งชีวิตของพวกเขา ฟู่จาวหนิงก็ไม่รู้สึกว่าจะสบายเลย

ยิ่งไปกว่นั้นคนที่อยู่ในตำแหน่งแค่พูดคำสองคำก็ทำเอาหัวคนหลุดจากบ่าได้แล้ว

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าวังนักอยู่ดี

"ข้าก็ไม่ใช่บอกแล้วหรือ?"

"องค์จักรพรรดิต้าชื่อไม่ให้ความสำคัญกับเจ้า เพราะเขามันตามืดบอด" เซียวหลันยวนเองอันที่จริงก็รู้ความหมายของนาง จับมือของนางมาลูบเบาๆ "แต่ว่าเพราะไม่ได้ให้เวลาเขาเพียงพอด้วยนั่นล่ะ เจ้าเพิ่งจะสร้างชื่อพวกเราก็หนีออกจากเมืองหลวงจักรพรรดิเสียแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อันที่จริงราชวงศ์กับเหล่าขุนนางก็เชื่อมั่นงานสมาคมหมอใหญ่มากที่สุดแล้ว รู้สึกว่าการเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่จึงจะเป็นคนที่มีวิชาแพทย์อย่างแท้จริง"

"ความหมายของท่านคือ แขกที่ราชวงศ์จะเคารพอย่างแท้จริง ต้องเป็นหมอที่เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่หรือ?"

"อืม แต่ว่าเจ้าก็สร้างชื่อด้วยวิชาแพทย์ ต่อให้ไม่อยากเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ แต่หลังจากนี้ก็ไม่มีใครกล้ามองข้ามเจ้าแล้ว"

"พรวด" ฟู่จาวหนิงหัวเราะพรวดออกมาอย่างทนไม่ไหว

นางพิงอยู่บนไหล่เขา เอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า "ข้าแค่พูดเล่นน่ะ ข้าอยากจะให้คนในราชวงศ์มาเคารพข้าเป็นแขกเสียที่ไหนกัน ที่ข้าเป็นหมอก็ไม่ใช่ว่าจะหาชื่อเสียงผลประโยชน์อะไรเสียหน่อย"

ฟู่จาวหนิงรีบดึงมือกลับ เซียวหลันยวนพูดจาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

"นางอยู่กับซือถูไป๋" เซียวหลันยวนพูดต่อ "บางทีพวกเขาอาจจะลงเอยกันก็ได้"

เขาไม่เคยนินทาคนอื่นมาก่อน

"ศิษย์น้องหญิง พวกเราจะไปแล้ว"

เสียงของต่งฮ่วนจือลอดเข้ามา ฟู่จาวหนิงตบๆ เซียวหลันยวน "พาข้าลงไปหน่อย"

เซียวหลันยวนพานางลงมา ส่วนตัวเองก็ฉากหลบไปไม่เห็นแม้เงา

ฟู่จาวหนิงหมุนตัวออกมาจากหลังต้นไม้ ต่งฮ่วนจือพอเห็นนางออกมาก็มองไปด้านหลัง ไม่รู้ว่านางไปตรงนั้นคนเดียวทำอะไร

"ไปเถอะ"