อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1275

พวกเขาเดินไปต่อด้านใน ตอนนี้เวลาน่าจะประมาณสามโมงครึ่งแล้ว พวกเขาเดินมาในป่าอยู่นานสองนานก็ยังไม่พบหน้าผาเล็กอะไรเลย ราวกับว่าอยู่แต่ในป่ามาตลอด ที่นี่มืดมิดเสียจนทำเอาคนหลงทางออกไปไม่ได้เลยทีเดียว

จู่ๆ ก็มีศิษย์พันธมิตรโอสถคนหนึ่งร้องขึ้นมา

"ตรงนี้มีคน!"

เขาชี้ไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ใต้ต้นไม้มีคนนั่งอยู่บนพื้นสองคน เอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ ก้มหน้าต่ำ ดูแล้วเหมือนเดินจนเหนื่อยแล้วนั่งลงพักผ่อนที่ตรงนั้น

แต่พวกเขามากันเยอะขนาดนี้ สองคนนั้นกลับไม่สังเกตเห็นเลย สิ่งนี้ทำให้รู้สึกผิดปกติ

"พวกเราจะเข้าไปดูหน่อย"

สืออีสือซานบอกกับฟู่จาวหนิง ยกเท้าเดินเข้าไป

"ระวังด้วยนะ" ฟู่จาวหนิงเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง

สืออีเพิ่งเดินไปถึงตรงหน้าคนทั้งสอง จู่ๆ คนหนึ่งในนั้นก็เงยหน้าขึ้นกะทันหัน ตาทั้งคู่ถลึงโต เหมือนตกใจกลัวอย่างไรอย่างนั้น คอเอนมาด้านหน้า ร่างกายเกร็งแข็ง ดูคล้ายกับจะกระโจมพุ่งเข้าหาพวกเขาทันที

ก่อนหน้านี้ยังดูเหมือนหลับลึกอยู่แท้ๆ แต่ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนการเคลื่อนไหว แล้วยังทำเอาคนสะดุ้งโหยงไปอีกด้วย

สืออีกับสือซานกวาดพื้นแล้วชักกระบี่ ชี้ไปทางเขา

อีกคนหนึ่งยังไม่ขยับเขยื้อน

ชายหนุ่มที่เงยหน้าขึ้นกะทันหันดูแล้วอายุน่าจะสามสิบต้นๆ เดิมทีควรจะหน้าตาดีอยู่ แต่น่าจะเพราะสีหน้าเป็นแบบนี้ จึงทำให้เขาดูน่ากลัวหน่อยๆ หน้าผากของเขามีเส้นเลือดดีดปูดโปนขึ้นมา

"พวกเจ้าคือใคร?"

ต่งฮ่วนจือกลัวว่าสืออีกับสือซานฟังแล้วจะไม่รู้จัก ตนเองจึงเดินขึ้นหน้าไปถาม

เขาอยู่ในเมืองจี้มานาน บางทีอีกฝ่ายถ้าบอกตัวตนฐานะมาเขาอาจจะรู้จัก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน