อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1276

ฟู่จาวหนิงไม่อยากจะให้คนขององค์จักรพรรดิเห็นเซียวหลันยวนโดยตรง

เซียวหลันยวนกระโจนตัวขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ด้านหลังนาง

ซือถูไป๋ตอนนี้จึงเดินตรงเข้ามา

"ผู้อาวุโสจี้ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ข้าไม่เป็นไร!" ผู้อาวุโสจี้แม้จะรู้สึกไม่ค่อยดีกับซือถูไป๋นัก และรู้ว่าเขามาเพราะฟู่จาวหนิง แต่ตอนนี้ถึงอย่างไรเขาก็ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เขาจะไม่ตอบก็กระไรอยู่

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็เดินตรงมาทางนี้เช่นกัน องครักษ์หลายคนของนางแบ่งเป็นสองกลุ่ม มีส่วนหนึ่งกันอยู่ด้านหน้า และมีอีกสองคนเดินอยู่ข้างๆ ไม่ห่างจากนางนัก

สืออีกพวกเขาล้วนขวางกระบี่อยู่เบื้องหน้า มองไปยังวัตถุสีดำที่เกาะอยู่บนต้นไม้ทางนั้นไม่วางตา

และกันพวกฟู่จาวหนิงเอาไว้ด้านหลัง

วัตถุสีดำชั้นเกาะอยู่บนต้นไม้ไม่ขยับเขยื้อน ไม่ ไม่ถึงกับไม่ขยับเขยื้อนเสียทีเดียว ปีกของมันเหมือนจะขยับขึ้นๆ ลงๆ เล็กน้อยเหมือนความถี่การหายใจ

มองเช่นนี้ ดูคล้ายกับผีเสื้อกลางคืนสีดำตัวหนึ่ง แต่ขนาดใหญ่เท่าค้างคาว

แต่ตอนนี้ใครเองก็ไม่กล้ามองมันเป็นแมลงผีเสื้อกลางคืนปกติแล้ว ถึงอย่างไรเมื่อครู่มันก็ถูกกระบี่ฟันเข้าแต่กลับไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

ว่าตามหลักการ กำลังภายในของสืออีเองก็ไม่ได้อ่อนแอเลย ปราณกระบี่เองก็น่าตกตะลึงด้วย กระบี่เช่นนั้นฟันออกไป ต่อให้ไม่สามารถฟันมันออกเป็นสองท่อนได้ อย่างน้อยปีกก็น่าจะตัดไปได้ข้างหนึ่งแล้ว

แต่เสียงที่กระบี่ล้ำค่าของเขากระทบกับตัวมันดังขึ้นทำเอาพวกเขาเย็นวาบเลยทีเดียว นั่นมันเป็นเสียงของเหล็กกระทบกันชัดๆ

หรือก็คือแมลงผีเสื้อกลางคืนตัวนั้นทำให้บาดเจ็บได้ยากมาก

แล้วมันยังบินออกมาจากในคอของชายคนนั้นด้วยนะ!

พอคิดถึงจุดนี้ คนไม่น้อยก็รู้สึกคอแข็งมองไปยังชายหนุ่มคนเมื่อครู่นี้

เขายังยังอยู่ในท่ายืดคอเงยหน้าขึ้นอยู่ ถลึงตาอ้าปากค้าง สองมือจับอยู่ที่ลำคอ

ฉากนี้ทำเอาพวกเขารู้สึกแปลกประหลาดมาก

"เขา..."

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน