อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1282

"เมื่อครู่ผู้เฒ่ารองซุนก็บอกแล้ว ท่านไม่ได้ยินหรอกหรือ?"

ฟู่จาวหนิงไม่อยากพูดอะไรมากจริงๆ แต่ว่าตอนนี้ดูท่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่ยอมให้พวกเขาออกไปด้วย

"เขายังไม่ได้มาดูเลย" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เชื่อแม้แต่น้อย

นางยื่นมือออกไปอีกครั้ง นิ้วจับไปที่ลมหายใจของชายอีกคน สัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็อุทานออกมาอีกครั้ง "จริงๆ นะ คนนี้ก็ยังมีลมหายใจอยู่! ท่านไม่เชื่อก็เข้ามาดูสิ"

สองคนนี้ยังมีลมหายใจอยู่แท้ๆ ฟู่จาวหนิงทำไมจึงไม่คิดจะช่วยพวกเขา?

"ศิษย์น้องหญิง ถ้าอย่างไรให้ข้าเข้าไปดูหน่อยเถอะ ถ้าช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ ค่อยว่ากัน" ต่งฮ่วนจือเองก็ร้อนรนขึ้นมาแล้ว

ถ้านี่เป็นคนในตระกูลใหญ่ของเมืองจี้ ถึงตอนนั้นรู้ว่าพวกเขาเจอแล้วแต่กลับนิ่งดูดาย เกรงว่าคงกระเทือนไปถึงพันธมิตรโอสถแน่

"ท่านอาจารย์เองก็อยู่ที่นี่นะ อย่าทำให้ต้องกระเทือนไปถึงชื่อเสียงท่านอาจารย์เลย" ต่งฮ่วนจือกดเสียงต่ำ เขากำลังเตือนฟู่จาวหนิงด้วยความหวังดี

"ถ้าอย่างนั้น ให้ข้าเข้าไปดูก่อน ข้าจะลองดูว่าเขายังมีลมหายใจจริงไหม จากนั้นจะวางพวกเขานอนลง แบกห่างออกมาจากใต้ต้นไม้หน่อย แล้วเจ้าค่อยไปจับชีพจรพวกเขาแล้วกัน ดีไหม?"

"ท่านอยากเข้าไปดูก็ไปเถอะ"

น้ำเสียงฟู่จาวหนิงตอนนี้เย็นชาหน่อยๆ แล้ว "แต่ท่านไม่คิดหน่อยหรือ เพราะอะไรผู้เฒ่ารองซุนพวกนั้นจึงไม่เข้าไปดูเลยสักคน?"

"นี่ก็..."

"แม่นางฟู่ ยังไม่ต้องสนว่าคนอื่นเป็นอย่างไร สำคัญที่สุดในตอนนี้ของพวกเราคือต้องไม่รู้สึกผิดกับการกระทำสิ" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหลังจากได้ยินคำพูดนางก็พูดมาคำหนึ่ง

ใครจะรู้ว่าพวกของซุนฉงหมิงทำไมไม่เข้าไปรักษา?

แต่ว่าเมื่อครู่คำพูดของพวกซุนฉงหมิงก็เหมือนจะดูภาคภูมิใจเอาเรื่อง ดูถูกต้าชื่ออยู่สินะ?

ดังนั้นสองคนนี้เป็นคนของต้าชื่อ ซุนฉงหมิงคงไม่อยากจะมายุ่งด้วยกระมัง?

"คุณชายซือถู ไม่อย่างนั้นท่านลองเข้ามาดูหน่อยไหม? อย่างน้อยก็ยืนยันว่าพวกเขาสองคนยังมีลมหายใจ ข้ากลัวว่าแม่นางฟู่จะไม่เชื่อข้า"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมองซือถูไป๋ ซือถูไป๋ตอนนี้ก็น่าจะมองออกถึงความเย็นชาไร้น้ำใจของฟู่จาวหนิงแล้วกระมัง? อย่างนี้ยังจะชอบนางได้อีกไหม?

"แม่นางฟู่ในเมื่อพูดว่าช่วยไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็คงช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ องค์หญิงใหญ่ถอยออกมาหน่อยเถอะ อย่าไปแตกตัวพวกเขาทั้งสองคน"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน