อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1283

เมื่อครู่ที่เกิดการเปลี่ยนแปลง พวกเขาล้วนถอยออกมาอีกตามสัญชาตญาณ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็ถอยมาหลายก้าว

ตอนนนี้พวกเขามองสี่ศพตรงหน้า แต่ละคนล้วนรู้สึกสันหลังวาบ ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ

ต่งฮ่วนจือรู้สึกหวาดผวาหลังเกิดเรื่อง

เมื่อครู่นี้ถ้าเขาเข้าไปตรวจสอบสองคนนั้นจริงๆ ...

ตอนนี้เขาเองก็คงตายอยู่ตรงนั้นแล้วไหม?

โชคดีที่ศิษย์น้องหญิงห้ามเขาไว้!

ต่งฮ่วนจือหันหน้ามามองฟู่จาวหนิง เห็นเพียงฟู่จาวหนิงเม้มปาก สีหน้าเคร่งขรึม

เขาผิดที่ไปตำหนิศิษย์น้องหญิงเสียแล้ว เขาเมื่อครู่พอได้ยินคำพูดขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นแล้วยังรู้สึกว่าศิษย์น้องหญิงเย็นชาไร้น้ำใจเหลือเกิน

ศิษย์น้องหญิงบอกว่าสองคนนั้นช่วยไม่ได้แล้ว ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง

นางไม่จำเป็นต้องเข้าไปตรวจก็รู้แล้ว

ฟู่จาวหนิงเหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง

จะมองอย่างไรก็รู้สึกว่าโชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นนี่ดีจริงๆ นางตอนแรกไปแตะสองคนนั้น แล้วยังยื่นมือเข้าไปด้วย แต่สองคนนั้นก็ไม่สำรอกออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าขาตนเองอ่อนยวบไปแล้ว

กลิ่นที่นี้ทำเอาท้องของนางปั่นป่วน

"ฮ่วนจือ หลังจากนี้เจอเรื่องอะไรก็ต้องคิดให้มากหน่อยนะ อย่าบุ่มบ่าม" ผู้อาวุโสจี้หลังจากสงบลงมาก็กำชับต่งฮ่วนจือไปคำหนึ่ง

ให้ตายเถอะ ถ้าไม่ใช่จาวหนิงดึงเขาไว้ เขาคงได้ฝังอยู่ที่นี่ไปแล้ว

กลับไปต้องจัดการศิษย์รองคนนี้เสียหน่อย สำหรับบุญคุณของจาวหนิงก็ต้องจดจำไว้ให้ดีด้วย

"น่าจะเพราะแมลงผีเสื้อกลางคืนหลังจากบินเข้าไปในร่างกายทิ้งของเหลวพิษเอาไว้ ของเหลวพิษกัดกร่อนลำคอกับกระเพาะ เดิมทีด้านในก็เต็มไปด้วยของเหลวพิษ ยังไม่ได้แผดเผาออกมาภายนอก พอมีคนไปขยับร่างกาย จึงทำให้ของเหลวพิษนั่นกระฉอกออกมา" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

เมื่อครู่นางเอาแต่มองคอหอยของชายคนนั้น

ฉากเมื่อครู่นี้ก็ส่งผลกระทบกับเขาเช่นกัน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาตอนนี้ดูเคร่งขรึมเล็กน้อย

"ผู้เฒ่ารองซุนไม่ใช่บอกว่า แมลงผีเสื้อกลางคืนตัวนั้นเป็นวัตถุดิบยาหรอกหรือ?" ต่งฮ่วนจือก็เอ่ยขึ้น ในเมื่อสามารถนำมาใช้เป็นยาได้ แล้วยังจับได้แล้วอีก ก็น่าจะเอาแมลงผีเสื้อกลางคืนตัวนั้นไปจัดการแล้วกระมัง?

คงต้องฆ่าทิ้งก่อน แล้วนำมาทำเป็นยา

"กลับไปดูก็รู้เอง" ฟู่จาวหนิงไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

ตอนนี้เอง องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

นางพาองครักษ์ เดินตามกลุ่มฟู่จาวหนิงอยู่ด้านหลัง ไม่กล้าชักช้า รีบเดินทาง ในที่สุดตอนที่ดวงตะวันลับฟ้าก็ออกจากป่าผืนนี้

ลานว่างด้านนอกที่เดิมทีมีคนรออยู่ไม่น้อย ตอนนี้ก็หายไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว กระโจมเองก็เก็บกลับไปเรียบร้อย

เหลือแค่รถม้าไม่กี่คันม้าไม่กี่ตัว ซึ่งเป็นของพวกเขา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ยังไม่เห็นอ๋องเจวี้ยนปรากฏตัว