อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1284

ศิษย์ที่พันธมิตรให้รออยู่ที่นี่บอกพวกเขาว่า "หมอเทวดาซุนพาพวกรุ่นหลังตระกูลซุนออกไปแล้ว บอกกับทุกคนว่าชาวบ้านย้ายไปหมดแล้ว วัตถุดิบยาเองก็เอาไปหมดแล้วเช่นกัน ดังนั้นทุกคนจึงเชื่อแล้วกลับเมืองหลวงไปหมด"

ส่งสัญญาณว่าจะกลับเมืองหลวง คนในป่าก็ออกมาหมดแล้ว

"แต่ว่าน่าจะยังมีคนส่วนน้อยที่อยู่ในนั้นแล้วไม่ได้ยินสัญญาณ"

ผู้อาวุโสจี้ถอนใจ "ดูท่าทุกคนจะเชื่อผู้เฒ่ารองซุนมาก"

ไม่เช่นนั้นคงไม่มีทางกลับไปหลังจากไ้ดยินคำพูดของเขาหรอก

"คนของสมาคมหมอใหญ่เองก็คุ้นเคยกับผู้เฒ่ารองซุนมาก และล้วนรู้จักแคว้นหมิ่นกัน รู้ถึงพลังตระกูลซุนของเขา" ต่งฮ่วนจือเอ่ยขึ้น

ซือถูไป๋เดินอยู่ข้างๆ ฟู่จาวหนิง "คนของสมาคมหมอใหญ่ล้วนเชื่อมั่นตัวผู้เฒ่ารองซุนขนาดนี้ แล้วในการแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์ถัดจากนี้ เจ้าจะถูกกีดกันออกมาไหม?"

"น่าจะไม่หรอกกระมัง ผู้เฒ่ารองซุนเองก็ไม่รู้จักข้าเสียหน่อย เขาไม่จำเป็นต้องมาจับจ้องข้า" ฟู่จาวหนิงไม่ได้เอามาใส่ใจ

ต่อให้ถูกกีดกัน นางก็ไม่ได้อยากจะเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่เสียหน่อย การไปเป็นเพื่อนกับคนทั้งหมด มันสำคัญอะไรตรงไหน?

"เจ้ามองขาดดีจริงๆ" ซือถูไป๋มองสีหน้านางที่ไม่กังวลไม่ได้วิตกอะไรเลย จนนิ้วมือคันยุบยิบขึ้นมา

อยากจะเข้าไปหยิกแก้มนางเบาๆ จริงๆ

อายุยังน้อย แต่มั่นคงเช่นนี้ ทำให้คนรู้สึกชอบเอามากๆ

นางยิ่งอยู่กับฟู่จาวหนิง พอยิ่งพบกันมากขึ้นมองกันมากขึ้น ก็ยิ่งปล่อยวางนางไม่ลง

ฟู่จาวหนิงพูดกับเขาแค่ประโยคเดียว ก็รีบประคองตัวผู้อาวุโสจี้ขึ้นรถม้า

"ท่านอาจารย์ ฟ้าเองก็มืดแล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ"

"ไป กลับเมือง"

ผู้อาวุโสจี้รู้สึกว่าลมค่อนข้างเย็น จึงรีบขึ้นรถม้า

"คุณชายซือถู พวกเราไปด้วยกันไหม?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเหลือบมองซือถูไป๋ผาดหนึ่ง พอเห็นว่าเขายังมองฟู่จาวหนิง ก็อดถอนใจขึ้นมาไม่ได้

แต่พอได้ยินถึงหูเซียวหลันยวน สีหน้าเขาก็ชะงักไป

เขาเพิ่งจะพูดขึ้นมาว่าตนเองรู้ไม่เยอะ ฟู่จาวหนิงก็ทอดถอนใจออกมาว่าซือถูไป๋รู้อยู่ไม่น้อย นี่คือจะบอกว่าเขาสู้ซือถูไป๋ไม่ได้หรือ?

เซียวหลันยวนน้อยใจหน่อยๆ

"ก่อนหน้านี้ข้าก็อยู่แต่ในยอดเขาโยวชิงมาตลอด ดังนั้นจุดสำคัญทั้งหมดที่สนใจ จึงอยู่ที่เรื่องวางยาพิษในอดีตครั้งนั้น ล้วนตกอยู่ที่ฟู่หลินซื่อ ส่วนซือถูไป๋ก็ท่องไปทั่วหล้า แล้วยังมีชื่อเสียงเป็นบุรุษที่งามดั่งจันทราอีกด้วย รู้จักคนมากมาย เรื่องที่ได้ยินมาก็มากตาม จึงรู้อะไรมากกว่าข้าจริงๆ นั่นล่ะ"

เขาเหมือนกำลังชมเชยซือถูไป๋อย่างมีเหตุมีผล

ในตอนนั้นฟู่จาวหนิงก็ไม่รู้สึกว่าเขาพูดอะไรผิด ฟังไม่ออกเลยว่าเขากำลังน้อยใจ

"ท่านสิบกว่าปีก่อนเอาแต่แค้นเคืองพ่อแม่ของข้า ตอนนี้พอมาคิดแล้วรู้สึกเสียดายเวลาบ้างไหม?"

ถึงตอนนี้จึงเพิ่งรู้ว่าพิษในครั้งนั้นไม่ใช่ฟู่หลินซื่อเป็นคนวาง