อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1285

นี่อยากจะบอกว่าเขาเสียเวลาไปสิบกว่าปีอย่างนั้นหรือ? แล้วยังแค้นผิดคนอีก ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับหรือเติบโตขึ้นเลยด้วย?

เขาตอนนี้ดูซีดเซียวไม่มีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

หรือรู้สึกว่าเขาจะน่าเบื่อ ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว?

แค่ถามถึงแคว้นหมิ่นกับซุนฉงหมิง เขาก็ไม่ได้รู้อะไรสักเท่าไร...

"หนิงหนิงตอนนี้อยจะไปถามซือถูไป๋ดูไหม ไปฟังเขาเล่าเสียหน่อย?" เขาหดแขนเข้ามา นดวงตาหม่นลงเล็กน้อย ถ้านางอยากจะไปคุยกับซือถูไป๋จริง เขาก็คง...

ฟู่จาวหนิงตอนนี้ฟังออกถึงความผิดปกติหน่อยๆ แล้ว

นางเงยหน้าขึ้นในอ้อมกอดเขา โน้มคอของอีกฝ่าย ให้เขาก้มหน้าลงมา

เช่นนี้นางจึงจะเห็นดวงตาและสีหน้าของเขา

พอมองเช่นนี้ สีหน้าท่านอ๋องก็ขรึมไปจริงๆ

ฟู่จาวหนิงพอคิด ก็หัวเราะพรืดออกมา

"เจ้ายังจะหัวเราะอีก?" เซียวหลันยวนน้ำเสียงขรึมๆ "กำลังหัวเราะที่ข้าความรู้ตื้นเขินหรือ?"

"ฮ่าๆๆ"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินคำพูดเหมือนหึงหวงเช่นนี้ของเขา ก็อดหัวเราะเสียงดังขึ้นมาไม่ได้

เซียวหลันยวนกอดนางแน่นขึ้น ก้มหน้าลงกดริมฝีปากบนนางเบาๆ "ใช่ไหม?"

"ข้าแค่คิดไม่ถึงว่าท่านจะพูดจาหึงหวงแบบนี้" ฟู่จาวหนิงแนบชิดขึ้นไป จูบไปบนริมฝีปากเขาเอง เสียงอ่อนหวานลง "ข้าไปไม่คุยกับคนอื่นหรอก แค่อยากจะจูบท่านเท่านั้น"

เซียวหลันยวนแววตาหม่นลงทันที กอดนางเข้ามาในอก จูบลงไปให้ลึกขึ้น

เขาเพิ่งจะเห็นซือถูไป๋เชื่อมั่นฟู่จาวหนิงอยู่ตลอดในป่านั่น ท่าทางที่เขาเชื่อใจนางแบบนั้น ทำให้เขารู้สึกหึงหวงขึ้นมาแล้ว

แต่ตอนนี้พอจูบริมฝีปากอ่อนนุ่มของฟู่จาวหนิง เขาก็โยนซือถูไป๋ทิ้งไปหลังสมองเรียบร้อย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน