อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1286

ต่งฮ่วนจือตอนนี้ยังโทษนางได้เสียที่ไหน

นี่เป็นการแบ่งภาระให้เขาเสียด้วยซ้ำ เขากลับมาเอาตอนนี้แล้วเพิ่งคิดจะจัดเลี้ยง จะอย่างไรมันก็ดูช้าไปหน่อยแล้ว

"เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าเสียแล้ว เป็นเจ้าที่คิดได้รอบคอบ ข้าเดิมทียังว่าถึงอย่างไรก็เป็นอาจารย์และศิษย์น้องหญิงของสำนักตน ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจขนาดนั้น" ต่งฮ่วนจือบอกมา

"ท่านคิดไม่รอบคอบเสียที่ไหนกัน ท่านต้องดูแลสาขาของพันธมิตรโอสถที่ใหญ่โตขนาดนี้ เรื่องก็มากพออยู่แล้ว" ฮูหยินเฉินเอ่ยขึ้นเสียงอ่อนหวาน

"อีกเดี๋ยวเจ้าพาฮ่าวจูมากินด้วยกันสิ ข้าจะแนะนำศิษย์น้องหญิงให้พวกเจ้าได้รู้จัก" ต่งฮ่วนจือมองฮูหยินเฉิน "เจ้าก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าพออากาศหนาวแล้วมือไม้เย็นหรอกหรือ? เดี๋ยวข้าจะเชิญศิษย์น้องหญิงจับชีพจรให้เจ้า ให้นางเบิกยามาบำรุงเจ้าหน่อย"

"จะไปรบกวนแม่นางฟู่ได้อย่างไรกัน"

"ไม่รบกวน เจ้าเองก็ถือเป็นคนของพวกเรา ศิษย์น้องหญิงไม่ติดใจอะไรหรอก"

"เช่นนั้น..."

"เอาอย่างนี้นั่นล่ะ" ต่งฮ่วนจือเองก็ไม่ให้โอกาสนางได้ปฏิเสธ

ฮูหยินเฉินหลังจากถูกเขาช่วยชีวิตไว้ก็ร่างกายอ่อนแอจริงๆ ปกติตอนที่อากาศเย็นก็ไม่ค่อยออกไปไหน พอออกไปทีก็จะล้มป่วยได้ง่าย

เขารู้สึกว่าตอนนี้เหมาะพอดี วิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงดีขนาดนั้น ให้นางจับชีพจรเบิกยาให้ฮูหยินเฉินเสียหน่อย ฮูหยินเฉินไม่นานก็น่าจะบำรุงจนดีขึ้น

ฮูหยินเฉินตอบกลับเสียงอ่อนหวาน "เช่นนั้นที่ห้องอาหารทางนั้น ข้าจะให้พวกเขาไปเตรียมขึ้นสำรับ ท่านให้คนไปเชิญพวกแแม่นางฟู่มาเถอะ"

"ลุงต่ง ท่านแม่ ถ้าอย่างนั้นให้ข้าไปเชิญพวกแม่นางฟูก็แล้วกัน" เฉินฮ่าวจูพอคิดๆ จึงรวบรวมความกล้า

วันนี้ตอนกลางวันหลังจากที่ผละออกมาจนเหมือนหนีต่อหน้าเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิง เฉินฮ่าวจูก็รู้สึกจิตใจไม่สงบหน่อยๆ นางรู้สึกว่าตอนกลางวันนางแสดงท่าทีได้ไม่ดีเสียเลย ไปแสดงท่าทีต่อหน้าฟู่จาวหนิงเหมือนแม่นางที่อ่อนด้อยประสบการณ์ได้อย่างไรกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวหลันยวนพอบอกว่าของพวกนั้นถือว่าส่งมอบให้องครักษ์ของเขา แล้วนางทำไมถึงไม่รู้ว่าควรต้องทำอะไรต่อแบบนั้นกัน?

นางควรจะพูดไปตรงๆ : เช่นนั้นข้าจะปักมามอบให้ท่านใหม่สิ

เช่นนี้อีกฝ่ายก็ปฏิเสธอีกไม่ได้แล้วนี่?

นางไม่อยากจะอยู่ในเมืองจี้ไปทั้งชีวิต คุณชายที่อายุเหมาะสมในเมืองจี้ แม่ของนางก็เหมือนจะหาข้อมูลมาเกือบหมดแล้ว ไม่มีคนที่เหมาะกับนางเลย

จากที่เขาเห็นก็ไม่มีอะไรไม่ดี

เฉินฮ่าวจูมองท่านแม่ แก้มแดงระเรื่อ หมุนตัวออกไป

หลังจากฟู่จาวหนิงกลับมาก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เซียวหลันยวนเองก็เปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ฟู่จาวให้เขานั่งลงมา แล้วทำการเปลี่ยนยาให้เขา

"เดิมทียังคิดว่าครั้งนี้จะอยู่ในป่านานเสียอีก คิดไม่ถึงว่าไปกันแค่ครึ่งวันเท่านั้นเอง"

"เจ้ารู้สึกเสียดายหรือ อยากไปขุดสมุนไพรสินะ?"

"ก็เสียดายจริงๆ นั่นล่ะ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น สำคัญที่สุดคือหน้ากับพิษคงค้างของท่าน ตอนนี้พิษคงค้างของท่านหายไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นแผลเป็นพิษก็ยังดีขึ้นไวมาก วัตถุดิบยาที่เหลือข้าก็ไม่ได้ต้องการขนาดนั้นแล้ว"

เซียวหลันยวนพอได้ยินว่านางเอายาที่ต้องมาใช้กับตนเองวางไว้ในจุดที่สำคัญที่สุด ใจก็อุ่นวาบขึ้นมาพอควร

ฟู่จาวหนิงเปลี่ยนยาครั้งนี้เห็นว่าใบหน้าของเขาดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ผืนเล็กๆ เท่านั้น