อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1287

นางยังรู้สึกคาดหวังใบหน้าของเขาตอนที่ฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์ด้วยซ้ำ ว่าใบหน้านั้นจะชวนหลงใหลแค่ไหน

ตอนนี้ยังมีแผลเป็นพิษอยู่อีกหน่อยหนึ่ง เขาก็ยังทำให้แม่นางน้อยเฉินฮ่าวจูคนนั้นหลงไปแล้ว ถ้าฟื้นฟูจนสมบูรณ์จริง ยังไม่รู้ว่าต้องทำแม่นางน้อยอกหักกันไปอีกกี่คน

เซียวหลันยวนใจสั่นกึก "พอสิ้นปี ตอนที่เริ่มฤดูใบไม้ผลิ ข้าจะพาเจ้าไปยอดเขาโยวชิงสักครั้งหนึ่งเป็นอย่างไร?"

"ทำไม อยากให้ข้าไปดูสถานที่ที่ท่านอยู่มาสิบกว่าปีหรือ?"

"ใช่"

เซียวหลันยวนอันที่จริงยังมีอีกหนึ่งความคิด แต่ตอนนี้เวลายังอีกนาน ยังไม่ได้เตรียมการละเอียดขนาดนั้น

ฟู่จาวหนิงพันผ้าทำแผลให้เขาอีกครั้ง ยื่นมือไปเกี่ยวคางเขา "สามีของข้านี่หล่อจริงๆ"

นี่มัน...

กำลังแหย่เขาอยู่หรือ?

เซียวหลันยวนจิตใจสั่นสะท้าน ยื่นมือโอบเอวนางไว้ กำลังจะดึงนางมาในอ้อมกอด ด้านนอกก็มีเสียงชิงอีดังขึ้นมา

"นายท่าน แม่นางเฉินเข้ามาแล้ว"

ชิงอีมองเฉินฮ่าวจูตรงหน้า

เฉินฮ่าวจูบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับนายท่านพวกเขา เขาเดิมทีก็อยากจะถามว่าเรื่องอะไร เขาไปถ่ายทอดให้ก้พอ แต่พอคิดว่าวันนี้ตอนกลางวันเพิ่งได้รับของขวัญจากนางมา จึงให้นางรอสักครู่ ส่วนตนเองจึงมาเคาะประตูส่งสารให้

"แม่นางเฉิน..." ฟู่จาวหนิงถอยออกมาจากอ้อมกอดเซียวหลันยวน ยิ้มให้เขา "รีบออกไปดูสิว่านางมีเรื่องด่วนอะไร"

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว น่ารำคาญเสียจริ

เขาไม่ให้ฟู่จาวหนิงไปไหน จูงมือของนางดึงนางออกประตูไปด้วยกัน

หญิงสาวที่ยืนอยู่ใต้โคมไฟ แค่มองก็รู้แล้วว่าตั้งใจแต่งหน้าแต่งตาเป็นอย่างดี

พอเทียบกับตอนกลางวัน นางสวมชุดที่สวยยิ่งกว่า เสื้อชมพูลูกท้อมีลวดลวยกิ่งก้านดอกไม้ปักขอบทอง ผ้าคลุมขนกระต่างสีขาว แล้วยังรวบผมเอาไว้ด้วยปิ่นปักผมทอง ทำให้นางดูแล้วขับเด่นความงามออกมาอย่างมาก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน