อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1288

"ข้ารู้ว่าท่านคือแม่นางฟู่ศิษย์น้องหญิงของลุงต่ง แต่ว่า แต่ว่าไม่ทราบคุณชายท่านนี้..."

เฉินฮ่าวจูทำใจมาตลอดทาง พอเห็นโถงอาหารอยู่ไม่ไกลแล้ว นางจึงทนไม่ไหวอีก หมุนตัวกลับมายืนนิ่ง เหลือบมองไปทางเซียวหลันยวน ถามขึ้นมาตรงๆ

"เขาหรือ" ฟู่จาวหนิงยิ้ม "สามีของข้าเอง"

"อ๋า?"

เฉินฮ่าวจูแม้จะเดาได้ว่านี่คือสามีของนาง แต่พอเจอการยืนยันเข้าจริง ในใจนางก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

นางมาช้าไปหรรือ?

"เช่นนั้นฮ่าวจูควรจะเรียกอย่างไร?"

พูดมาแล้วว่าเป็นสามีของนาง แล้วยังจะเรียกอีกหรือ? แม่นางคนนี้กล้าหาญดีจริงๆ

ฟู่จาวหนิงเม้มปาก รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมา

"ท่านเซียวหก"

ท่านเซียวหก?

คำเรียกนี้มัน...

เซียวหลันยวนดึงนางเข้ามาใกล้อย่างจนใจ เดินผ่านข้างตัวเฉินฮ่าวจู พูดมาคำหนึ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หากมีธุระ ก็บอกฮูหยินของข้า ไม่จำเป็นต้องพูดกับข้าหรอก"

เขาไม่มีใจที่จะมารับมือกับแม่นางน้อยแบบนี้เลยจริงๆ

พอเห็นว่าผู้อาวุโสจี้กับต่งฮ่วนจือมาแล้ว พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องให้เฉินฮ่าวจูนำทางอีก เดนิตรงเข้าไปทันที

ในห้องอาหารมีโต๊ะตัวใหญ่ นั่งได้ถึงสิบสองคน

"จาวหนิง รีบมาเร็ว ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าวันนี้เต็มใจยอมควักเงิน เชิญพ่อครัวใหญ่มาทำอาหารให้ เป็นอาหารของเมืองจี้ คืนนี้ลองชิมดู อายวนดื่มสักถ้วยสองถ้วยได้ไหม?"

พอพูดถึงตอนหลังก็กดเสียงต่ำถามฟู่จาวหนิง ถึงอย่างไรเซียวหลันยวนจะดื่มได้หรือไม่ได้ ก็ต้องถามความเห็นจากหมอรักษาหลักของเขาอย่างฟู่จาวหนิงเสียก่อน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน