อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1298

ฟู่จาวหนิงพอเห็นทุกคนได้ยินชื่ออันฉินก็รู้จักกัน จึงเข้าใจที่ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนพูดว่าชื่อเสียงของเขายังไม่โด่งดังนั้นหมายถึงอะไร

ก็คือยังไม่ได้โด่งดังไปทั้งใต้หล้า น่าจะมีชื่อแค่ในวงแคบๆ เท่านั้น

ไม่เหมือนกับหมอเทวดาอัน ที่ห่างไกลนับพันลี้ตั้งแต่เจียงหนานแคว้นเจาจนมาถึงเมืองจี้ในต้าชื่อ แค่พูดชื่อก็มีคนรู้จัก

แต่พอมองหน้าตาของหมอเทวดาอันที่มีเคราขาว นางก็ยอมรับแล้ว

คนเขาอายุตั้งขนาดนี้แล้ว ดูมีท่าทางแบบเซียนผู้วิเศษด้วย พอบอกว่าเป็นหมอเทวดา ยังดูมีแรงกล่อมมากกว่าแม่นางที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบอย่างนางเสียด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้นเขาอาจจะเป็นหมอมากว่าครึ่งชีวิตแล้วด้วย

นางเองก็ไม่ใช่คนที่อิจฉาริษยาต่อชื่อเสียง ก็แค่รู้สึกขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น

ดูท่าต้องรอให้นางมีชื่อเสียงโด่งดังเสียก่อน ตอนที่เดินไปไหนแล้วมีแต่คนรู้จัก พวกคนทรงอำนาจถึงจะเคารพนางอย่างจริงใจ และไม่กล้ามากดขี่รังแกอีก

ถึงตอนนั้นนางถึงจะถือว่าตนเองมีเส้นสาย

ตอนนี้ยังเร็วเกินไป

ฟู่จาวหนิงไม่เคยคิดจะพึ่งพาเซียวหลันยวนมาก่อน ตัวตนฐานะอย่างพระชายาอ๋องเจวี้ยน จะมีความสัมพันธ์แค่สามีภรรยาไม่ได้แล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร ท้ายสุดก็ยังไม่ใช่พลังของตัวนางเอง

ถ้าหลังจากนี้เซียวหลันยวนมีสาวงามที่โปรดปรานมากกว่า ประโยชน์ของตัวตนพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็คงถูกหักออกไปพอควร

แม้ว่านางตอนนี้ไม่อยากจะสงสัยต่อใจของเซียวหลันยวน แต่ใจคนมันก็เปลี่ยนแปรได้ง่าย โดยเฉพาะในด้านความรัก

ความรักก็เป็นแค่สารโดปามีนที่หลั่งออกมาชั่วขณะ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะยั่งยืน

การที่ตัวนางมีความสามารถมีเส้นสายมีกำลังต่างหาก จึงจะเป็นวิธีการที่สามารถทำให้ความรู้สึกต่อนางของเซียวหลันยวนมั่นคง ดังนั้นนางจะเอาแต่พึ่งพาเซียวหลันยวนไม่ได้

นางยังมีเส้นทางอีกยาวไกลต้องเดิน

หลังจากที่หมอเทวดาอันร้องให้วางชายชราลงมา คนของตระกูลเจิ้งเหล่านั้นพอได้ยินตัวตนฐานะของเขา ก็ฟังคำพูดของเขาทันที วางเปลหาบลงมา

"ถอยออกไปหน่อย อย่ามาล้อมตัวเขา" หมอเทวดาอันรีบเดินเข้าไป นั่งยองลงอุ้มหัวของนายท่านเจิ้งหันข้าง ให้เขานอนตะแคง

พอจัดการเรียบร้อง ก็ได้ยินเสียงโอ๊คดังขึ้นมา นายท่านเจิ้งสำรอกออกมาอย่างหนัก

นายท่านเจิ้งคนนั้นดูแล้วอายุราวเจ็ดสิบ ผมขาวโพลน รูปร่างกลางๆ แต่มองแล้วฐานะน่าจะดีอยู่ รอยย่นบนใบหน้ายังไม่เยอะมาก ปกติน่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าการกิน

เพียงแต่เขาตอนนี้สำรอกออกมา ยิ่งไปกว่านั้นริมฝีปากยังม่วงหน่อยๆ

อาหารเป็นพิษ?

สายตาฟู่จาวหนิงมองไปยังสิ่งที่เขาสำรอกออกมา

หมอเทวดาหลี่ไปเก็บข้าวของ ท้องก็ร้องจ๊อกๆ จากนั้นก็เปลี่ยนความคิด คิดจะรีบลงมาชั้นล่าง เผื่อว่าครอบครัวหมอเทวดาหลี่สั่งกับข้าวกับปลา เขาเองก็ถือโอกาสเกาะไปได้สักมื้อ

คิดไม่ถึงว่าพอเขาลงมาก็เห็นกลุ่มคนกำลังล้อมมุง พอเข้าไปดู หมอเทวดาหลี่กำลังวินิจฉัยให้ชายชราคนหนึ่ง

บนพื้นมีกองอาเจียน

"โอ๊ก..."

หมอเทวดาหลี่พอเห็น และได้กลิ่นที่ยากจะทานทนนั่น ก็แทบจะสำรอกตามออกมาเลยทีเดียว