อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1306

"นึกของที่พวกเจ้ากินในช่วงนี้ออกมาอย่างละเอียด เขียนออกมาให้ข้าดูหน่อย"

ฮูหยินเจิ้งกับนายน้อยเจิ้งพวกเขาน่าจะกินอาหารที่มีพิษเข้าไป ในกระเพาะสะสมพิษเอาไว้ค่อนข้างมาก เป็นไปได้มากว่าจะกินเข้าไปวันละนิดๆ

เพียงแต่ของที่กินเข้าไปเป็นประจำ พวกเราก็สามารถนึกออกมาได้

"อันที่จริงครั้งนี้อาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ พิษเห็ดแดงนี้ที่พวกท่านกินเข้าไปนั้นกระตุ้นให้เกิดอาการไวขึ้น" ฟู่จาวหนิงคิดๆ "ไม่เช่นนั้นถ้าพวกท่านยังสะสมพิษลงไปอีกระยะหนึ่ง ถึงตอนนั้นอาจจะใช้ยารักษาไม่ได้แล้ว"

"ไม่ใช่บอกว่าเห็ดแดงนี้ทำให้พิษรวมกันเป็นพิษใหม่หรอกหรือ? ครั้งนี้เห็ดแดงน่าจะเป็นตัวหลักกระมัง?" นายท่านเจิ้งงุนงง

"น่าจะไม่ใช่ เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่รู้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้"

เพราะนางเพิ่มถามไป คนที่ชอบกินเห็ดมากที่สุดคือนายท่านเจิ้ง ฮูหยินเจิ้งกับนายน้อยเจิ้งแค่มากินด้วยกันเล็กน้อยเท่านั้น ปริมาณไม่มากนัก

ถ้าหากคิดจะใช้เห็ดแดงมาสังหารพวกเขา อีกฝ่ายน่าจะให้พวกเขากินมากกว่านี้หน่อยจึงจะถูก

"ข้าจะให้พ่อครัวกับคนใช้เอาของที่กินไปช่วงนี้เขียนออกมา ถึงตอนนั้นก็ขอเชิญแม่นางฟูมาตรวจสอบให้ด้วย" นายท่านเจิ้งตอนนี้ไม่กล้าดูถูกฟู่จาวหนิงแล้ว

ฟู่จาวหนิงหลังจากมอบยาลูกกลอนแก้พิษให้พวกเขา ฮูหยินเจิ้งกับนายน้อยเจิ้งก็ดีขึ้นมาแล้ว

จากเรื่องนี้เห็นได้ว่าวิชาแพทย์กับยาของฟู่จาวหนิงนั้นดีมาก

"ได้ แต่ว่าข้าต้องกลับไปที่หอวัฒนธรรมก่อนแล้ว หลังจากที่พวกท่านเขียนรายการเรียบร้อยแล้วส่งมาให้ข้าก็แล้วกัน สองวันนี้ก็ให้กินอาหารอ่อนคล่องคอ ดื่มน้ำแกงข้าวต้มหรือบะหมี่ก็ได้ ของอย่างอื่นงดไปก่อน"

"ได้ได้ได้ ฟังแม่นางฟู่ทั้งหมด" นายท่านเจิ้งขานรับคำหนึ่ง

ตอนนี้ให้พวกเขากินพวกเขาก็ไม่กล้ากินแล้ว

ฟู่จาวหนิงกำลังเตรียมจะออกไป ก็มีชายหนุ่มที่เหมือนทหารถูกผู้ดูแลพาเข้ามา ตอนที่เดินเหินก็โซซัดโซเซ เสื้อผ้าก็สกปรกมอมแมม ใบหน้าเองก็เปื้อนไปหมด ดูซมซานอย่างมาก

ตอนที่แฉลบผ่านไป ฟู่จาวหนิงยังเห็นว่าริมฝีปากเขาแห้งแตกอีกด้วย

นางเหลือบมองไปหลายครั้ง

แต่เรื่องของคนอื่นนางเองก็ไม่คิดจะไปยุ่ง จึงไม่หยุดเท้าแล้เวดินออกไป

แต่คิดไม่ถึงว่าพอนางเดินไปไม่กี่ก้าว ด้านหลังก็มีเสียงดังตุบ ผู้ดูแลร้องขึ้นอย่างตกตะลึง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน