อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1305

ฮูหยินเจิ้งเองก็ถอนใจยาว "ข้าเองก็เหมือนดีขึ้นแล้ว"

เมื่อครู่ยังเจ็บจนพวกเขาอยากจะตายอยู่เลย แค่ชั่วสองประโยค ความเจ็บปวดนั้นก็เหมือนเป็นหายไปราวกับเป็นความหลงผิดอย่างไรอย่างนั้น

ถ้าไม่ใช่พวกเขายังเหงื่อออกเต็มหัว สองมือยังปวดจนเย็นเยียบ พวกเขาอาจจะคิดว่าความเจ็บปวดเมื่อครู่เป็นความรู้สึกหลงผิดจริงๆ

นายท่านเจิ้งเองก็ไม่อยากเชื่อ "ไม่ปวดแล้วจริงหรือ?"

"ไม่ปวดแล้วจริง"

ฮูหยินเจิ้งผ่อนคลายลงมา สายตาที่มองฟู่จาวหนิงเรียกได้ว่ารักและเอ็นดูขึ้นมาแล้ว

"ยานี้ของแม่นางฟู่ยอดเยี่ยมจริงๆ ซื้อมาจากที่ไหนหรือ? หรือว่าอาจารย์ของท่านเป็นคนสกัด?"

ชายน้อยเจิ้งเอ่ยขึ้นทันที "ยังมีอีกไหม? ข้าขอซื้อจากท่านสักสองขวด"

มียาแก้ปวดแบบนี้ด้วยหรือนี่!

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะซื้อ หลังจากนี้ถ้าตอนฝึกยุทธ์แล้วบาดเจ็บ หรือว่าไปเจออะไรข้างนอกเข้า กระทั่งคนในบ้านเจอกับอาการปวดัวอะไรเข้า กัดไปหนึ่งเม็ดก็ดีขึ้นแล้ว

เมื่อครู่แม้จะรู้สึกว่าขมด้วยเหม็นด้วย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกดีอยู่ หอมๆ หวานๆ

"ข้าทางนี้เหลือแค่ขวดเดียวแล้ว แล้วเมื่อครู่ก็เปิดให้พวกท่านไปคนละหนึ่งเม็ด"

"เช่นนั้นข้าก็จะซื้อ"

"เอาเถอะ ในเมื่อนายน้อยเจิ้งจะซื้อ ข้าก็จะให้ราคาพิเศษ หนึ่งขวดน่าจะมีอยู่แปดเม็ด หนึ่งเม็ดสามตำลึง รวมทั้งหมดยี่สิบสี่ตำลึง"

ฟู่จาวหนิงเปิดราคาที่พอรับไหวออกมา

สามตำลึงอันที่จริงก็ไม่ถูกแล้ว แต่ยาที่มีคุณค่าสูงเช่นนี้ แล้วนายน้อยเจิ้งเองก็มีเงินอยู่ไม่น้อย จึงไม่เห็นยี่สิบสี่ตำลึงนี้อยู่ในสายตาเลย

เขาให้คนหยิบแท่งเงินออกมาห้าก้อน "ตรงนี้คือยี่สิบห้าตำลึง เหลืออีกหนึ่งตำลึงก็ไม่ต้องทอนข้าแล้ว"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน